define('DISALLOW_FILE_EDIT', true);
define('DISALLOW_FILE_MODS', true);<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	
	>
<channel>
	<title>
	Comments on: Կարծիք և մեկնաբանում&#8230;	</title>
	<atom:link href="https://www.louysworld.com/2010/07/26/%D5%AF%D5%A1%D6%80%D5%AE%D5%AB%D6%84-%D6%87-%D5%B4%D5%A5%D5%AF%D5%B6%D5%A1%D5%A2%D5%A1%D5%B6%D5%B8%D6%82%D5%B4/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://www.louysworld.com/2010/07/26/%d5%af%d5%a1%d6%80%d5%ae%d5%ab%d6%84-%d6%87-%d5%b4%d5%a5%d5%af%d5%b6%d5%a1%d5%a2%d5%a1%d5%b6%d5%b8%d6%82%d5%b4/</link>
	<description></description>
	<lastBuildDate>Tue, 27 Jul 2010 12:32:54 +0000</lastBuildDate>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=6.9.4</generator>
	<item>
		<title>
		By: Վան Սեվան		</title>
		<link>https://www.louysworld.com/2010/07/26/%d5%af%d5%a1%d6%80%d5%ae%d5%ab%d6%84-%d6%87-%d5%b4%d5%a5%d5%af%d5%b6%d5%a1%d5%a2%d5%a1%d5%b6%d5%b8%d6%82%d5%b4/#comment-8982</link>

		<dc:creator><![CDATA[Վան Սեվան]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 27 Jul 2010 12:32:54 +0000</pubDate>
		<guid isPermaLink="false">http://www.louysworld.com/?p=7883#comment-8982</guid>

					<description><![CDATA[ՃԱՆԱՉԵԼ,ԹԵ՞ ՉՃԱՆԱՉԵԼ ԱՐՑԱԽԻ ԱՆԿԱԽՈՒԹՅՈՒՆԸ

Ճանաչել,թե չճանաչել, այս է խնդիրը.
Ո՞րն է հոգեպես ավելի ազնիվ,
Տանել գոռ բախտի պարսաոարերը և սլաքները,
Թե զենք վերցընել ցավ ու վիշտերի մի ծովի ընդդեմ,
Եվ դիմադրելով՝ վերջ տալ բոլոր դավաճաններին:
Մեռնել, քնանալ, ոչինչ ավելի,
Եվ մտածել, թե մի պարզ քնով, մենք վերջ ենք տալիս
Այն սրտացավին և բյուր բնական անձկություններին,
Որոնց ժառանգն է մեր հեգ մարմինը,
Մի վախճան է դա,՝ հոգով բաղձալի,
Մեռնել, ննջել, ննջե՞լ… գուցե երազել.
Ա՜յ, ցավն այդեղ է, քանզի այդ մահվան քնի ժամանակ
Ի՞նչ կերպ երազներ պիտի գան գուցե՝
Երբ այս մահացու կապանքը մեզնից թոթափած լինենք.
Ահա ինչ որ մեզ խորհել պէտք է տա. ա´յս նկատումն է
Որ այսչափ երկար տեվել է տալիս թշվառությունը:
Թե ոչ, ո՞վ արդյոք կուզեր հանդուրժել
Աշխարհի այնքան նախատինքներին և մտրակներին,
Հարստահարչի անիրավության,
Մեծամիտ մարդու արհամարհանքին,
Քամահրած սիրո տվայտանքներին,
Օրենքի բոլոր ձգձգումներին,
Պաշտոնյաների աներեսության,
Այն հարվածներին որ համբերատար արժանավորը
Ստանում է միշտ անարժաններից,
Այնինչ կարող էր մարդ իր հաշիվը իր ձեռքով փակել
Մի մերկ դաշույնով: Ո՞վ կհոժարեր այսքան բեռ կըրել,
Հեծել ու քրտնել տաղտուկ կյանքի տակ
Եթե երկյուղը մի ինչ-որ բանի մահվանից հետո,
Այն անհայտ երկրի, որի սահմանից
Ոչ մի ուղևոր չէ վերադառնում,
Չձգեր կամքը երկբայության մեջ, և մեզ չստիպեր
Տանել ավելի այն չարիքները, որ այստեղ ունենք.
Քան թե սավառնել դեպի նոր ցավեր, որոնց անգետ ենք:
Խոհեմտությունն, այսպես, ամենքիս վախկոտ է դարձնում.
Եվ հենց այս կերպով վճռականության բնածին գույնը
Ախտաժետվում է խորհրդածության գունաթափ ցոլքից,
Եվ շատ ձեռնակներ, մեծ ու կարևոր.
Շեղվում են այսպես իրենց հոսանքից,
Եվ գործ կոչվելու անարժան դառնում:
Բայց կա´ց, ո՞վ է այդ: Սիրուն Արցա՞խը—Ո՜վ հավերժացածներ,
Աղոթքներիս մեջ թող հիշվեն նաև բոլոր մեղքերս,
Նզովյալ լինեն բոլոր մոթապաշտներն ու դավաճանները...]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[