define('DISALLOW_FILE_EDIT', true);
define('DISALLOW_FILE_MODS', true);<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	
	>
<channel>
	<title>
	Comments on: ՀՐԱՏԱՊ. ՈՒՇԱԴՐՈՒԹՅՈՒ՛Ն	</title>
	<atom:link href="https://www.louysworld.com/2010/12/09/%D5%B0%D6%80%D5%A1%D5%BF%D5%A1%D5%BA-%D5%B8%D6%82%D5%B7%D5%A1%D5%A4%D6%80%D5%B8%D6%82%D5%A9%D5%B5%D5%B8%D6%82%D5%9B%D5%B6/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://www.louysworld.com/2010/12/09/%d5%b0%d6%80%d5%a1%d5%bf%d5%a1%d5%ba-%d5%b8%d6%82%d5%b7%d5%a1%d5%a4%d6%80%d5%b8%d6%82%d5%a9%d5%b5%d5%b8%d6%82%d5%9b%d5%b6/</link>
	<description></description>
	<lastBuildDate>Sat, 11 Dec 2010 07:38:30 +0000</lastBuildDate>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=6.9.4</generator>
	<item>
		<title>
		By: Արմեն .Բ		</title>
		<link>https://www.louysworld.com/2010/12/09/%d5%b0%d6%80%d5%a1%d5%bf%d5%a1%d5%ba-%d5%b8%d6%82%d5%b7%d5%a1%d5%a4%d6%80%d5%b8%d6%82%d5%a9%d5%b5%d5%b8%d6%82%d5%9b%d5%b6/#comment-11572</link>

		<dc:creator><![CDATA[Արմեն .Բ]]></dc:creator>
		<pubDate>Fri, 10 Dec 2010 16:13:19 +0000</pubDate>
		<guid isPermaLink="false">http://www.louysworld.com/?p=9859#comment-11572</guid>

					<description><![CDATA[Հայկական հարցի քաղաքական լուծման վերաբերյալ Եվրամիության տեսակետը կամ որտեղից է ճամփա ընկել Ցյուրիխի ուրվականը

I. Եվրոխորհրդարանի 1987-ին ընդունած Բանաձևի դրույթներն ու դրանց մերօրյա արձագանքները:

Եվրոխորհրդարանը Հայկական հարցի վերաբերյալ իր տեսակետն արտահայտել է 1987 թվականի հունիսի 18-ին ընդունած Բանաձևի միջոցով: Բանաձևը, որ կրում է &quot;Հայկական հարցի քաղաքական լուծան մասին&quot; հավակնոտ անվանումը&#039; այդ հարցով Եվրոմիության ընդհանուր տեսակետի խմբագրված ու ի մի բերված արտահայտությունն է: Ստորև մեջբերում ենք փաստաթղթի առաջին երեք հոդվածները և ընդգծում այն հատվածները, որոնցում կատարվել են հիմնական շեշտադրումները.

&quot;Եվրոպական պառլամենը...

1. Այն կարծիքն Է հայտնում, որ Հայկական հարցը, ինչպես նաև Թուրքիայում ազգային փոքրամասնությունների հարցը պետք Է քննարկվեն Թուրքիայի և Եվրոպական Տնտեսական Համագործակցության միջև գոյություն ունեցող հարաբերությունների շրջանակներում, ընդգծում Է, որ դեմոկրատիան կարող Է արմատապես հաստատվել մի երկրում այն պայմանով միայն, եթե այդ երկիրը ճանաչի և հարստացնի իր պատմությունը իր Էթնիկական և մշակութային այլազանությամբ:

2. Գտնում Է, որ ողբերգական իրադարձությունները, որ տեղի ունեցան 1915-1917 թվականներին Օսմանյան կայսրության տարածքում հայերի նկատմամբ, հանդիսանում են ցեղասպանություն, համաձայն &quot;Ցեղասպանության հանցագործությունը կանխարգելելու և դրա համար պատժի մասին&quot; Կոնվենցիայի, ընդունված ՄԱԿ-ի գլխավոր ասամբլեայի կողմից 1948 թվականի դեկտեմբերի 9-ին:

Նշում Է միաժամանակ, որ ժամանակակից Թուրքիան պատասխանատու չի կարող համարվել Օսմանյան կայսրության հայ բնակչության ողբերգության համար և ամենայն հաստատակամությամբ ընդգծում Է, որ պատմական այդ իրադարձությունների ճանաչումը որպես ցեղասպանության&#039; առիթ չի կարող հանդիսանալ քաղաքական, իրավական կամ նյութական որևէ պահանջի այսօրվա Թուրքիայի նկատմամբ:

3. Պահանջում է (Եվրոպական) Խորհրդից ճնշում գործադրել ներկայիս թուրքական կառավարության վրա, որպեսզի վերջինս ճանաչի 1915-1917 թվականների հայերի հանդեպ կազմակերպված ցեղասպանությունը և այդպիսով նպաստի քաղաքական երկխոսության հաստատմանը Թուրքիայի և հայերի լիազոր պատվիրակների միջև&quot; (1):

Նախադասությունները որքան էլ մանվածապատ, այնուհանդերձ մտքերը հստակ են արտահայտված, որտեղից էլ պարզ է դառնում Եվրոխորհրդի տեսակետը Հայկական հարցի լուծման ուղիների վերաբերյալ: Դրանք են&#039;

-Հայոց ցեղասպանության ճանաչում, բայց ոչ մի քաղաքական, իրավական, նյութական պահանջ,

- Հայկական հարցը&#039; որպես Թուրքիայում ազգային փոքրամասնության հարց,

-Թուրքիայի ներկայիս կառավարության վրա ճնշելու միջոցով քաղաքական երկխոսության հաստատում Թուրքիայի և հայերի լիազոր պատվիրակների միջև:

Ուշադրություն դարձնենք, որ արևմտյան քաղաքական վերնախավը, մինչև անգամ ԱՄՆ նախագահական թեկնածուներն ու նախագահները գործածում են Բանաձևում արտահայտված &quot;ողբերգական իրադարձությունները, որ տեղի ունեցան 1915-1917 թվականներին&quot; տերմինաբանությունը:

Ուստի և չզարմանանք, որ ամենատարբեր քաղաքական շրջանակներից հնչեն նրբերանգներով տարբեր, սակայն ոճաբանությամբ հար և նման մտքեր: Օրինակ վերջերս, նոյեմբերի 22-ին&#039; Ստրասբուրգում, Եվրոխորհրդի փոխնախագահ Լասլո Տոկեշը կոչ էր անում ճանաչել Հայոց ցեղասպանությունը, ավելին&#039; առաջարկում էր Եվրոմիության անդամ երկրների կողմից ցեղասպանության միասնական ճանաչում... սակայն եկեք ժամանակից շուտ չօգևորվենք և խոսքը տանք եվրոպական պաշտոնյային. &quot;Խորապես համոզված եմ, որ Եվրոխորհրդարանը չի կարող լռել Հայոց ցեղասպանության 95-րդ տարելիցի կապակցությամբ: Համաձայն 1987-ի հունիսի 18-ին իր իսկ ընդունած բանաձևին&#039; Խորհրդարանը պետք է հիշի ցեղասպանության մասին, որը խլեց 1,5-2,5 մլն անմեղ քաղաքացիների կյանք, և պետք է դատապարտի 1915-ին Օսմանյան կայսրության կողմից հայկական փոքրամասնությունների և քրիստոնեական համայնքի նկատմամբ իրականացված հավաքական հանցագործությունները: Եվրոխորհրդարանը նույն կերպ վարվեց Հոլոքոստի և կոմունիստների ցեղասպանության ժամանակ&quot;: &quot;Մինչ այս պահը, 22 անկախ պետություններ ճանաչել են Հայոց ցեղասպանությունը&#039; որպես պատմական փաստ&quot;: &quot;Ցավալի է և տխուր, որ Եվրոխորհրդարանի անդամ Մորթեն Մեսսերշմիդտի նախաձեռնությամբ գրված հռչակագիրն այս տարի (16/2010) բավարար աջակցություն չգտավ Խորհրդարանի անդամների կողմից: Այսպիսով&#039; ես խնդրում եմ նախագահ Եժի Բուզեկին նախաձեռնել ԵՄ անդամ երկրների կողմից Հայոց ցեղասպանության միասնական ճանաչումը, ցեղասպանությունը ժխտելու մեղավորությունը և, վերջապես, այս գործի պարտադիր ընդգրկումը Թուրքիայի հետ ԵՄ անդամակցության շուրջ տարվող բանակցություններում&quot; (2):

Ձեզ չի թվում, թե Եվրոխորհրդարանի ընդունած Բանաձևն եք կարդում: Չեք սխալվում մտքերն ու տեսակետները նույնն են: Ահա թե որտեղ են թաքնված Հայաստան-Թուրքիա Արձանագրությունների զսպանակները, ահա թե որտեղից են վերախմբագրված այդ Արձանագրություններում տեղ գտած դրույթները: Մինչդեռ փորձում էին համոզել, որ դրանք ի հայտ են եկել Հայաստան-Թուրքիա բարդ ու դժվարին բանակցությունների ու զգալի փոխզիջումների արդյունքում: Փոխզիջումները, ավելի ճշգրիտ&#039; զիջումները, ինչպես Մադրիդյան սկզբունքների պարագայում, վերաբերում են Հայաստանին: Այս դեպքում Թուրքիայի զիջումը Հայոց ցեղասպանությունը ճանաչելն է... առանց դրան հաջորդող քաղաքական, իրավական, նյութական հետևանքների, ինչպես Ադրբեջանի պարագային, ընդամենը, ԼՂՀ նոր հանրաքվեի փաստի հետ համաձայնվելը:

Հիմնական եզրակացություն անելուց առաջ նայենք, թե այս ամենի մասին որն է Թուրքիայում ապրող քրդերի տեսակետը. &quot;Հայերը մորթվեցին մեր ձեռքով&quot;. քուրդ քաղաքական գործիչ: Դիարբեքիրի Առևտրի և արդյունաբերության պալատի նախագահ Գալիփ Էնսարիօղլուն, հանդես գալով Ստամբուլում կազմակերպված &quot;Քրդական սեմինարում&quot;, անդրադարձ է կատարել Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ Օսմանյան կայսրությունում իրականացված գազանություններին. &quot;Ընդհանուրի մեջ մենք էլ մի քիչ մեր մեղքի բաժինն ունենք: Մենք&#039; քրդերս, իթթիհատականների ազգային պետության ստեղծման ժամանակ գլուխներս կորցրինք և հայերի ու ոչ մուսուլմանների հանդեպ իրականացված բռնությունների ժամանակ ոչ միայն դիտորդի դերում չմնացինք, այլև&#039; գործիք դարձանք իթթիհատականների ձեռքում: Այն ժամանակ այս հողերում բնակվողների 25 տոկոսը կազմում էին ոչ մուսուլմանները: Հայերը մեր ձեռքով մորթվեցին&quot;: Իր եզրափակիչ խոսքում Էնսարիօղլուն անդրադարձել է Թուրքիայում քրդական հարցի ներկայիս խնդիրներին. &quot;Քրդական հարցն այսօր Թուրքիայի ամենակարևոր հարցերից մեկն է, որի լուծման խնդիրը չի կարելի անտեսել: Եթե մենք չլուծենք այդ խնդիրը, ապա այն կվերածվի մեր գլխին նոր փորձանքներ բերող խնդրի: Այն արդեն ոչ միայն քրդերի խնդիրն է, այլ Թուրքիայում բնակվող յուրաքանչյուրի խնդիրը&quot; (3):

Ուշադրություն դարձնենք ձևակերպմանը&#039; &quot;Այն ժամանակ այս հողերում բնակվողների 25 տոկոսը կազմում էին ոչ մուսուլմանները&quot;: Այսինքն, կրկին դրվում է ազգային փոքրամասնության խնդիր, որը կարող է առաջադրել ինչ-ինչ մշակութային և այլ տեսակի պահանջներ, սակայն ոչ տարածքային: Այս դեպքում նույնպես առկա է Եվրոխորհրդարանի Բանաձևի թելադրանք-ուղղորդումը, և հնարավոր է ոչ միայն որպես տեսակետ, այլև որպես գործնական քաղաքական համագործակցություն և նախօրոք մշակված ծրագիր:

Կարելի է եզրակացնել, որ Եվրոպայից ու Թուրքիայից հեռու-հեռուներում, ԱՄՆ բանակի պաշտոնաթող սպա Ռալֆ Պիտերսը նույնպես քաջածանոթ էր Եվրոպական պառլամենտի Բանաձևի թելադրանքին, այլապես այսքան վստահ ու կտրուկ չէր արձագանքի. &quot;Իսկ մի սարսափելի չարագործություն, ինչպիսին է հայերի հանդեպ հոգեվարքի մեջ գտնվող Օսմանյան կայսրության ցեղասպանությունը, երբեք չի կարող փոխհատուցվել տարածքային նվիրատվությամբ&quot; (4):

Այս դեպքում Ռալֆը հանդես է բերել պաշտոնյային ոչ միշտ հատուկ նախաձեռնություն և հանդգնություն. բոլորին արդեն հայտնի ու գործածական ողբերգություն եզրը իր իսկ կամքով փոխելով չարագործություն եզրով: Արդյոք&#039; չափը չի անցել, չէ որ չարագործությունից հանցագործության պատճառահետևանքային կապ է բացահայտվում: Մնացյալում&#039; ինչպես իր պաշտոնակիցները, բացառելով տարածքային պահանջների հարցը:

Քանի որ քուրդ պաշտոնյայի խոսքը հիշեցինք, մեջբերենք նաև Ռալֆի տեսակետը քրդերի հարցում. &quot;Բալկանյան լեռների և Հիմալայների արանքում գտնվող ամենամեծ սահմանային անարդարությունը անկախ քրդական պետության բացակայությունն է&quot;:

Միայն թե Ռալֆը չկարծի, թե դա հնարավոր է իրականացնել բուն հայկական տարածքների հաշվին, և լավ է, որ Ռալֆը չի գործածել &quot;Վանկուվերից մինչև Վլոդիվոստոկ&quot; եզրը, թե ոչ ինչ պատասխան էր տալու Աստանային:

II.        Հայկական հարցի պատմական, քաղաքական և իրավական իրողություննները:

Նախ ամեն անգամ ավելորդ չէ հիշել և հշեցնել, որ&#039;

1. Հայկական լեռնաշխարհը&#039; Հայոց հայրենիքը, հայության ազգային սեփականությունն ու հարստությունն է, և ենթակա չէ յուրացման որևէ մեկի կողմից:

2. Հայոց ցեղասպանությունը մարդկության դեմ իրականացված հանցագործություն է, որի նկատմամբ վաղեմության ժամկետ չի գործում, և Թուրքիայի Հանրապետությունը&#039; որպես Օսմանյան կայսրության իրավահաջորդ, պատասխանատու է դրա համար, այդ թվում և տարածքային փոխհատուցման, այսինքն&#039; ցեղասպանության հետևանքների վերացման խնդրում:

3. Հայոց անժամանցելի իրավունքներն անտեսելու, շրջանցելու, խեղաթյուրելու բոլոր փորձերը դատապարտված են ձախողման, ինչքան էլ միջոցներ ու ներուժ գործածվեն ու փոշիացվեն այդ ուղղությամբ, որովհետև հայությունը վերականգնելու է ինչպես իր բոլոր իրավունքները, այնպես էլ Հայաստանի տարածքային ամբողջականությունը:

 

Ըստ այդմ նաև հստակեցնել, որ&#039;

ա/ Արևմտյան շատ պաշտոնյաներ, այս դեպքում, մասնավորապես, Եվրոպական պառլամենտի Բանաձևի հեղինակները, փորձագետներն ու դրան կողմ քվեարկած պատգամավորները ակնհայտորեն գերազանցել են իրենց լիազորությունները&#039; ստանձնելով Թուրքիայի փաստաբանի դեր:

բ/ Ավելին, պրակտիկան ցույց է տալիս, որ արևմտյան շատ պաշտոնյաներ կամ տեղյակ չեն միջազգային իրավունքի հիմնարար սկզբունքներին ու նորմերին, ինչը ուղղակի նշանակում է թե&#039; չեն համապատասխանում իրենց զբաղեցրած պաշտոններին,

գ/ կամ գիտակցաբար գործում են միջազգային իրավունքի հիմնարար սկզբունքների ու նորմերի դեմ, ինչն իր հերթին նշանակում է թե&#039; իրենց գործունեությունը առնչվում է հանցագործության փաստին:

 III.      Եվրոխորհրդարանի Բանաձևից բխող սպառնալիքները չեզոքացնելու ճանապարհը:

Կարծում ենք, կարելի է և պետք է միջազգային դատարանում վիճարկել Եվրոխորհրդարանի 1987թ. հունիսի 18-ի Բանաձևում տեղ գտած անընդունելի այն դրույթները, որոնք հակասում են միջազգային իրավունքի հիմնարար սկզբունքներին ու նորմերին, և պահանջել վերաշարադրել Բանաձևի հոդվածները&#039; ըստ Հայկական հարցի իրավական, քաղաքական-քաղաքակրթական ու պատմական-մշակութային իրողությունների, համաձայն&#039; միջազգային իրավական հիմնարար սկզբունքների ու նորմերի: Այլապես, առաջիկայում&#039; Եվրոմիության դիրքորոշումները Հայաստանին, ԼՂՀ-ին և Հայկական հարցին վերաբերող հարցերում չեն փոփոխվելու:

Ծանոթագրություն

1. Տես, &quot;Հայկական հարցի քաղաքական լուծման մասին&quot; Եվրոպական պառլամենտի Բանաձևը, 18 հունիսի, 1987թ.: &quot;Ուխտ Արարատի&quot;, թիվ 1/19, 2010թ., էջ 10-11: /Տես, http://Oukhtararati.com/amsagrer/

2. Տես, Henaran.am, 25.11.2010թ.:

3. Տես, Henaran.am, 05.12.2010թ.:

4. Տես, Ռալֆ Պիտերս, &quot;Միջին Արևելքի նոր քարտեզը ըստ արյունակցական կապերի և հավատի նմանությունների&quot;, &quot;Ազգ&quot; օրաթերթ, 25.08.2006թ.:

«Ուխտ Արարատի», հայրենասիրական հասարակական նախաձեռնություն]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[