define('DISALLOW_FILE_EDIT', true);
define('DISALLOW_FILE_MODS', true);<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	
	>
<channel>
	<title>
	Comments on: ՈՒՇ ԳԻՇԵՐ ԱՐՑԱԽՈՒՄ&#8230;ՈՒՐ ժԱՄԱՆԱԿԸ ԴՈՒՐՍ Է ԵԿԵԼ ԻՐ ՇԱՎԻՂԻՑ:	</title>
	<atom:link href="https://www.louysworld.com/2011/09/05/%D5%B8%D6%82%D5%B7-%D5%A3%D5%AB%D5%B7%D5%A5%D6%80-%D5%A1%D6%80%D6%81%D5%A1%D5%AD%D5%B8%D6%82%D5%B4-%D5%A5%D5%BE-%D5%AA%D5%A1%D5%B4%D5%A1%D5%B6%D5%A1%D5%AF%D5%A8-%D5%A4%D5%B8%D6%82%D6%80%D5%BD-%D5%A7/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://www.louysworld.com/2011/09/05/%d5%b8%d6%82%d5%b7-%d5%a3%d5%ab%d5%b7%d5%a5%d6%80-%d5%a1%d6%80%d6%81%d5%a1%d5%ad%d5%b8%d6%82%d5%b4-%d5%a5%d5%be-%d5%aa%d5%a1%d5%b4%d5%a1%d5%b6%d5%a1%d5%af%d5%a8-%d5%a4%d5%b8%d6%82%d6%80%d5%bd-%d5%a7/</link>
	<description></description>
	<lastBuildDate>Tue, 06 Sep 2011 23:28:53 +0000</lastBuildDate>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=6.9.4</generator>
	<item>
		<title>
		By: ArMen S. (Glendale)		</title>
		<link>https://www.louysworld.com/2011/09/05/%d5%b8%d6%82%d5%b7-%d5%a3%d5%ab%d5%b7%d5%a5%d6%80-%d5%a1%d6%80%d6%81%d5%a1%d5%ad%d5%b8%d6%82%d5%b4-%d5%a5%d5%be-%d5%aa%d5%a1%d5%b4%d5%a1%d5%b6%d5%a1%d5%af%d5%a8-%d5%a4%d5%b8%d6%82%d6%80%d5%bd-%d5%a7/#comment-15364</link>

		<dc:creator><![CDATA[ArMen S. (Glendale)]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 06 Sep 2011 23:28:53 +0000</pubDate>
		<guid isPermaLink="false">http://www.louysworld.com/?p=14170#comment-15364</guid>

					<description><![CDATA[Ամեն ինչ համեմատելով միայն կարելի է դատել։ Ուրիշ ձև գտնել դժվար է քանի, որ մյուս ձևը դա ուղղակի համեմատելը երևույթը կամ անձը այն իդեալի հետ, որի կերպարը կրում է ժողովրդի մեծ մասը, իսկ այդ իդեալը մեր մոտ դեռ չի ձևակերպվել։ 20 տարին բավական փոքր ժամանակահատված է մեր բազմահազար պատմության մեջ, բայց վստահաբար բավական երկար, որպեսզի որոշակի եզրակացություններ անենք և հասկանանք թե ինչ ունեցանք այս 20 տարիների ընթացքում։ Օրինակ շատ ենք լսում այն մասին , որ անկախությունը բացարձակ արժեք է, որ ես հասկանում եմ ընդամենը միջոց, որով անձը կամ ժողովուրդը պետք է կարողանա լիարժեք դրսևորի իրեն և կառուցի միջավայր, որում կապրի ըստ արժանիքների, բայց արդեն 20 տարի է մեզ անընդհատ ասում են, որ մենք գտնվում ենք անցումային շրջանում և ասում են դա նրա համար, որովհետև գիտեն, որ կենսամակարդակի անկումը ակնհայտ է և հեռու-մոտիկություն չկա նույնիսկ մերնախկին  &quot;սովետական գաղութացված&quot; վիճակից։ Հետո պատմության մեջ չեմ հիշում մի դեպք, երբ հաղթանակած կողմը ավելի ցածր կենսամակարդակով ապրի, քան պարտվող կողմը։ 20 տարին բավական երկար ժամանակ է, որպեսի հասկանանք, որ այն տնտեսական մոդելը, որ ընտրվեց  Հայաստանի համար,  ուղղակի փոխեց գաղութարարներին։ Պետք է խոստովանենք, որ մենք հիմա ավելի անանկախ ենք, քան խորհրդային տարիների ժամանակ։ Օրինակ 20 տարվա ընթացքում, սովետական կարգերը երկիրը բացարձակ ագրարային երկրից վերածեցին հզոր արդյունաբերական երկրի և դա բացարձակ մեկուսացման պայմաներում։ Հիմա 3 նախագահներին, եթե համեմատում ենք նորից մենակ արդյունքներով կարելի է դատել։ Երկրի գլուխ անցած մոթ ուժերը կործանեցին արդյունաբերությունը, ցրտի և խավարի մատնեցին ժողովրդին և երկրից ավելի քան 1 միլ. մարդ արտագաղթեց։ Երկրորդ նախագահի օրոք երկիրը սկսեց վերակենդանության նշաներ ցույց տալ, սկսեց վերականգնվել որոշ կենցաղային հարմարավետություններ՝ լույս, գազ, նկատվեց տնտեսական ակտիվություն և դա արվեց առանց պետության պարտքը ավելացնելու հաշվին,մարդիկ որոշակի հույս ունեցան, որ Ղարաբաղը չի հանձնվի։ Բացասականը այն էր, որ չմշակվեց որևիցե մոդել արդյունաբերությունը վերականգնելու,  չձևակերպվեց ընդհանրապես թե ինչ տեսակի երկիր ենք կառուցում, այլ դա հանձնվեց տրվեցինք ազատ շուկայի քամիներին, որի արդյունքում էլ ձևավորվեց ներկա օլիգարխիկ համակարգը։ Երրորդ նախագահը մուտքը արձանագրվեց հայ-թուրքական տխրահռչակ արձանագրություններով։ Վարչապետ նշանակվեց վաշխառու ոլորտ ներկայացնող անձը, որը և երկիրը գցեց այնպիսի մի պարտքի ճիրանը, որից մենք այլևս դուրս չենք գա։ Հայտարարվեց, որ Հայաստանը ծառայություններ սպասարկող տուրիստական երկիր է լինելու։ Արտագաղթը աննախադեպ չափերի հասավ, գները անընդհատ աճում են կենսամակարդակը անկում է ապրում։ Այս վիճակից դուրս գալու շատ քիչ ուղիներ են մնացել՝
-պետք է անհապաղ ազգայնացվի ամբողջ լեռնարդյունաբերական համալիրը
-պետք է ազգայնացվի կենտրոնական բանկը՝ ստեղծելով հանրային բանկ
-պետք ազգայնացվի կամ խստագույնս վերահսկողության տակ վերցվի այն ներկրող ընկերությունների գործունությունը, որոնք առաջին անհարժեշտության ապրանքներ են ներկրում երկիր՝ վառելիք, ցորեն և այլն 
- այն ձեռնարկությունները, որոնք բնական մենաշնորհային դիրք են զբաղեցնում պետք է անհապաղ ազգայնացվի՝ էլեկտրական բաշխիչ ցանցեր, հայռուսգազարդը և այլն։
- գյուղատնտեսական արտադրանքների երաշխիքային պայմանագրերի կնքում գյուղական կոլեկտիվ տեսությունների հետ ֆիքսված գներով,
-պրոգրեսիվ հարկատեսակի ներդրում , այսպիսով` օլիգարխները կհարկվեն համապատասխան բարձր։
Սրանք այն նվազագույն քայլերն են, բայց իհարկե է ոչ բավարար, որոնք պետք է արվեն հենց հիմա։ Ով որ համարձակություն ունեցավ սրանք բարձրաձայն ասեց՝ կլինի Քոչարյանը կամ որևիցե մեկը, նա էլ արժանի կլինի տանել իրեն հետևից ժողովրդին և համոզված եմ, որ ժողովուրդը կգնա այդ թեկնածուի հետևից։
Հարգանքներով՝ 
Արմեն]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[