define('DISALLOW_FILE_EDIT', true);
define('DISALLOW_FILE_MODS', true);<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	
	>
<channel>
	<title>
	Comments on: Պետրոս Գետադարձից մինչև բոլշևիզմ և Լևոն Տեր-Պետրոսյան. ինչպես է երկիր վաճառելու քաղաքականությունը ժառանգաբար փոխանցվել(1-ին մաս)	</title>
	<atom:link href="https://www.louysworld.com/2011/06/26/%D5%BA%D5%A5%D5%BF%D6%80%D5%B8%D5%BD-%D5%A3%D5%A5%D5%BF%D5%A1%D5%A4%D5%A1%D6%80%D5%B1%D5%AB%D6%81-%D5%B4%D5%AB%D5%B6%D5%B9%D6%87-%D5%A2%D5%B8%D5%AC%D5%B7%D6%87%D5%AB%D5%A6%D5%B4-%D6%87-%D5%AC%D6%87/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://www.louysworld.com/2011/06/26/%d5%ba%d5%a5%d5%bf%d6%80%d5%b8%d5%bd-%d5%a3%d5%a5%d5%bf%d5%a1%d5%a4%d5%a1%d6%80%d5%b1%d5%ab%d6%81-%d5%b4%d5%ab%d5%b6%d5%b9%d6%87-%d5%a2%d5%b8%d5%ac%d5%b7%d6%87%d5%ab%d5%a6%d5%b4-%d6%87-%d5%ac%d6%87/</link>
	<description></description>
	<lastBuildDate>Tue, 28 Jun 2011 06:26:29 +0000</lastBuildDate>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=6.9.4</generator>
	<item>
		<title>
		By: David		</title>
		<link>https://www.louysworld.com/2011/06/26/%d5%ba%d5%a5%d5%bf%d6%80%d5%b8%d5%bd-%d5%a3%d5%a5%d5%bf%d5%a1%d5%a4%d5%a1%d6%80%d5%b1%d5%ab%d6%81-%d5%b4%d5%ab%d5%b6%d5%b9%d6%87-%d5%a2%d5%b8%d5%ac%d5%b7%d6%87%d5%ab%d5%a6%d5%b4-%d6%87-%d5%ac%d6%87/#comment-14018</link>

		<dc:creator><![CDATA[David]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 28 Jun 2011 06:26:29 +0000</pubDate>
		<guid isPermaLink="false">http://www.louysworld.com/?p=12982#comment-14018</guid>

					<description><![CDATA[Կարդացի այս ամենն ու ևս մեկ անգամ ապրեցի այն դառնությունները, որոնք մոտ 40 տար առաջ էի ապրել, երբ ՀԽՍՀ պետական արխիվում աշխատող ընկերոջս օգնությամբ փորձում էի պարզել 1920 թ. հոկտեմբերի վերջին Ղարսի անկման առեղծվածը: 
Առաջին հանրապետության պատմությանն առընչվող համարյա բոլոր փաստաթղթերն աչքի եմ անցկացրել, սակայն արտատպելու. արտագրելու և նշումներ կատարելու իրավունք չունեյի՝  որպեսզի ընկերոջս չվտանգեյի:
Բալշևիկների գաղտնի շրջաբերականը նույնպես ինձ ծանոթ էր: Մի խոսքով շատ զարհուրելի է, երբ առնչվում ես ազգի տականքների դավաճանությունների հետ…

Քանի որ այդպիսի մի տականքի՝  Աշոտ Հովանիսյանի մասին վերևում ասվեց, ապա պարտքս համարեցի մեջբերում անել անհայտ  գրողի օրագրից մի հատված.

http://armenianhouse.org/armenia-diary/igdir-vardanlu.html

Ղարաքիլիսա, 9 հոկտեմբերի     /ներկայիս Վանաձորը-Դ.

Այսօր երեկոյան հասանք Ղարաքիլիսա: Մենք բեռնակիր ավտոմոբիլով եկանք, իսկ 7-րդ գունդը մինչև հիմա ճանապարհի կեսը ավտոմոբիլով, իսկ մնացած կեսը՝ ոտքով:
Ղարաքիլիսան, որպես Հայաստանի նշանավոր կայարան, լավ տպավորություն պիտի թողներ, սակայն, ցավոք սրտի պետք է ասել, որ բացասական տպավորությունը այնքան ուժեղ էր, որ դրանով կարելի է պարզ պատկերացնել, թե ինչ վիճակի է մեր երկաթուղին, շնորհիվ այն բանի, որ մենք չունենք ոչ նավթ և ոչ էլ մազութ: Այսօր գիշերվա 12-ին Ղարաքիլիսա ժամանեց Լեգրանի գնացքը մոտ 100 հոգի շքախմբով: Գնացքը, որով եկավ սովետական ներկայացուցիչը, շքեղ էր, որով առաջ ճանապարհորդում էին միմիայն ռուսական ցարերը: Գնացքը կանգնելուն պես, հայ զինվորականները շրջապատեցին նրան: Գոհացում տալով իրենց հետաքրքրությանը՝ երկու կանանց հետ գնացքից վար իջավ Լեգրանի անձնական քարտուղար Աշոտ Հովհաննիսյանը, որի հետ խորհրդակցեցինք գնդապետ Իշխանյանը, Մուշեղ Թամրազյանը և ես: Առաջինը ձեռք տալով Ա. Հովհաննիսյանին ասաց.

— Ձեր աշակերտին չե՞ք ճանաչում:

— Իմ աշակերտները ուսադիրներ չեն կրում, պատասխանեց նա, այդպիսով կատարելով իր կոմունիստական պարտականությունը:

Այս խոսքի վրա ներկաները՝ սպաներ թե զինվոր, չափազանց զայրացան և ամեն կողմից մի-մի դժգոհության ձայն լսվեց անկապ: Ապա Թամրազյանը բերանը բացեց և ասաց այն ամենը, ինչ-որ կարելի էր և հարկավոր ասել սովետական ներկայացուցիչին:

— Դուք կոմունիստներ չեք, այլ թալանչիներ, ավազակներ, դուք միայն քանդում եք առանց ստեղծագործելու, ստանում եք անարդար կերպով և Ձեր իշխանությունը հաստատել եք միլիոնավոր անմեղ ժողովրդի արյան ու արցունքի վրա, իսկ Ձեր վերաբերմունքը հանդեպ հայ բազմատանջ ժողովրդին՝ բացարձակորեն թշնամական է, որովհետև համաձայն Ձեր ի լուր աշխարհի հայտարարած սկզբունքների՝ մեր ազատատենչ ժողովուրդը կամենում է ազատ ու անկախ ապրել, ուզում է թոթափել թե թուրքի և թե ռուսի ստրկական լուծը: Դուք պարզապես խաղալիք եք դարձել զանազան Հուսեյնովների ձեռքը, որոնք Ադրբեջանի բանտերը լցրել են հայ մտավորականներով, դրան ի պատասխան հայ կառավարությունը իր հերթին բոլշևիկ ինտելիգենտներ է բանտարկում: Հայ կառավարությունը առաջարկեց, որ փոխանակություն լինի, բայց Հուսեյնովը մերժեց ձեր՝ հայ կոմունիստների համաձայնությամբ, և իհարկե, ի՞նչ է կորցնում նա, երկու կողմից էլ տուժողը հայ մտավորականն է:

Ապա Իշխանյանը խոսք բացեց Ղարսի ուղղությամբ քեմալիստների շարժման մասին, որոնք ձգտում են Հայաստանով կապ հաստատել բոլշևիկների հետ: Լեգրանի ներկայացուցիչը կմկմալով չժխտեց այդ փաստը, որ առիթ տվեց ներկաների զայրույթին:

— Մեր դիակների վրայով միայն կարող եք միանալ քեմալիստներին, ասաց մեկը:

— Ստոր դավաճաններ ,- ասաց մի սոսկական* զինվոր:

_________________
*շարքային -Գ.Ռ.
_________________

— Ի՞նչ ուզում եք արեք, բայց մենք պիտի ապրենք, թող կորչեն Ձեզ պես դավաճանները,— կամաց ձայնով ասաց մի երրորդը, երևի չուզելով քաղաքավարության սահմանից դուրս գալ:

— Մենք քեմալիստներին կքշենք, իսկ բոլշևիկների քիթ ու բերանը նույնպես պիտի ջարդենք, ինչպես ջարդեցին լեհերը,— ասաց տողերիս գրողը:

Այս խոսքերիս վրա՝ գնացքը շարժվեց ու փափկասուն կանայք, որ, ըստ երևույթին բոլշևիկների հարճերն էին, Աշոտ Հովհաննիսյանին ներս քաշեցին, վախենալով, որ ինքնադատաստանի չենթարկվի: Մի քանի րոպեից գնացքը մեկնեց Երևան, իսկ մենք հրաման ստացանք նստել ապրանքատար վագոններ, Ալեքպոլ մեկնելու համար:]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[