define('DISALLOW_FILE_EDIT', true);
define('DISALLOW_FILE_MODS', true);<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	
	>
<channel>
	<title>
	Comments on: Եկեղեցին առաջնորդվել է օտարի, առավել կոնկրետ՝ հրեական ցեղի դոկտրինա ԲԻԲԼԻԱՅՈՎ&#8230;	</title>
	<atom:link href="https://www.louysworld.com/2013/03/28/%D5%A5%D5%AF%D5%A5%D5%B2%D5%A5%D6%81%D5%AB%D5%B6-%D5%A1%D5%BC%D5%A1%D5%BB%D5%B6%D5%B8%D6%80%D5%A4%D5%BE%D5%A5%D5%AC-%D5%A7-%D6%85%D5%BF%D5%A1%D6%80%D5%AB%D5%A1%D5%BC%D5%A1%D5%BE%D5%A5%D5%AC-%D5%AF/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://www.louysworld.com/2013/03/28/%d5%a5%d5%af%d5%a5%d5%b2%d5%a5%d6%81%d5%ab%d5%b6-%d5%a1%d5%bc%d5%a1%d5%bb%d5%b6%d5%b8%d6%80%d5%a4%d5%be%d5%a5%d5%ac-%d5%a7-%d6%85%d5%bf%d5%a1%d6%80%d5%ab%d5%a1%d5%bc%d5%a1%d5%be%d5%a5%d5%ac-%d5%af/</link>
	<description></description>
	<lastBuildDate>Sat, 30 Mar 2013 19:53:21 +0000</lastBuildDate>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=6.9.4</generator>
	<item>
		<title>
		By: Սադիստ		</title>
		<link>https://www.louysworld.com/2013/03/28/%d5%a5%d5%af%d5%a5%d5%b2%d5%a5%d6%81%d5%ab%d5%b6-%d5%a1%d5%bc%d5%a1%d5%bb%d5%b6%d5%b8%d6%80%d5%a4%d5%be%d5%a5%d5%ac-%d5%a7-%d6%85%d5%bf%d5%a1%d6%80%d5%ab%d5%a1%d5%bc%d5%a1%d5%be%d5%a5%d5%ac-%d5%af/#comment-25836</link>

		<dc:creator><![CDATA[Սադիստ]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 30 Mar 2013 19:53:21 +0000</pubDate>
		<guid isPermaLink="false">http://www.louysworld.com/?p=23789#comment-25836</guid>

					<description><![CDATA[՝՝ԶԱՏԻԿԻ ԻՍԿԱԿԱՆ ԱՎԱՆԴՈՒԹՅՈՒՆԸ ԵՎ ԻՍԿԱԿԱՆ ԽՈՐՀՈՒՐԴԸ՝՝                 Անհասկանալի է, թե ինչու են քրիստոնյա հայերը հավկիթներ ներկում եւ գունավառ տոնակատարություններ կազմակերպում: Ո՛չ հրեաների ճամփորդության (զատման) թեման է այդ միջոցառումների ոգուն առնչվում, ո՛չ էլ՝ Քրիստոսի ՝՝հրաշափառ՝՝ հարությունը…  Պարզապես տերտերներին «ձեռք չի տալիս», որ ձվերը գունավոր ներկեն ու գարնան վերազարթոնք տոնեն հայերը: Նրանց պետք է, որ Քրիստոսի արյան գույնով ներկեն ձվերը ու հետո էլ Քրիստոսի արյունը՝ գինին, խմեն, հետն էլ նրա մարմինը՝ հացը, ուտեն… Մի խոսքով, հեթանոսներին կռապաշտ համարող քրիստոնյաները, ահա, այսպիսի արյունարբու ուտուշ-խմուշ են կազմակերպում՝ իրենց Տիրոջ մարմնից ու արյունից…եւս մեկ անգամ հանգում ենք այն տրամաբանությանը, որ քրիստոնեական հերթական տոնը «կառուցել» են հեթանոսական եւս մի տոնի վրա, որպեսզի մոռացության մատնեն այն: Սակայն, հայությունը ներկում է հավկիթները եւ «Քրիստոս հարյավ ի մեռելոց» ասելով խորանում է հեթանոսական ձվախաղի մեջ՝ հերթական անգամ ապացուցելով հայի գենետիկ հզորությունը եւ ներքին կապվածությունը հին Աստվածներին… 
՝՝ Սակավաթիվ Արիները Նահապետ Մանի առաջնորդությամբ իջան Մասիս սարից: Գարուն էր, գարնանային արևը ժպտում էր Երկրին, և Արարատի հողը, սիրո կարոտով ու բեղմնավորման տենչով,  սերմնացաններին իր գիրկն էր կանչում:
   Արիները սկսեցին վարել հողը: Բայց շուտով նկատեցին, որ դաշտերում խոտ ու ծաղիկ, որ նոր ծիլ էին տվել, գորշությամբ էին ծածկված: Չկար ոչ մի գույն. բոլոր գույները խառնվել էին իրար, և մի ընդհանուր գորշություն էր տիրում:
   Մտահոգվել էին Արիները: Նրանք դիմեցին Մանին.
   - Ո՛վ, Արիների Նահապե՜տ և սիրելի՜դ Անմահ Աստվածների: Այս գորշությունը մահ կբերի Արարատի բնությանը: Ինչ էլ որ ցանենք, միևնույն է՝ պտուղը գորշ ու լեղի է լինելու:  գույները չքացել են Արարատից: Ասա, ինչպե՞ս զատենք  գույները:      “Ուխտագիրք Արորդյաց”
   Նահապետ Մանը զոհ մատուցեց Աստվածամայր Անահիտին:
   - Ո՛վ, Մայր Անահի՜տ,- դիմեց Մանը,- դու, որ Մայրն ես ամեն երկունքի, ամեն ծնունդի, քո մայրությամբ վանիր գորշությունը Արարատից, զատիր գույները, որ քո մայրության պտուղները լինեն բազմագույն, բազմահամ, բազմահոտ:
   Աստվածամայր Անահիտը լսեց Մանի կանչը ու եկավ նրա մոտ:
   - Զավա՜կս,- ասաց Անահիտը,- Վիշապը իր թույնով վարակել է ամենը Արարատում և գորշություն տարածել: Կորել են գույները:  Այդ գույները Յահվահը պահում է իր ստորգետնյա թագավորության մեջ: Միայն դու կարող ես դրանք հանել գետնի տակից:
   - Ո՛վ, Մա՜յր,- ասաց Մանը,- թեև երկրային, բայց աստված եմ ես և ես կբերեմ այդ գույները Յահվահի մոտից, եթե քո օրհնությունը ստանամ:
   - Ես իմ մայրական օրհնանքն եմ տալիս քեզ, որդի՜ս,- ասաց Անահիտը,- և լսիր ինձ: Մի Հազարան Հավք կա, որն իմ կամքով ապրում էր Արարատում և բարձր լեռների գագաթին բույն էր դրել: Նա գիշերները ճառագում էր, իսկ ցերեկները արևի ճառագայթների հետ ձուլում էր իր շողերը: Դյութիչ ձայնով երգում էր նա և բազմագույն ձվեր ածում, որով և անընդհատ նորոգում էր Արարատի գույների թարմությունը: Այժմ այդ Հավքը գերված է Յահվահի ստորգետնյա թագավորության մեջ: Այդ Հավքը պիտի բերես դու: Տե՜ս՝ Վահագնի ծնունդից հետո առաջին լիալուսինն է երկնքում: ԵՎ եթե այս լիալուսնին հաջորդող արեգօրը չբերես Հավքը, Արարատի հողը կամլանա և այլևս գույներ չի ընդունի իր մեջ: Քեզ մնացել է միայն մեկ օր:
   ԵՎ Մանը գնաց Հազարան Հավքը բերելու: Նրա հետևից հնչում էին մայրերի, կույսերի, մանուկների հաղթության մաղթանքները: Նրան շրջապատող նախնյաց սուրբ ոգիները շշնջում էին հաղթության մաղթանք: Սարեր ու ձորեր արձագանքում էին հաղթության մաղթանք: ԵՎ Մանի սիրտը լցվում էր զորությամբ և հաղթանակի հավատով:
   Մանը բարձրացավ Մասիս սար: Զոհ մատուցեց Հայր Արային և Ամենազոր Վահագնին:
   - Ո՛վ, Վահա՜գն Ամենազոր,- կանչեց նա,- Մայր Անահիտի Օրհնությամբ ես գնում եմ Յահվահի հետ մենամարտելու և Հազարան Հավքը բերելու: Դու էլ օծիր իմ թուր-կեծակին:
   Վահագնը եկավ նրա մոտ և ասաց.
   - Ո՛վ, քաջդ Մա՜ն, դու չգիտե՞ս, որ Յահվահը զորավոր Աստված է: ԵՎ դու, թեև աստված ես, բայց երկրային ես և շատ ես զիջում նրան քո ուժով:
   - Ո՛վ, Վահա՜գն Ամենազոր,- ասաց Մանը,- ես Արի եմ, Հայր Արայի արյունը ունեմ իմ մեջ: Եվ ստացել եմ Մայր Անահիտի Օրհնությունը, մեր մայրերի, մանուկների ու հարսների մաղթանքն եմ ստացել, ես ստացել եմ իմ նախնիների սուրբ ներշնչանքը: Էլ ի՞նչ զորություն կդիմանա այդ բոլորին:
   - Իրոք դու շատ մեծ զորություն ունես քո մեջ, ո՛վ, Արիների առաջնո՜րդ,- ասաց Վահագնը,- Հայր Արայի կամքով ես էլ իմ Զորությունն եմ տալիս քեզ մի օրով: նա, Մեծամարտիր Յահվահի հետ, ինչպես վայել է Անմահ Աստվածներին:
   Ապա Վահագնը կանչեց մի հսկա արծվի՝ քանի հարյուր տարեկան, որ քանի հարյուր անգամ շրջել է ամբողջ Երկիրը և ծանոթ է ամեն անկյունին:
   Արծիվը իր թևերի վրա տարավ Մանին: Երկար թռավ և հասավ աշխարհի ծայրը: ԵՎ իջավ արծիվը մի մենավոր ու սև լեռան մոտ:
   - Ո՛վ, Յահվա՜հ,- կանչեց Մանը,- ես եկել եմ Մեծամարտելու քեզ հետ, դո՜ւրս արի ասպարեզ:
   Ոչ մի ձայն չկար: Մանը իր թուր-կեծակիով հարվածեց լեռանը: Լեռը պատռվեց, և բացվեց մի ընդարձակ անձավ, որի մեջտեղում մրափում էր Յահվահը:
   - Արթնացի՜ր, Յահվա՜հ,- կանչեց Մանը:
   Նրա ձայնը ահավոր արձագանք տվեց անձավի մեջ, բայց Յահվահը չէր զարթնում: Շփոթվել էր Մանը՝ ժամանակը ուշ էր, իսկ Յահվահը չէր զարթնում, որ կռիվ անեն: Նա օգնության կանչեց արծվին: Արծիվը կտցահարում էր Յահվահի մարմնի տարբեր մասերը, բայց ապարդյուն: Վերջը արծիվը խուտուտ տվեց նրա թևատակին, և Յահվահը անմիջապես վեր թռավ: Նա տեսավ Մանին, որ թուր-կեծակին ձեռքին, կանգնած էր իր դիմաց:
   - Ո՛վ, Արի Մա՜ն,- հեգնեց Յահվահը,- դու հյո՞ւր ես եկել ինձ մոտ, թե՞ կռվի: Թե հյուր ես եկել՝ անկոչ ես, թե կռվի ես եկել՝ անզոր  ես:
   - Ես կռվի եմ եկել, Յահվա՜հ,- ասաց Մանը,- կա՜մ տուր ինձ Հազարան Հավքը, կա՜մ էլ դուրս եկ Մեծամարտենք, ինչպես վայել է աստվածներին:
   Ծիծաղեց Յահվահը: ՈՒժգին փչեց, որ շնչով տապալի Մանին: Նրա շնչից մեծ փոթորիկ բարձրացավ Երկրի վրա, բայց Մանի մեջ Վահագնի Զորությունն էր՝ նա մնաց կանգուն: Զարմացավ Յահվահը: Իր բերանից բոց արձակեց, որ այրի Մանին: Այդ բոցը հրաբխացած պատեց ամբողջ Երկիրը, բայց Մանի մեջ Վահագնի Զորությունն էր՝ նա մնաց անվնաս: Շատ զարմացավ Յահվահը և ասաց.
   - Արի Մա՜ն, դա քո շնորհքը չէր, որ դիմացար իմ շունչին ու կրակին. քո մեջ Վահագնի Զորությունը կա: Բայց ասա ինձ, ինչո՞ւ քո թուր-կեծակիով չխոցեցիր ինձ, երբ ես քնած էի, չէ՞ որ Վահագնի Զորությամբ դու կարող էիր ինձ տապալել:
   ԵՎ Մանը պատասխանեց.
   - Ես Արի եմ՝ երկրային աստված, և ինձ վայել չէ քնածի վրա սուր բարձրացնել:
   ԵՎ Յահվահը ասաց.
-   Անմահ Աստվածը երկրային աստծուն չի կարող զիջել վեհանձնության մեջ: Ես քեզ կտամ Հազարան Հավքը: Բայց գիտցի՜ր, որ ես դարձյալ թշնամի եմ քեզ և քո Ցեղին:
Արի Մանը վերցրեց Հազարան Հավքը և Լույս Աշխարհ ելավ: ԵՎ արծիվը իր հուժկու թևերով Մանին հասցրեց Արարատ հենց Վահագնի ծնունդից հետո  առաջին լիալուսնին հաջորդող արեգօրը լուսաբացին:
   Արիները, որ ամբողջ գիշեր սպասում էին Մանին, շատ ուրախացան: Մանը Հավքին դրեց գետնին փռած հարդի վրա, Հավքը ճառագում էր ծիածանի գույներով: ՈՒ երգեց Հավքը ու երգելով ձվեր ածեց՝ բազմաթիվ , բազմագույն: Արիները ուրախությունից թռչկոտում էին: Ձվերը ձեռքերին բռնած պարում էին, երգում և փառաբանում Հայր Արային, Մայր Անահիտին, Ամենազոր Վահագնին: Փառաբանում էին նաև իրենց նահապետ Մանին:
   Անահիտը նույնպես ուրախ էր: Նա իջավ Արարատ: Հավաքեց բազմագույն ձվերից բազում գույներ ու շաղ տվեց Արարատով մեկ: Ապա թռցրեց Հազարան Հավքին, պատվիրելով՝ բույն շինել Արարատի լեռների վրա և մշտապես պահպանել Արարատի գույների թարմությունը: Ապա Անահիտը դիմեց Մանին.
   - Ո՛վ, Արի Մա՜ն, հիմա կարող եք սկսել ձեր վար ու ցանքը՝ Արարատի հողը բազմագույն, բազմաբույր և բազմահամ աստվածային բարիք կտա: 
   ԵՎ Արիները ուրախ երգերով վարում էին ու ցանում: Իսկ մանուկները, ջահել աղջիկներն ու հարսները գունավոր ձվերը ձեռքերին մինչև ուշ երեկո դեռ պարում էին, երգում, ձվախաղ անում՝՝:]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[