define('DISALLOW_FILE_EDIT', true);
define('DISALLOW_FILE_MODS', true);<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	
	>
<channel>
	<title>
	Comments on: ԱՆԵԼԱՆԵԼԻ ՎԻՃԱԿ ՉԿԱ: (TV) Part-2	</title>
	<atom:link href="https://www.louysworld.com/2012/12/08/111/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://www.louysworld.com/2012/12/08/111/</link>
	<description></description>
	<lastBuildDate>Mon, 10 Dec 2012 20:21:14 +0000</lastBuildDate>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=6.9.4</generator>
	<item>
		<title>
		By: Լիա Ավետիսյան		</title>
		<link>https://www.louysworld.com/2012/12/08/111/#comment-23933</link>

		<dc:creator><![CDATA[Լիա Ավետիսյան]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 10 Dec 2012 20:21:14 +0000</pubDate>
		<guid isPermaLink="false">http://www.louysworld.com/?p=21557#comment-23933</guid>

					<description><![CDATA[Երբ հին հույներն աստվածներին վտարեցին
Ու հողածին մարդկանց յուր հողը շնորհեցին,
Մեկին բաժին ընկավ Պառնաս անվամբ կալվածքը:
Խիստ հավանեց նա գործերի ընթացքը.
 Որպես արոտավայր Պառնասն օգտագործեց
Եվ էշերին գոմից այնտեղ քշեց:
Էշ-էշ, սակայն կարողացան սրանք պարզել,
Որ մուսաներն են այդ սարում օթևանել,
Ու հասկացան. «Աշխարհը ձանձրացել է
Նրբիկ ձայնից, ձևից ու որոշել է,
Որ այսուհետ լոկ մե՛նք ենք երգելու
Եվ մարդկությանն երջանկություն պարգեևելու
Անզուգական ձայնով նոր պառնասյան: 
Ի լուրս աշխարհի մենք կզռռանք առ այն,
Որ մուսան՝ ի՞նչ, մե՛նք  բարձրաձայն ենք,
Առկա մակարդակովն էլ համաձայն ենք
Այնպես ներկայանալ, որ մոռանան բոլորը,
Թե ո՞րն է իրական մուսան և ու՞մն է այս աթոռը:
Արի, ախպեր, էնպես զռռանք,
Որ մարդկությանը մենք մի նոր դաս տանք,
Թե ո՞րն է պառնասյան նոր չափանիշը. 
Էշերը շատ են՝ բարձր է վարկանիշը»:
Ու մի զռռո՜ց սկսվեց, մի իշու ճի՜չ, 
Որ զարզանդեց Պառնասը հրապուրիչ:
Դե տերն էլ ավանակ չէր, խելք ուներ,
Որպեսզի վազեվազ այդ սարը մագլցեր՝
Ճիպոտը ձեռը: Էշերին նա վար քշեց
Ու հարազատ հոտած գոմում փակեց: 
Խրատս ի՞նչն է, սիրելի արվեստագետ.
Մնում է էշը՝ էշ, տգետն էլ՝ սոսկ անգետ,
Որքան էլ բարձր դիրքերում արոտ գտնի:
Զռռոցը էշերին միշտ կմատնի: 
Ի. Կրիլով, 1808, 
թարգմանեց Լիա Ավետիսյանը, 10.12.2012]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[