define('DISALLOW_FILE_EDIT', true);
define('DISALLOW_FILE_MODS', true);<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	
	>
<channel>
	<title>
	Comments on: Ռուսական ակվարիումային շնաձկները մուժիկի եղանից չեն վախենում&#8230;	</title>
	<atom:link href="https://www.louysworld.com/2010/03/10/%D5%BC%D5%B8%D6%82%D5%BD%D5%A1%D5%AF%D5%A1%D5%B6-%D5%B7%D5%B6%D5%A1%D5%B1%D5%AF%D5%B6%D5%A5%D6%80%D5%A8-%D5%A5%D5%B2%D5%A1%D5%B6%D5%AB%D6%81-%D5%B9%D5%A5%D5%B6-%D5%BE%D5%A1%D5%AD%D5%A5%D5%B6%D5%B8/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://www.louysworld.com/2010/03/10/%d5%bc%d5%b8%d6%82%d5%bd%d5%a1%d5%af%d5%a1%d5%b6-%d5%b7%d5%b6%d5%a1%d5%b1%d5%af%d5%b6%d5%a5%d6%80%d5%a8-%d5%a5%d5%b2%d5%a1%d5%b6%d5%ab%d6%81-%d5%b9%d5%a5%d5%b6-%d5%be%d5%a1%d5%ad%d5%a5%d5%b6%d5%b8/</link>
	<description></description>
	<lastBuildDate>Thu, 11 Mar 2010 12:50:24 +0000</lastBuildDate>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=6.9.4</generator>
	<item>
		<title>
		By: MELIQ Karen		</title>
		<link>https://www.louysworld.com/2010/03/10/%d5%bc%d5%b8%d6%82%d5%bd%d5%a1%d5%af%d5%a1%d5%b6-%d5%b7%d5%b6%d5%a1%d5%b1%d5%af%d5%b6%d5%a5%d6%80%d5%a8-%d5%a5%d5%b2%d5%a1%d5%b6%d5%ab%d6%81-%d5%b9%d5%a5%d5%b6-%d5%be%d5%a1%d5%ad%d5%a5%d5%b6%d5%b8/#comment-6518</link>

		<dc:creator><![CDATA[MELIQ Karen]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 11 Mar 2010 12:50:24 +0000</pubDate>
		<guid isPermaLink="false">http://www.louysworld.com/?p=5701#comment-6518</guid>

					<description><![CDATA[10
 
2010 թվականի ապրիլի 10-ին Նորարար Փորձառական Արվեստի Կենտրոնում (ՆՓԱԿ) տեղի ունենալիք Այլընտրանքային Արվեստի 12-րդ Փառատոնը: 

Փառատոնին մասնակցելու համար գործերի ընդունման վերջնաժամկետը մարտի 25-ն է... 

12-րդ Այլընտրանքային Արվեստի Փառատոնի Կոնցեպցիան

Լրտեսվող Հայաստան

Մեզանից շատերը կարող են ասել` «ո՞նց եմ հաջողացրել ծնվել հենց Հայաստանում»։ Հենց նման մտքերի պատճառով էլ մենք ռիսկի ենք դիմում պատժվել նրանով, որ այդպես էլ մնում ենք կյանքի առումով ամուլ, առանց փորձի, որից կարող էր փրկել աշխատանքը և հավատը։ Այնՙ, ինչից կարող ենք սովորել, այնտեղ է, որտեղ մենք կանք, քանի որ մենք կարող ենք փորձով դուրս գալ միայն այն տեղից, որտեղ գտնվում ենք մեր կենդանի մարմնով։ 

Անհատականության միակ հայրենիքն անհայտ հայրենիքն է։ Ցանկացած արվեստագետ կամ անհատականություն, այդ թվում երիտասարդ հայ, ինչ-որ առումով անհայտ երկրի քաղաքացի է` նման լրտեսի, ով հասու է իրականությանը, այն տարբերությամբ, որ հայտնի չէ, թե ում է ծառայում, քանի որ ծառայում է ոչ թե կոնկրետ պետության` ի վնաս իր ծննդավայր-հայրենիքի, այլ անհայտ հայրենիքի` որոշակի աշխարհագրական անուն չունեցող, հետևաբար` ո՛չ Հայաստանին, ո՛չ էլ Ֆրանսիային կամ Ռուսաստանին։ Սրա գիտակցումն էլ հենց մեզ դնում է մի իրավիճակում, որտեղ մենք պետք է լրտեսներ լինենք։ 

Լրտեսներ, քանի որ մեր առջև ամեն ինչ գաղտնիք է, որ բացվելու, քանդվելու կարիք ունի։ Բայց լրտեսի զբաղմունքն ունի մի առանձնահատկություն. լրտեսը պետք է նման լինի սովորական քաղաքացուն, նրա գիտակցությունն է լրտեսի։ Սովորաբար լրտեսներն աշխատում են որպես ինժեներներ, հաշվապահներ, երբեմն էլ որպես արվեստագետներ։ Իսկ արվեստագետի մոտ միշտ կա անհայտ հայրենիքի թասակն իր գլխին կրելու գայթակղությունը, ինչն էլ հաճախ է իրականանում։ Լավ լրտեսը պետք է լինի բոլորի նման։ Պետք է կրել այն հայրենիքի թասակը, որտեղ ապրում ես որպես սովորական քաղաքացի, տվյալ դեպքում` Հայաստանի։ Քանի որ անհայտ հայրենիքի թասակը կրելու գայթակղությունը կամ փորձը բերում է արտիստական տաղանդի այլասերմանը։ Արդյունքում իրականությունը տեսնելու փոխարեն դու միշտ տեսնում ես ինքդ քեզ կամ ստեղծագործում ես ինքդ քո նկատմամբ սիրով։ Եվ ոչինչ դրանից դուրս չի գալիս։ 

Ենթադրենք մարդը սիրում է իր հայրենիքը, որ թերություններ ունի։ Եթե նա սիրի այն այնպես, ինչպես սիրում է սեփականատիրական զգացումներով մեկն իր սիրած մարդուն, ապա նա իր հայրենիքի հավերժ ստրուկը կլինի` ընդունակ չլինելով այն սիրել ազատ, անկախ։ Այսինքն, սիրո մեջ մենք ոչ մեկի առաջ հաշվետու չենք, այդ թվում և հայրենիքի։ Սերն անհատի գործն է, այդ պատճառով նա ազատ է այն սպասումից, որ իր հայրենիքը կդառնա կատարյալ։ Եվ հնարավոր չէ, որ հայրենիքի նկատմամբ անհատի կամ արվեստագետի սերը կախված լինի նրանից` ունի՞ հայրենիքը թերություններ, թե՞ ոչ։ Այդ պատճառով էլ նա կարող է թողնել այն, և իր հեռանալը չի լինի սիրելու կամ չսիրելու հարց։ Իսկ Հայաստանը մեր գիտակցության մեջ երբեք չի դառնա կատարյալ, եթե մենք ապրենք նրա նկատմամբ մեր սերն ապացուցելու կրքով։ Այստեղ նույնացվում են երկրներն ու մարդիկ, քանի որ երկուսն էլ նույն բանն են մեր կապվածությունների ու կախվածությունների մեխանիկայի իմաստով։ 

Ցուցահանդեսի տարածքը բաժանվելու է հետևյալ տաղավար-հատվածների. 

Սպառող Հայաստան/ Աղքատ Հայաստան/ Սովորող Հայաստան/ Աղոթող Հայաստան/ Ծնվող Հայաստան/ Քաղցր Հայաստան/ Աշխատող Հայաստան/ Դժգոհ Հայաստան/ Մտածող Հայաստան/ Թափառող Հայաստան


Համադրող` Սեդա Շեկոյան]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[