define('DISALLOW_FILE_EDIT', true);
define('DISALLOW_FILE_MODS', true);<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	
	>
<channel>
	<title>
	Comments on: ԴԱՐՁԱ՞Ր ՄԻԼԻՈՆԱՏԵՐ&#8230;	</title>
	<atom:link href="https://www.louysworld.com/2013/02/02/%D5%A4%D5%A1%D6%80%D5%B1%D5%A1%D5%9E%D6%80-%D5%B4%D5%AB%D5%AC%D5%AB%D5%B8%D5%B6%D5%A1%D5%BF%D5%A5%D6%80/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://www.louysworld.com/2013/02/02/%d5%a4%d5%a1%d6%80%d5%b1%d5%a1%d5%9e%d6%80-%d5%b4%d5%ab%d5%ac%d5%ab%d5%b8%d5%b6%d5%a1%d5%bf%d5%a5%d6%80/</link>
	<description></description>
	<lastBuildDate>Sun, 03 Feb 2013 18:47:27 +0000</lastBuildDate>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=6.9.4</generator>
	<item>
		<title>
		By: SVETLANA		</title>
		<link>https://www.louysworld.com/2013/02/02/%d5%a4%d5%a1%d6%80%d5%b1%d5%a1%d5%9e%d6%80-%d5%b4%d5%ab%d5%ac%d5%ab%d5%b8%d5%b6%d5%a1%d5%bf%d5%a5%d6%80/#comment-24767</link>

		<dc:creator><![CDATA[SVETLANA]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 03 Feb 2013 18:47:27 +0000</pubDate>
		<guid isPermaLink="false">http://www.louysworld.com/?p=22483#comment-24767</guid>

					<description><![CDATA[Պետական Մրցանակ Դավաճաններին « Տերովին տերն է տարել, իսկ անտերին գելը »
Опубликовано Сентябрь 20, 2012 автором vartanhovhan


Պետական Մրցանակ Դավաճաններին
« Տերովին տերն է տարել, իսկ անտերին գելը »
 1992 թվականին հուլիսի 13- ը Շահումյանի շրջանի անկման օրն է, կարծես թե մոռացվել է մեր հաղթանակների ստվերում, սակայն այդ ողբերգության հարվածը այնքան մեծ էր ու ողբերգական, որի հետևանքները մինչև հիմա չի սպիացել, հազարավոր շահումյանցիներ դառնալով փախստական սփռվել են աշխարհով մեկ: Այն ժամանակ երկրում տիրող տնտեսական ճգնաժամը և քաղաքական ներքին գզվրտուքի պատճառով հասարակության աչքից վրիպել էր այդ ողբերգության պատճառները: Շահումյանից մազապուրծ փախած բնակչության այդ գաղթը տեսնողները երբեք չեն մոռանա դա, ինչպես տասնիհինգ թվականին Մեծ եղեռնի ժամանակ, սոված անոթի լեռներով և ձորերով, շատերը այդ գաղթի ճանապարհներին կորցրեցին իրենց հարազատներին, անգամ իրենց նորածին երեխաներին չկարողանալով փրկել: Իսկ հակառակը ադրբեջանցի դիվանագետները կարողանում են ամեն տեղ բարձր ամբիոններից աղաղակել ու բարձրաձայնել իրենց գրավյալ տարածքների կամ Խոջալուի հարցը բարձրացնելով, իսկ մեր դիվանագետ կոչեցիալները ինչպես ասում են « էշի ականջում քնած են »  հետո էլ ասում ենք թուրքերը լավ դիվանագետ են: Այսքան տարիների ընթացքում և չեղավ ոչ մեկ հայ բարձրաստիճան պաշտոնյա, որպեսզի խոսար այդ մասին` Շահումյանի մասին, Գետաշենի, Արծվաշենի, ինչու՞ այդպես անփույթ ենք գտնվել մեր ազգի և ժողովուրդի հանդեպ: Եվ չգտնվեց և ոչ մի դիվանագետները որպեսզի հարց տար, այդ ինչպես եղավ որ Նախիջևանը հայաթափվեց, և նույն ճակատագիրն էլ Ջավախքին է սպասում: Այն ժամանակ մեղքը բարդեցին սովետական իշխանությունների վրա, իսկ հիմա անկախ պետություն ենք, կարող ենք հայանպաստ գործ անել, այս անգամ էլ Կրեմլը չի կարող խոչնդոտել, եթե իրոք անկախ պետություն ենք: Մեր պետություն այսքան տարիններին նույնիսկ չկարողացավ Արցախի պետականությունը ճանաչել, իսկ համեմատվելով թուրքերին կարելի է օրինակ բերել նույն Հյուսիսային Կիպրոսի Թուրքական Հանրապետություն, որը ինչպես գիտենք միայն թուրքերն են ճանաչել նրա պետականությունը, և այս քանի տարի է այդ կարգավիճակում գոյություն ունի և ապրում է: Թուրքերը անգամ տեր են կանգնում թուրքալեզու կամ մահմեդական իրենց հավատակիցներին, իսկ մեր իշխանության ներկայացուցիչները վախենում են անգամ ջավախքահայության կամ մի որևե հայի մասին մասին խոսալ, Սիրիահայերի օրինակը վառ ապացույց: Դա նրանից է, որ ինչպես ժողովուրդն է ասում « Տերովին տերն է տարել, իսկ անտերին գելը » : Եթե մեր իշխանությունները այդպես անփույթ է սեփական ժողովրդի ճակատագրով, ապա օտարերկրյա դիվանագետները կարող են այդպիսի արտահայտություններ թույլ տար ինչպես Ռուսաստանի դեսպան Վյաչեսլավ Կովալենկոն: 1988 թվականին Ղարաբաբաղյան պայքարի ոգին այնքան մեծ էր, որ անգամ Խորհրդային հզոր Կայսրությունն էր սարսափում, իսկ հիմա Անկախ Հայաստանի ժողովուրդը ավելի վախով է ապրում քան թե Սովետական իշխանության տարիներին, ինչու՞ է այդպես, նշանակում է կոմունիստական իշխանությունները ավելի մարդասեր են եղել քան ներկայիս դեմոկրատ իշխանությունները: Այն ժամանակ « Վհուկների որսը » հասկանալի էր, կար Կրեմլ կար ԿԱԳԲԵ իսկ հիմա ինչ է այդ ամենը, նշանակում է անիմաստ էր անկախությունը, անիմաստ էր այն հռչակագրերը, որոնք ընդունվեցին: Մենք անկախությունը ձեռք բերեցինք որ մեր ժողովուրդը լավ ապրի, և ոչ հակառակը: ՀՀՇ-ականները ավելի սարսափելի եղան քան այն Բերիայի НКВД: Սակայն այքան տարի անցնելուց հետո նրանց հանցագործութուններին այդպես էլ քաղաքական գնահատական չտրվեց: Գնահատական չեն ուզում տալ, թող գոնե մրցանակ տան: Հայաստանի Հանրապետության իշխանությունները պետք է սահմանեն մի պետական մրցանակ իր գումարային ֆոնդով, որպես « Ամենալավ Դավաճան »  շքանշանով, և կարծում եմ բացի Լևոն Տեր-Պետրոսյանից շատերը կհավակնեն այդ պարգևին: Մեր ազգային ժողովում նստած են մարդիկ, որոնք արդեն քսան տարուց ի վեր մշտական պատգամավորներներ են, ամոթ չլինի ասել, այդ ինչպե՞ս է, որ փոխվում է միջազգային դրությունը, տնտեսական վիճակները, և անգամ միջազգային կլիման, իսկ նրանք մնում են նույնը աթոռին գամված: Հետո էլ Հանրպետության նախագահը դժգոհում է թե կառավարությունը լավ չի աշխատում: Իսկ հարցրել եք թե այդ կառավարությունում աշխատող « յուղալի կտորները » հենց այդ պատգամավորների մոտիկ հարազատներն են ուտում: Ամեն մեկը իր մոտիկին մտցրել է նախարարություն, որպեսզի ինչպես իրենք են ասում «կթեն… »:   Գոնե կառավարական շքանշանով պարգևատրեն Շահումյանը հանձնողներին, կարծում եմ առաջինը պետք է այդ պարգևը տալ Լևոն Տեր-Պետրոսյանին և կարելի է անգամ հետմահու պարգևատրել նրա թիմակից  « լավ ախպերներին»  անգամ: Իսկ այդ ամենը չբացահայտումները, որոնք մնաց անցյալում ծնում են նոր հանցանքներ: Երբ Լևոն Տեր-Պետրոսյանը միտինգ է անում, ժողովուրդը գլուխները կախ գնում են այդ սուտ ճառերը լսելում, բոլորն էլ գիտակցում է որ դա աթոռի կռիվ է, սակայն սովորության համաձայն գնում են, մեր քաղաքական դաշտը ծերացել է հարկավոր են նոր դեմքեր, որոնք կապ չունենան ՀՀՇ-ականների կամ սուտի մուտի կուսակցություններ հետ: Ամբողջ արաբական աշխարհը ցնցվեց Ֆեյուկյան հեղափոխությունից, այդ երկրների երիտասարդները կարողացան այնտեղ պահանջել իրենց իրավունքները, սակայն մեզ մոտ Հայաստանում կարծես թե ամեն ինչ հոյակապ է: 1988 Թվականին մեր երիտասարդությունը կարողացավ ապացուցել աշխարհին, որ ունի նպատակ, պայքարելու ցանկությունը և ազատության ոգի, անգամ տեր կանգնեց իր արյան գնով պաշտպանելու իր ձեռքբերումները: Իսկ այժմ մեր երիտասարդներին նայելիս սարսափում ես, գտել են կարծես այն « ազարտը » , որը հենց իր ոգին է սպանում` փարթիներ, կազինոներ և ժամանց, իսկ մեր հարգարժան օլիգարխները կարողանում են դրանից օգուտ քաղել, դէ ինչպես մեզ մոտ ընդունված է ասել « Բարի ժամանց ձեզ հարգելի երիտասարդություն…. » 
20/09/2012
 Վարդան  Հովհաննիսյան]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[