define('DISALLOW_FILE_EDIT', true);
define('DISALLOW_FILE_MODS', true);<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	
	>
<channel>
	<title>
	Comments on: ՓՉԵ՛Ք ՏԱԳՆԱՊԻ ՓՈՂԵՐԸ&#8230;	</title>
	<atom:link href="https://www.louysworld.com/2010/05/23/%D6%83%D5%B9%D5%A5%D5%9B%D6%84-%D5%BF%D5%A1%D5%A3%D5%B6%D5%A1%D5%BA%D5%AB-%D6%83%D5%B8%D5%B2%D5%A5%D6%80%D5%A8/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://www.louysworld.com/2010/05/23/%d6%83%d5%b9%d5%a5%d5%9b%d6%84-%d5%bf%d5%a1%d5%a3%d5%b6%d5%a1%d5%ba%d5%ab-%d6%83%d5%b8%d5%b2%d5%a5%d6%80%d5%a8/</link>
	<description></description>
	<lastBuildDate>Mon, 24 May 2010 01:35:39 +0000</lastBuildDate>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=6.9.4</generator>
	<item>
		<title>
		By: ԿԱՐԻՆԵ ՀԱՅՐԱՊԵՏՅԱՆ		</title>
		<link>https://www.louysworld.com/2010/05/23/%d6%83%d5%b9%d5%a5%d5%9b%d6%84-%d5%bf%d5%a1%d5%a3%d5%b6%d5%a1%d5%ba%d5%ab-%d6%83%d5%b8%d5%b2%d5%a5%d6%80%d5%a8/#comment-8097</link>

		<dc:creator><![CDATA[ԿԱՐԻՆԵ ՀԱՅՐԱՊԵՏՅԱՆ]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 24 May 2010 01:35:39 +0000</pubDate>
		<guid isPermaLink="false">http://www.louysworld.com/?p=6836#comment-8097</guid>

					<description><![CDATA[Հայոց  լեզուն   աստվածային    լեզու,  
                                                    պահպանման խնդիրները   եւ     չարքերը
   Յուրաքանչյուր լեզու  զարգանում է իր երկրի ներսում, իր ազգի մեջ եւ հզոր է իր ազգային  ինքնուրույնությամբ, ինչքան հզոր է լեզուն , այնքան  հզոր է ազգը , պետությունը: Հայոց լեզուն պահպանվել է հազարամյակներով,  ունեցել է պետականություն թե ոչ,  միեւնույնն է,  պահպանել է լեզուն ,  մինչեւ հասել է  մեզ:  Հայոց   լեզվի  պահպանման խնդիրը  առաջին հերթին հայ պետականության  եւ  հայ  եկեղեցու խնդիրն է:   Հայ ժողովուրդը դարեր շարունակ չի ունեցել պետականություն   եւ   հայոց լեզվի   եւ Հայ պետականության   պահպանման խնդիրները իր վրա է  վերցրել   ՀԱՅ  ԵԿԵՂԵՑԻՆ:  Պետությունն ինքը պետք է մտածի  իր պետական լեզվի մասին: Սա պետք է լինի առաջին գործը,   հիմնական   խնդիրը:  Լեզուն մեր  գանձն է,  կարողությունը, չկա լեզու , չկա պետություն, մեր պետության  լեզուն մեր  ժառանգություն է , սուրբ է  մեր լեզուն  եւ պետք է  պահպանել :  Այսօր մեր ժողովրդի առաջ կանգնած է այնպիսի խնդիրներ , որ պետք է պետությունն ու  եկեղեցին  միասնաբար, դարձած    մեկ միասնություն    կանգնեն  ժողովրդի կողքին, եկեղեցին  պետք է այսօր զորավիգ կանգնի իր ժողովրդի լեզվին:                                                                                                                                         Որտե՞ղ է  Հայոց լեզվի սկիզբը:  Հայոց  լեզվի  սկիզբը  մայրն է: Հայ Մայրը,  որը իր  սերն է  հաղորդում իր երեխային մայրենի լեզվի միջոցով,  ՀԱՅ  ԸՆՏԱՆԻՔԸ:  Այնուհետեւ   մանկապարտեզը,  դպրոցը:   Հայոց լեզվի եւ հայեցի կրթության դաստիարակության հիմնական աշխատանքը  հայկական դպրոցն է եւ հայկական կրթությունը եւ  հերթական հետագա   կրթական համակարգը:  Մեր օրերում   դաստիարակության   հիմնային  խնդիրների  ժամանակակից   կազմավորման խնդիրները  վերցրել է իր վրա   նաեւ  հեռուստատեսությունը:   Կամա թե ակամա երեխան դպրոցից տուն է գալիս եւ սկսում է նայել   հեռուստացույց:  Հեռուստատեսությունը պետք է իր վրա վերցնի  հայեցի  դաստիարակության  խնդիրը,  բոլոր հաղորդումներում պետք է առկա լինի հայ ոգին,   անկախ նրանից   հաղորդումը  սփյուռքի համար է տրվում  թե Հայաստանի   համար:                                                                                                                       Հեռուստատեսության հաղորդումները պետք է   անցնեն  որոշակի ցենզուրա: 
 -Ցենզուրա  մակարդակի, լեզվի , խոսքի  կուլտուրայի,                                                                                    - արտաքին տեսքի,                                                                                                                                          -գույների   ընտրության,                                                                                                                         -պատմությունների,                                                                                                                                      - հաղորդումների                                                                                                                                              -երաժշտության  որակի, երաժշտության տեսակի, վերջիվերջո երաժշտությունն էլ է  հայ պահելու , լեզուն պահպանելու մի միջոց,                                                                                                                                      -հագուստների , տարազների, բայց այնպիսի տարազ, որը իսկական հայկական է, իր մեջ ունի   գեղեցիկ  ճաշակ, ներդաշնակ գույներ եւ  տհաճ կամ վուլգար  տեսք չի հաղորդում եւ  նայողը հաճույք է զգում, սա նույնպես ազգային   լեզուն դաստիարակելու  միջոց է:                                    - այո , նաեւ սերիալների,  սերիալներ, որոնք պետք է դաստիարակեն  սերունդ, , որտեղ առկա լինեն    հայ   ոգին,   Հայ պատմությունը,   հայ  արվեստը,    հայ մշակույթը,              հայ  ընտանիքը,  բայց  սերիալը  պետք է  ներկայացնի  օրինակելի հայ ընտանիք,  հայ ընտանիքի  դասական  հավաքական կերպար, որ սերիալ տեսնողը  երանի տա հայ ընտանիք ունենալուն, ոչ թե    (  «վերվարածները ընտանիքում»  եւ կամ   «որոգայթներ», կամ ուրիշ կիսացինիկ  անճաշակ,վուլգար  սերիալներ, օտարամոլություն):                                                                                                                       Այո  ՀԱՅՈՑ ԼԵԶՈՒՆ  սկսվում է ընտանիքից,  մանկապարտեզից, դպրոցից,  հեռուստատեսությունից, դաստիարակությունից:   Հայաստանում  պետք է հիմնականորեն   բարձրանա  հայոց դպրոցի կենսամակարդակը,  անունը, իչու՞է ցածր Հայոց լեզվի կենսամակարդակը Հայաստանում:    Խոսենք այդ ամոթալի փաստից,  դե իհարկե, կիսաքանդ, կիսախարխուլ դպրոց, ցածր աշխատավարձ, վիրավորված ուսուցիչ, իսկ ի՞նչ եք ուզում: Եվ  գումարած մի պետություն, որը փոխանակ այս հարցերի վրա ուշադրությունը հրավիրի, խայտառակ ձեւով ի ցույց աշխարհի հայտարարում է դպրոցի մակարդակի մասին:      Ո&#039;չ  մի օտարալեզու դպրոց Հայաստանում:  Օտարալեզու դպրոցների բացումը Հայաստանում     Հայաստանը դարձնում է մի Բաբելոնյան  խառնաշփոթ:                                                                                                                                  Հայկական դպրոցներում օտար լեզուների   ուսուցումը կդառնա հարցի միակ եւ ճիշտ լուծումը:     Հայոց լեզվի Հայրենիքը Հայաստանն է, սփյուռքի Հայոց լեզուն միայն  « սիրողական հայոց լեզու է», որը ցանկության դեպքում էլ չի կարող դառնալ իսկական Հայոց լեզու,  քանի որ ՍՓՅՈՒՌՔՈՒՄ  ՀԱՅՈՑ ԼԵԶՈՒՆ ՀՅՈՒՐ Է:                                                                                                                                                                   Իսկ  ի՞նչ  է կատարվում  արտասահմանում, սփյուռքում, ինչպե՞ս  է պահպանվում Հայոց լեզուն:                                                                                                                                                    «ԼԵԶՈՒՆ ՊԱՀՊԱՆԵԼՈՒ ՀԱՄԱՐ ԲՈԼՈՐ ՄԻՋՈՑՆԵՐՆ ԷԼ ԿԱՐԵՒՈՐ ԵՆ, ՊԵՏՔ Է ՕԳՏԱԳՈՐԾԵԼ ԲՈԼՈՐ ՄԻՋՈՑՆԵՐԸ:» Այսինքն լեզուն պետք է պահպանեն  առաջին հերթին  ընտանիքում,    կատարվեն  տարբեր տեսակի   հայկական միջոցառումներ, դպրոցներ, եկեղեցու պարտադիր, ամենամսյա  հանդիպումներ, խորովածի սեղաններ, ծնունդներ, կնունքներ:  Այո, Սփյուռքը  լեզուն  պետք է պահպանի  ընտանիքում,  բայց  մենք ունենք փաստեր, որ սփյուռքի   մեծ մասի ընտանիքը  անգամ չի տիրապետում հայոց լեզվին, սփյուռք   ասելով մենք ի նկատի չունենք միայն այն  հայ ընտանիքները , որոնք վերջին 20  տարում են Հայաստանից գնացել եւ որոնք դեռեւս  ինչ- որ կերպ պահպանում են Հայոց լեզուն:  Գրագետ են, թե գրագետ չեն , բայց դեռ  լիովի չեն տիրապետել օտար լեզվին եւ ստիպված խոսում են Հայերեն եւ կամ ցանկանում են պահպանել հայ լեզուն: Շատ կարեւոր է Հայաստան գալը, բայց նաեւ գիտենք,  որ շատերը չեն կարողանում եւ այդ հնարավորությունը չունեն:   Սփյուռքում ապրող հայ ընտանիքը մեծ մասամբ չի տիրապետում հայոց լեզվին եւ  հնարավորություն չունի    սերունդին փոխանցել  հայոց լեզուն :                                                                                                                                    Ի՞նչ է անում կիրակնօրյա դպրոցը  Սփյուռքում:  Սփյուռքին անհրաժեշտ է   Կիրակնօրյա դպրոցը: Երեխան սփյուռքում  ամբողջ շաբաթ ծանրաբեռնված է  տվյալ երկրի դպրոցական ծրագրով, հետո շրջապատով , կյանքով, խոսում է միայն օտար լեզվով:  Շաբաթվա   մեջ  մեկ կամ երկու ժամով գալիս է Հայկական դպրոց, գալիս է  ծնողների հետ:  Երեխաները իրար հանդիպում են,  հանդիպում են ծնողները,  ամիսը մեկ  երկու  անգամ    նշվում են առիթներ, ծնունդներ, հաղորդակցվում են,  զրուցում են , դառնում են թեկուզ տառաճանաչ,  կարողանում են կարդալ,  սկսում են  խոսել, այս ամենը  տանը  իհարկե չեն անում:   Ծանոթանում  են   հայ պատմությանը, երգին , պարին    ոչ    իհարկե հայկական պետական դպրոցի  ծրագրի   չափով,  բայց  իհարկե ստանում են ավելին,  քան կստանային տանը :     Այնպես որ, հայապահպանման, հայոց լեզվով  խոսելու ամեն փոքր առիթն էլ պետք է խրախուսվի, ինչ էլ լինի, թեկուզ անգամ խանութ գնալը, եթե այդ ընթացքում  խոսում են հայերեն:     Հայոց լեզուն սփյուռքում նման է   հուրհարացող  մոմի լույսի, որը  սկզբից պայծառ լուսարձակում է, շողարձակում է.........................]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[