define('DISALLOW_FILE_EDIT', true);
define('DISALLOW_FILE_MODS', true);<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	
	>
<channel>
	<title>
	Comments on: ՀՌԱԿ Ատենապետ Հարություն Առաքելյանի ուղերձը.    Արցախի հարցի անվտանգության խնդիրները և  լուծման բանալին:	</title>
	<atom:link href="https://www.louysworld.com/2010/10/28/%D5%B0%D5%BC%D5%A1%D5%AF-%D5%A1%D5%BF%D5%A5%D5%B6%D5%A1%D5%BA%D5%A5%D5%BF-%D5%B0%D5%A1%D6%80%D5%B8%D6%82%D5%A9%D5%B5%D5%B8%D6%82%D5%B6-%D5%A1%D5%BC%D5%A1%D6%84%D5%A5%D5%AC%D5%B5%D5%A1%D5%B6%D5%AB-3/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://www.louysworld.com/2010/10/28/%d5%b0%d5%bc%d5%a1%d5%af-%d5%a1%d5%bf%d5%a5%d5%b6%d5%a1%d5%ba%d5%a5%d5%bf-%d5%b0%d5%a1%d6%80%d5%b8%d6%82%d5%a9%d5%b5%d5%b8%d6%82%d5%b6-%d5%a1%d5%bc%d5%a1%d6%84%d5%a5%d5%ac%d5%b5%d5%a1%d5%b6%d5%ab-3/</link>
	<description></description>
	<lastBuildDate>Mon, 01 Nov 2010 10:25:34 +0000</lastBuildDate>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=6.9.4</generator>
	<item>
		<title>
		By: Արմեն .Բ		</title>
		<link>https://www.louysworld.com/2010/10/28/%d5%b0%d5%bc%d5%a1%d5%af-%d5%a1%d5%bf%d5%a5%d5%b6%d5%a1%d5%ba%d5%a5%d5%bf-%d5%b0%d5%a1%d6%80%d5%b8%d6%82%d5%a9%d5%b5%d5%b8%d6%82%d5%b6-%d5%a1%d5%bc%d5%a1%d6%84%d5%a5%d5%ac%d5%b5%d5%a1%d5%b6%d5%ab-3/#comment-10271</link>

		<dc:creator><![CDATA[Արմեն .Բ]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 01 Nov 2010 10:25:34 +0000</pubDate>
		<guid isPermaLink="false">http://www.louysworld.com/?p=9196#comment-10271</guid>

					<description><![CDATA[Բոստոնում երկար տարիներ ի վեր լույս տեսած նշանավոր «Հայրենիք» ամսագրում դեռ 1952 թ. նոյեմբերին մի հետաքրքիր ակնարկ է լույս տեսել հայ-վրացական տարակարծությունների մասին: Հաշվի առնելով ներկա&#039; այնքան էլ վառ գույներով չփայլող հայ-վրացական հարաբերությունները, որոշեցինք այն դարձնել նաև ընթերցող հասարակության սեփականությունը&#039; որոշ դրվագների անդրադարձման միջոցով:

Եվ այսպես&#039; 1939 թ. Սովետական Հայաստանում հանդիսավորությամբ նշվեց հայ ժողովրդական դյուցազներգության&#039; Սասունցի Դավիթ էպոսի հազարամյակը, որի առթիվ տարբեր լեզուներով լույս տեսան էպոսի լիակատար և հատվածական թարգմանությունները:   

Այս շրջանակներում պրոֆ. Մ. Աբեղյանի և Կ. Մելիք-Օհանջանյանի խմբագրությամբ լույս տեսավ «Սասնա Ծռերի» հայերեն առաջին հատորը, որը, սակայն, լույս ընծայվեց խիստ կրճատումներով. ժողովրդական պատումներից դուրս են մնացել այն հատվածները, որոնք ուղղված են եղել Վրաստանի դեմ:

Այս անարդար կրճատումների դեմ հատորի գլխավոր խմբագիր Մ. Աբեղյանը հանդես է գալիս խիստ բողոքներով: Նա պահանջում էր, հանուն պատմական ճշմարտության, հատորի երեք պատումները տպագրել նույնությամբ, մինչդեռ տոնակատարությունների հանձնաժողովի նախագահ, ակադ. Հ. Օրբելին, հավանաբար ելնելով քաղաքական նկատառումներից&#039; պնդում էր, որ պետք է կրճատվեն Վրաստանի դեմ ուղղված հատվածները:  

&quot;«Ինչ խոսք, որ Օրբելու տեսակետը հաղթանակեց, և հատորը լույս տեսավ անողորմ կրճատումներով...

-         Օրբելին անգղի դեր է կատարում, - ասում էր պրոֆ. Մ. Աբեղյանը:

Հեշտ է Օրբելուն Մեղադրել անգղի սև դերի մեջ, բայց պատկերացնու՞մ եք, թե ի՞նչ կլիներ Աբեղյանի և Օրբելու վիճակը, եթե հատորը նույնությամբ տպվեր, այսինքն&#039; եթե երեք ծանոթ տարբերապատումները առանց կրճատումների տպվեին...

Անշուշտ, մենք գնահատում ենք մեր մեծանուն գիտնական Մ. Աբեղյանի ազգային բարձր զգացումները: Բայց, մենք գնահատում և հասկանում ենք նույնպես մեծանուն հայ գիտնական ակադեմիկոս Հ. Օրբելու զգուշավոր և շրջահայաց դիրքը Խորհրդային դժնե պայմաններում...»  &quot;, այսպես է մեկնաբանում խնդիրը &quot;Հայրենիքի&quot; հոդվածագիրը: Ավելին, երբ Երևանի Գ. Սունդուկյանի անվան դրամատիկական թատրոնում նշելիս են եղել հայոց էպոսի հազարամյակը, ելույթ է ունեցել վրաց գրող Տորոշելիձեն, «...որ իր երկար ու ձանձրալի ելույթի մեջ մի քանի անգամ հիշեց, թե Սասունցի Դավիթը վրաց թագավոր Դավիթն է, որին երախտապարտ հայ ժողովուրդը սիրով հիշում է իր ազգային դյուցազնավեպի մեջ»:

Վրաց Դավիթ թագավորը, սակայն, վրաց պատմության մեջ հիշվում է որպես սովորական թագավոր: Վրաց ժողովրդական ստեղծագործությունների մեջ հերոսացումի որևէ փորձ գոյություն չունի այս խեղճ թագավորի կյանքի վերաբերյալ, ապա ակամա հարց է ծագում, ո՞ր ծանոթ ճամփով Մցխեթցի Դավիթը եկավ հասավ մինչև բարձրաբերձ Սասուն...

Վրաց գիտական և գրական շրջաններին և երեկ, և այսօր լավ հայտնի է, որ «Սասնա Ծռերի» 63 տարբերապատումների մեջ որևէ հիշատակություն գոյություն չունի վրաց թագավոր Դավթի վերաբերյալ, այլ, ընդհակառակը, մեր դյուցազնավեպի որոշ պատումների մեջ մեր ժողովուրդը ատելությամբ է հիշում Վրաստանի անունը: Վրացիներին քաջ հայտնի է նույնպես, որ Դավիթ անվան նույնությունը բացարձակապես ոչինչ ասում է մեր միակ ազգային դյուցազնավեպի պատմության համար...», եզրափակում է հեղինակը&#039; հիշեցնելով, որ «եթե մեկ վայրկյան հետևելու լինենք վրացական այս խեղճ տրամաբանությանը, ապա կստացվի, որ աշխարհի բոլոր անվանի Դավիթները ծագումով հրեա են, քանզի վրաց Թագավոր Դավթից շատ-շատ առաջ Հրեաստանը ուներ իր թագավոր Դավիթը»:

Այս անչափ կարևոր տեղեկություններից մեզ համար այլևս պարզ են մի քանի իրողություններ: Նախևառաջ, հարկավոր է ընդունել, որ մեր այսօրվա էպոսը, գրի առնված հայ երախտավորների կողմից և հասցված մինչ 1939 թ., այսինքն&#039; տպագրության շեմին, Վրաստանի մասով չի պարունակում այն բովանդակությունը, որն ունի իրականում: Հայ էպոսագետների, գրականագետների ու պատմաբանների առաջնահերթ գործը պետք է լինի&#039; անհապաղ գտնել չտպագրված վերոհիշալ մասերն ու ամբողջականացնել էպոսը: Ամբողջականացված էպոսի միջոցով մենք առավել հեշտ կկողմնորոշվենք մեր հյուսիսային հարևանին ընկալելու, ճանաչելու և հարաբերություններ հաստատելու ճանապարհին: Հաջորդը, եթե ընդունում ենք, որ էպոսը մեր համազգային սովորույթների, մտածողության, ազտագրական պայքարի, հայ ինքնության մարմնացումն է, ապա պետք է ընդունել նաև, որ այդ մարմնացումների մեջ իր տեղն են ունեցել / ունեն Վրաստանի հանդեպ որոշակի բացասական դրսևորումները:

«Սասնա Ծռեր»  էպոսը տիեզերական, աստվածային օրենքների հետ սերտորեն առնչություն ունեցող, հայոց ինքնությունը խորհրդանշող, տիեզերքի մեջ հայոց ընթացքը ցույց տվող մի յուրօրինակ երևույթ է: Նրա ամեն մի տողը, ամեն մի պարբերությունը հասկանալու համար անհրաժեշտ է ուսումնասիրել հին ու նոր աշխարհի պատմության ողջ ընթացքը, և ընդհակառակը, համաշխարհային պատմությունն ուսումնասիրելիս, հարկավոր է խորությամբ ընկալել հայկական էպոսի յուրաքանչյուր պարբերության բովանդակությունը:

Ստալինյան ռեպրեսիաների «արգասիք» հանդիսացող հայոց էպոսի այս մասնատումը էապես խաթարել է մեր ազգային ինքնաճանաչողությունը, նվազեցրել մեր հարևաններին ճանաչելու հնարավորությունները: Միգուցե սա՞ է պատճառը, որ մինչ օրս ազգովի գլուխ ենք կոտրում, սակայն, չենք կարողանում կողմնորոշվել Վրաստանի հետ հարաբերություններում և թերուս ենք այդ ոլորում, միգուցե մեր գիտակցության մեջ դեռ ինչ-որ բան պակասու՞մ է, որը պետք է լրացնեին էպոսի&#039; մինչ օրս կորած համարվող մասերը: Ո՞վ իմանա:  

Վահե Սարգսյան

«Միտք»  վերլուծական կենտրոն
  Կխնդրեի   Արթուր Արմինին  ,որպես  էպոսի  լավ  գիտակ,տար  մի փոքր  բացատրություն  կապված  Վրաստանին  վերաբերող   գլուխներին: Կարծում եմ  ինչպես իմ ,այնպես էլ  շատերի համար  անակնկալ էր: Նախապես  շնորհակալություն:]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[