Դարեր անվերջ հոգսերի մեջ,
Բախտով տրված հարևանի
Նենգապատիր ու դառնաղի
Դավերի դեմ մարտի ելար:
Հազար ու մի պատերազմում
Նահատակված զավակներիդ
Անուններով անվանեցիր՝
Արարչագործ քո լեռներին…
Ի՜նքդ հավերժ ճամփորդ արի՝
Ապավինած Արարատին՝
Երկրաշարժի սարսափն անցար :
Ուր էլ հասար այս աշխարհում
Երկինք միտող քո լեռների
Կատարներին ապավինած
Աստղերին շնչավորած
Արարատի բարձունքներից
Տիեզերքի գիրն ես կարդում:
Քարից անգամ հաց ես քամում:
Հավերժ ճամփորդ հին աշխարհի
Հազար ու մի անկյուններում
Արարատիդ տեսքի նման՝
Պատկերի պես, բուրգ կերտեցիր
Անգամ դատարկ անապատում
Գտար ճամփան Արարատի,
Ակնթարթի նման անցան
Դարերն անթիվ , և՜ ինչ որ կար
Հին աշխարհից՝ քո կառուցած .
Արքաներիդ անուններով
Պահ ես տվել տիեզերքի
Կաթնածիրին…

Կարդացողի Հավանություն՝ 2  0

.

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

Հակոբ, բա քո մասոն եղբայրները չեն նեղանում քո այս գաղափարներից՞
Մենակ թե չասես յանի մասոն չես, որտեվ քեզ մասոնական եկեղեցու մոտերը տեսնող է եղելԷ:

Կարդացողի Հավանություն՝ 2  0

mench, հետաքրքիր անվանակոչում ունեք. հրեաները Մենչ են կոչում այն մարդուն, ում հայերը կոչում են Լավ Տղա. իսկ լավը կամ լինում է, կամ էլ չի լինում. այսինքն, եթե լավ տղա ես, ուրեմն լավ տղա ես քեզ լավ տղա անվանողների համար. վատ տղա լինել չես կարող, որոհետեւ, ինչպես ասացի, լավը լինում է կամ չի լինում։

Մի հետաքրքիր պատմություն միտս եկավ, Ձեր ասած «տեսնողների» վերաբերյալ։ Պատմեմ, կարդացեք, շատ կհավանեք։ Հույսով եմ տեղյակ եք Հայաստանից. գիտեք որ այնտեղ տասնյակ տարիներ առաջ ներգաղթել ու բնակություն են հաստատել Իրանից գաղթաց բազմաթիվ հայեր։ Պատմությունը մի տեղաբնակ Հայ մարդու եւ Իրանից ներգաղթաց Հայի մասին է։

Տեղաբնակ Հայը, միայնակ նստել էր փողոցի քարին ու դիտում էր փողոցի անցուդարձը։ Եղանակն ահավոր շոգ էր։ Տանը մնալն էլ անտանելի էր։ Դա՝ քուչի քարին նստելը, ընդունված երեւույթ էր Հայաստանում։ Ու նա այդպես նստած մեկ նայում էր աջ, մեկ էլ ձախ, ու փորձում էր մի մարդ գտնել ու զրուցել նրա հետ։
Հանկարծ մոտենում է հարեւանը, որն իր արագ քայլվացքով կարծես թե հուշում էր բոլորին, թե շտապում է. հավանաբար շտապ գործով։
Զով քարին նստած հարեւանը նկատելով այս ամենը չի դիմանում եւ կանչում է,–հարեւան ջան, կանգնիր, քեզ մի բան պիտի ասեմ։
Գաղթական հայը, որն արդեն վաղուց էր հաստատվել Հայրենիքում, չի մերժում հարեւանին. –բարեւ հարեւան ջան, ի՞նչ է պատահել։
–Արի, արի, հեսա կասեմ,–խորհրդավոր ձայնով դիմելով նրան փորձում է մի ձանձրալի խոսք բացել ու ժամանց սկսել հարեւանի հետ,–քո տղայի մասին պիտի ասեմ։
–Ասա՛ հարեւան ջան։
–Դու գիտե՞ս, որ քո տղան ուռում ու թռնում ա։
–Չէ հարեւան ջան, չգիտեմ։
–Բա՛…դե իմացիր. տղայիդ հավաք պահիր. ասա որ հիմարություններ չանի։
–Եղավ հարեւան ջան,–ասում է զարմացած ու մտահոգ վիճակում հայտնված հարեւանն ու մոլորված շարունակում քայլել. ասես թե քայլում է անհայտ մի տեղ։
Նա վերադառնում է տուն ու սպասում որդուն։ Որդին տուն է գալիս աշխատանքի վայրից, լվանում ձեռքերն ու նստում հոր մոտ։ Ու հայրը սկսում է հարցաքննությունը։
–Այ տղա՞, դու արդեն ուռում ու թռնում ե՞ս։
–Ո՞վ ասեց,–զարմացած հարցնում է որդին։
Հայրն ի սեր հարեւանի, եւ նրան չմատնելու համար պատասխանում է.
–Օդում տեսնող ա եղել…
Հ.Գ.

Կարդացողի Հավանություն՝ 2  0