define('DISALLOW_FILE_EDIT', true);
define('DISALLOW_FILE_MODS', true);<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	
	>
<channel>
	<title>
	Comments on: Մի քայլով մթնոլորտ չի փոխվի	</title>
	<atom:link href="https://www.louysworld.com/2011/06/02/%D5%B4%D5%AB-%D6%84%D5%A1%D5%B5%D5%AC%D5%B8%D5%BE-%D5%B4%D5%A9%D5%B6%D5%B8%D5%AC%D5%B8%D6%80%D5%BF-%D5%B9%D5%AB-%D6%83%D5%B8%D5%AD%D5%BE%D5%AB/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://www.louysworld.com/2011/06/02/%d5%b4%d5%ab-%d6%84%d5%a1%d5%b5%d5%ac%d5%b8%d5%be-%d5%b4%d5%a9%d5%b6%d5%b8%d5%ac%d5%b8%d6%80%d5%bf-%d5%b9%d5%ab-%d6%83%d5%b8%d5%ad%d5%be%d5%ab/</link>
	<description></description>
	<lastBuildDate>Thu, 02 Jun 2011 21:51:16 +0000</lastBuildDate>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=6.9.4</generator>
	<item>
		<title>
		By: Papin		</title>
		<link>https://www.louysworld.com/2011/06/02/%d5%b4%d5%ab-%d6%84%d5%a1%d5%b5%d5%ac%d5%b8%d5%be-%d5%b4%d5%a9%d5%b6%d5%b8%d5%ac%d5%b8%d6%80%d5%bf-%d5%b9%d5%ab-%d6%83%d5%b8%d5%ad%d5%be%d5%ab/#comment-13882</link>

		<dc:creator><![CDATA[Papin]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 02 Jun 2011 21:51:16 +0000</pubDate>
		<guid isPermaLink="false">http://www.louysworld.com/?p=12779#comment-13882</guid>

					<description><![CDATA[Արաքս Մանսուրյան

Արաքս Մանսուրյան.«Եթե չգանք կոմիտասյան երաժշտության 
մաքրության, ուրեմն մենք ազգ չենք»

«Հայերն Այսօր»-ը զրուցեց աշխարհահռչակ հայազգի երգչուհի Արաքս Մանսուրյանի հետ իր գործունեության եւ արդի հայկական երաժշտության մասին:

-Որքա՞ն ժամանակ է, որ ներկայացնում եք երգարվեստը Սիդնեյի օպերայում:

-14 տարի շարունակվեցին իմ հաջողությունները օպերայում, քանի որ արվեստս նրանց շատ էր դուր գալիս: Նախանցյալ տարի որոշեցի դադարել երգել օպերայում: Այժմ միայն համերգներով եմ հանդես գալիս, որովհետեւ հոգնեցուցիչ է շատ: Վերջին երկու օպերաներից հետո Պուչինիի «Տուրանդոտ», Յանեչեքի «Յենուֆա» («Նրա խորթ դուստրը») հասկացա, որ հոգնում եմ շատ, քանի որ միաժամանակ դասավանդում եմ կոնսերվատորիայում: Համատեղել  դասավանդելն ու երգելը դժվար է: 

-Ձեր ուսանողները որքանո՞վ են հաղորդակցվում հայկական երաժշտությանը:
  
-Արդեն 5 տարի է` դասավանդում եմ Սիդնեյի երաժտական համալսարանում: Ուսանողներ ունեմ, ովքեր արդեն երգում են միջազգային բեմերում: Նրանք բոլորն էլ շատ սիրում են հայկական երաժշտություն: Կոմիտասը միշտ իմ ծրագրում է: Փետրվարին` վերադարձիցս հետո, նորից կսկսվենդասերը… ծրագրում կան երգեր իտալերեն, ռուսերեն, ֆրանսերեն, գերմաներեն եւ հայերեն:
 
-Դժվար չէ՞ օտարերկրացուն Կոմիտաս դասավանդել:

-Երաժշտության տեսակետից դժվարություններ չկան: Դժվար է բացատրել Կոմիտասի երգերի բովանդակությունը օտարերկրացիներին: Ինչպե՞ս կարող եմ թարգմանել «Գութաներգը» օտարազգի համար: Երգում եմ «Քելե, քելե, քելքիդ մեռնեմ», թարգմանում եմ «Walk, walk, I will die for your walking»: Ասում եմ, թե սիրո երգ է, լորիկի հետ է համեմատում աղջկան, բայց չէ՞ որ թարգմանությունը լիարժեք չի լինում եւ չի փոխանցում այն զգացողությունները, որոնք Կոմիտասն է արտահայտում: Ախ, շատ դժվար է: 

-Հայաստանի հանդեպ կարոտը որքանո՞վ է օգնում ավելի զգացմունքային ներկայացնել երգերը:

-Զգացմունքայնությունը հետս է ամեն ուր` բեմի վրա, կյանքում:  Իսկ ինչ վերաբերում է ազգային զգացողությանը,  երբ երաժշտության մեջ եմ, այդ մասին չեմ մտացում, բայց ունեցել եմ նախանձախնդրություն: Երբ առաջին անգամ դուրս եկա Սիդնեյի օպերայի բեմ, ժողովուրդը անդադար ոտնկայս ծափահարություններով ողջունեց: Այդ պահին ես միայն մի ցանկություն ունեի, որ հանդիսատեսը հայ լինի եւ լինեմ Հայաստանում: Չնայած դրան, երբ օտարն է գնահատում քեզ, նշանակում է արվեստը շատ բարձր է: Ճիշտ է, Հայաստանում գնահատում են արվեստը եւ քեզ սիրում են ինչպես իրենցը, բայց երբ օտարն է գնահատում եւ սիրում ներկայացված արվեստը, դա արդեն մեծ արժանիք է: Օտարի համար շատ լավը պիտի լինես, որ ընդունվես: Եթե շատ լավը չես, ուրեմն վերադարձիր եւ երգիր Հայաստանում, եթե ուզում ես երգել:
 
-Ինչպիսի՞ն կլինի Ձեր գնահատականը արդի հայկական երաժշտությանը:

-Խուսափում եմ խոսել այդ մասին, որովհետեւ իմ խոսքը ոչինչ չի փոխելու: ժամանակին մենք ունեինք դպրոցականների ֆիլհարմոնիա: Ամեն կիրակի մեզ դպրոցից տանում էին մեծ համերգասրահներ, որտեղ նվագախումբը նվագում էր դասականերին, իսկ երաժշտագետները պատմում էին երաժշտության պատմության մասին: Ես կարծում եմ, որ պակաս կա առաջին հերթին երիտասարդներին դեռ դպրոցից դասական երաժշտություն դասավանդելու: Դասական երաժշտությունը մասն է հայկական կոմիտասյան  երաժշտության: Բայց հիմա ավելի շատ հնչում է մեր հարեւանների երաժշտությունը:  Սա շատ մեծ ցավ է ինձ համար: Այսօր բոլորը միանման են երգում: Կարծես ամբողջ հայ ազգը միայն մեկ երգ է երգում, նույն` ոչ հայկական ելեւէջներով: Չգիտեմ` ով է հիմա հայեցի ժողովրդական երգ ներկայացնում: Ախր մենք ին՜չ գանձեր ունենք, ո՞ւր են դրանք: Ես չեմ ուզում քննադատել, որովհետեւ, ըստ երեւույթին, հենց այս ազատությունը բերեց երաժշտության այսպիսի տեսակներ: Բայց հուսով եմ, որ պետք է մաքրվի դեռ, որովհետեւ ինչքան մարդ հանդիպեցի, տեսա, որ դեռ ինձ հիշում են եւ սիրում են, ուրեմն սիրում են նաեւ իմ արվեստը: Նշանակում է` դեռ կա մաքրություն եւ կարելի է դեռ փոխել նրանց: Տարիներ առաջ մեկը հեռուստացույցով երգում էր « Կռունկ»: Ապշեցի, այնքան տխրեցի: 30 տարի է անցել արդեն, բայց դեռ հիշում եմ: Վազեցի սենյակ խոհանոցից: Առաջին իսկ հնչյունները լսելուց հետո, անջատեցի հեռուստացույցը: Ուզում եմ ասել այն ժամանակ էլ կային այդպիսի կատարողներ եւ միշտ էլ լինելու են, բայց նախընտրելի է, որ այն երիտասարդները, որոնք դեռ կրողներն են հայկական երաժշտության ավելի ուժեղ կգտնվեն եւ կկարողանան տարածել այն:

-Կարծում եք հետ կգա՞նք դեռ կոմիտասյան մաքրության, թե՞ շատ ենք հեռացել: 

-Հեռացել ենք, բայց հավատ ունեմ, որ կգանք: Եթե չգանք, ուրեմն մենք ազգ չենք: Բայց եթե մենք մեր պատմական դժվարությունները հաղթել ենք եւ մնացել ենք հայ, ուրեմն այս շրջանը ի՞նչ է որ, իհարկե կհաղթահարենք: Կանցնի: Հիմա շատերը փորձում են իրենց ես-ը դնել: Սակայն նրանք չգիտեն, որ դա օտար է, իրենց ես-ը չէ:

-Ունե՞ք արդյոք նպատակ թեկուզ ապագայում հետ գալ եւ հայ երիտասարդներին օգնել գտնել եւ կազմավորել երաժշտական աշխարհում իրենց հայեցի ես-ը:
 
-Ես չեմ ուզում օդի մեջ ինչ որ բառեր ասել: Չեմ մտածել երիտասարդների մեջ սերմանեմ այդ ես-ը, բայց մտածել եմ, որ գամ եւ դասավանդեմ ճիշտ երգեցողություն: 
Անցյալ տարի ինձ խնդրեցին վարպետության դաս անցկացնել Արամ Խաչատրյանի տուն-թանգարանում: Օրը որոշվեց, դիմեցին կոնսերվատորիային, բայց այնտեղից մերժվեց: Այն դեպքում երբ ես Ամերիկայում, Չինաստանում եւ այլուր ունեցել եմ վարպետության դասեր: Պետք է նշեմ նաեւ, որ մինչեւ հիմա ոչ մի կոչում չունեմ: Ինձ կոչում առաջարկեցին 1990 թվականին, որը ինչ-ինչ պատճառներով չստացա: 35 տարի արվեստին եմ տվել եւ….. ինչ որ է…

-Ի՞նչն է Ձեզ պակասում Հայաստանից Ավստրալիայում եւ հակառակը:
 
-Հոգիս, մարդասիրությունը, իմ տունը Հայաստանում է: Օտար երկիրը գեղեցիկ պատկեր է, ուրիշ ոչինչ....]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[