Արթուր ջան, ախպեր ջան, մի զարմացի…. Մենք էլ զարմացանք, որ գնացիր դարձար քաղաքապետ վանո սիրադեղյանի գրպանի ճարտարապետը… Ախպեր ջան, դու քաղաքական երգիչ չես ծնվել ու չես: Քաղաքական երգիչը հասարակական գործիչ է դառնում և պայքարի առջևից է գնում, իսկ պետք եղավ զոհվում է, իսկ դու, ցավդ տանեմ, մինչև հիմա հեղափոխության պոչից ման գալով, համերգներ ես տալիս: Չնեղանաս մեռնեմ ջանիդ, նույնը անում է Վարդան Պետրոսյանը՝ գաստրոլներ տալով:

Կարդացողի Հավանություն՝ 1  1

Արթուր Մեսչյանն այլախոհ էր, երբ “Այլախոհություն” բառի իմաստն ու բովանդակությունը հատուկենտ մարդիկ գիտեյին: 1969 թվականի ամռանը, երբ Արթուրն իր ընկերոջ հետ անգլիական դեսպանատանը նստած քաղաքական ապաստանի էր սպասում` Վանոն “сквазнячок”-ում անհամբեր սպասում էր մեկնումեկին, ով նրան էժանագին գինի կհյուրասիրեր ու գաղափար անգամ չուներ, թե ինչ բան է քաղաքականությունն ու քաղաքական գործիչը:
Այն, որ Մեսչյանի ջրերը որևէ մեկի, այդ թվում ո’չ ՀՀՇ-ի, ո’չ էլ ներկա իշխանությունների ջրով չգնացին` նշանակում է, որ նա դռևս այլախոհ է ու չի համակերպվում այն իրականության հետ, որում գտնվում է Հայաստանը:
Իսկ որպես երգիչ-երգահան նա յուրահատուկ տաղանդավոր արվեստագետ է իր անկրկնելի ուրույն խոսքով ու ոճով, փիլիսոփայական խորը վերլուծական մտածողությամբ :
Ես հպարտ եմ, որ նրա ժամանակակիցն ու երկրպագուն եմ հանդիսանում:
Մի փորձեք քաղաքական գործիչ փնտրել հայ արվեստագետների մեջ, դրանով դուք վարկաբեկում եք նրանց : Հայ Արվեստի Մեծերի մոտ քաղաքականությունը “չի ստացվում”: Հիշենք Տիգրան Մանսուրյանին, Օհան Դուրյանին, Երվանդ Մանարյանին ու մյուսներին…

Կարդացողի Հավանություն՝ 1  0