define('DISALLOW_FILE_EDIT', true);
define('DISALLOW_FILE_MODS', true);<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	
	>
<channel>
	<title>
	Comments on: Երեխաները հարցնում են Աստծուն	</title>
	<atom:link href="https://www.louysworld.com/2010/12/12/%D5%A5%D6%80%D5%A5%D5%AD%D5%A1%D5%B6%D5%A5%D6%80%D5%A8-%D5%B0%D5%A1%D6%80%D6%81%D5%B6%D5%B8%D6%82%D5%B4-%D5%A5%D5%B6-%D5%A1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8%D6%82%D5%B6/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://www.louysworld.com/2010/12/12/%d5%a5%d6%80%d5%a5%d5%ad%d5%a1%d5%b6%d5%a5%d6%80%d5%a8-%d5%b0%d5%a1%d6%80%d6%81%d5%b6%d5%b8%d6%82%d5%b4-%d5%a5%d5%b6-%d5%a1%d5%bd%d5%bf%d5%ae%d5%b8%d6%82%d5%b6/</link>
	<description></description>
	<lastBuildDate>Mon, 13 Dec 2010 23:51:34 +0000</lastBuildDate>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=6.9.4</generator>
	<item>
		<title>
		By: Arthur Armin		</title>
		<link>https://www.louysworld.com/2010/12/12/%d5%a5%d6%80%d5%a5%d5%ad%d5%a1%d5%b6%d5%a5%d6%80%d5%a8-%d5%b0%d5%a1%d6%80%d6%81%d5%b6%d5%b8%d6%82%d5%b4-%d5%a5%d5%b6-%d5%a1%d5%bd%d5%bf%d5%ae%d5%b8%d6%82%d5%b6/#comment-11737</link>

		<dc:creator><![CDATA[Arthur Armin]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 13 Dec 2010 23:51:34 +0000</pubDate>
		<guid isPermaLink="false">http://www.louysworld.com/?p=9900#comment-11737</guid>

					<description><![CDATA[Հարօ Մհերեանին,
Համաձայն եմ Ձեզ հետ. Մեծահասակները հեռանում են իրականությունից՝ կեղծելով: Եվ դա սկսվում է ինքնախաբեությամբ, սեփական էգո-ն ցուցադրելու մղումից նախ սկսում են խաբել իրենք իրենց՝ իրենց համար արհեստական կեցվածք սարքելով: Որքան մեծահասակ մարդը զարմանալու հատկություն ունի, որքան դեռ չի կորցրել երեխայությունը, այնքան բնական է նա: Ժամանակին, մի բանաստեղծություն ունեի հետեւյալ տողով՝ «Մարդու հոգին տեսանելի է նրա երազանքների խորություններում»: Երբ երեխաների գրվածքներն էի կարդում, ակամա հիշեցի բժիշկ-մահին՝ Ջաք Գեւորգյանին, որն իրեն աթեիստ է համարում: Նրան հարցրեցին՝ «Եթե մեռնելուց հետ հանդիպես Աստծուն, ի՞նչ հարց կտաս նրան»: Հանճարեղ բժիշկ-գիտնականը երեխայի նման պատասխանում է՝ «Կհարցնեմ, ինչո՞ւ ինձ խելացի չես ստեղծել»: Մի անգամ, տարիներ առաջ երբ Ջաքին տեսակցության գնացի բանտ /Դետրոյիտ/, երկար խոսակցությունից հետո նա ինձ հարցեց,- «Արթուր, հին հայերը կրակապա՞շտ են եղել»: Ես նրան պատասխանեցի,- «Ո՛չ, Ջաք, արեւապաշտ են եղել, եւ նրանք գիտեին, որ կա նաեւ տիեզերքի մեծ արեւը»: Ջաքը անսպասելի ասաց,- «Ես էլ արեւը կհավատամ»: 
- Բա, ասում ես, թե անհավա՞տ ես, տեսա՞ր քեզ ոնց բռնացրի, որ դու հավատացյալ ես,- սկսեցի ծերուկի հոգու հետ խաղալ ես: «Արեւը կյանք է, ինչե՞ս չհավատալ»,- միամիտ, երեխայի անկեղծությամբ պատասխանեց այդ ժամանակ իր 76 ամյակը բոլորած ծերունին: 
Ուզում եմ ասել, ով չի կորցրել իր երեխայությունը նա դեռ մարդ է: Մեծությունները միշտ մնում են անկեղծ ու ունեն երեխայական հստակ միտք:]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[