define('DISALLOW_FILE_EDIT', true);
define('DISALLOW_FILE_MODS', true);<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	
	>
<channel>
	<title>
	Comments on: Ալան Դալեսից մինչև&#8230; մարտի 1-ը:	</title>
	<atom:link href="https://www.louysworld.com/2010/03/02/%D5%A1%D5%AC%D5%A1%D5%B6-%D5%A4%D5%A1%D5%AC%D5%A5%D5%BD%D5%AB%D6%81-%D5%B4%D5%AB%D5%B6%D5%B9%D6%87-%D5%B4%D5%A1%D6%80%D5%BF%D5%AB-1-%D5%A8/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://www.louysworld.com/2010/03/02/%d5%a1%d5%ac%d5%a1%d5%b6-%d5%a4%d5%a1%d5%ac%d5%a5%d5%bd%d5%ab%d6%81-%d5%b4%d5%ab%d5%b6%d5%b9%d6%87-%d5%b4%d5%a1%d6%80%d5%bf%d5%ab-1-%d5%a8/</link>
	<description></description>
	<lastBuildDate>Tue, 09 Mar 2010 07:17:28 +0000</lastBuildDate>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=7.0.3</generator>
	<item>
		<title>
		By: Davtyan		</title>
		<link>https://www.louysworld.com/2010/03/02/%d5%a1%d5%ac%d5%a1%d5%b6-%d5%a4%d5%a1%d5%ac%d5%a5%d5%bd%d5%ab%d6%81-%d5%b4%d5%ab%d5%b6%d5%b9%d6%87-%d5%b4%d5%a1%d6%80%d5%bf%d5%ab-1-%d5%a8/#comment-6427</link>

		<dc:creator><![CDATA[Davtyan]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 09 Mar 2010 07:17:28 +0000</pubDate>
		<guid isPermaLink="false">http://www.louysworld.com/?p=5648#comment-6427</guid>

					<description><![CDATA[Այդ մարտի 1-ը դարձրել եք մատի փաթաթան
Հարցազրույց դերասան Կարեն Ջանիբեկյանի հետ 

- Պարոն Ջանիբեկյան, ինչպե՞ս եք` մայրաքաղաքի այս թոհուբոհից հեռու, Գառնիի Ձեր տանը:

- Ես մայրաքաղաքից հեռու չեմ, որովհետեւ ես արվեստի մարդ եմ, եւ եթե արվեստում ինչ-որ իրադարձություն է կատարվում, ես այնտեղ եմ: 4 տղա ունեմ, որոնցից 3-ը Երեւանում են, 1-ը` Մոսկվայում, դերասան է: Դե, ամեն մեկն իր ընտանիքն է կազմել, ես Գառնիում մնացել եմ մենակ` իմ Արջուկ շան հետ: 

- Ի՞նչը ստիպեց Ձեզ տեղափոխվել:

- Պարզապես ես փոքրուց սիրել եմ հողը, ծառը, եկել եմ, իմ սիրած գործն եմ անում: Դա է, թե չէ` փախչել հասարակությունից, նույնն  է, որ փախչես ինքդ քեզնից: Իսկ ինքդ քեզնից ո՞ւր կփախչես, այս նույն ազգի խմորումն ես, այս նույն ազգի զավակն ես, հայրն ես, եղբայրն ես, ամեն ինչն ես: 

- Իսկ մայրաքաղաքից դուրս մարդկային փոխհարաբերություններն ա՞յլ են` ավելի մաքուր: 

- Գիտե՞ք ինչ, արվեստի բնագավառում, քաղաքականության մեջ, թե ընդհանրապես ուրիշ ոլորտներում նույնն է, որովհետեւ մենք հայ ենք: Մենք իրար չենք սիրում, մենք աշխատում ենք մեկս մյուսի տակը քանդել, մեկս մյուսին պախարակել: Ոչ մի լավ բան չենք տեսնում: Ցավոք սրտի, դա մենք ենք: Դրա համար պատճառներ չկան, դա գենետիկ երեւույթ է: Էս ենք մենք: Մենք մեզ չենք կարող փոխել: Մենք կարող ենք փոխվել, երբ որ սկսենք քաղաքակիրթ երկրների հետ ինչ-որ շփումների մեջ մտնել, եթե դառնանք Եվրամիության անդամ: Մենք ահավոր հետամնաց ազգ ենք, մենք շատ ենք գոռգոռում, խոսում եւ այլն,  բայց մի հատ նայեք մեր այսօրվա կեցվածքը, մեր այսօրվա քաղաքացու վիճակը, երբ գյուղացին եկել է քաղաք եւ դարձել է քաղաքացի, բայց մի բռի թրիքի հոտ է գալիս վրայից, ջիփ էլ քշում է: Դա չի նշանակում, որ նա քաղաքակիրթ է կամ գյուղացին է քաղաքակիրթ: Չէ: Դա ազգի ցավն է, մենք այնքան ենք հետ մնացել, որ էլ ասելու չէ: Մենք չենք կարողանում ժպտալ, իրար դեմքի նայել: Մենք չենք սիրում իրար: Ցավում եմ, որ մենք այդպիսին ենք: Հին ազգ ենք մենք, մենք երեւի պետք է վերանանք կամ խառնվենք, որ մի քիչ թարմանա մեր արյունը: Մի քիչ թող լինենք պրիմիտիվ, բայց ապրելու հավես ունենանք: Հավեսով ապրենք, ոչ թե մտածենք` այս մարդը այսքան փող ունի կամ լավ է ապրում: Լավ է ապրում, ուրախացիր: Սա է, որովհետեւ դու էլ կարող ես լավ ապրել: Այն օրլիգարխը, որ գնում է Եվրոպա կամ Սաուդյան Արաբիա, հո չի՞ փոխվել: Իրեն թվում է, թե ինքը ապրում է: Նա էլ է ապրում, էն վատ ապրողն էլ: Բայց վատ ապրողն ապրում է երջանիկ, որովհետեւ ինքն ազնիվ է: Ախր, ապրելը այն է, որ հասկանաս` ինչ ես տեսնում, որ մարդու հետ խոսես, տեսնես նրա մեջ ինչ հոգի կա: Այդ շփումներն են ապրելը: Ապրելը ծառի, հողի, արեւի լույսի ու աստղերի հետ ապրելն է:

- Պարոն Ջանիբեկյան, մի առիթով ասել էիք, որ ոչ մի այլ գործում չեք կարողացել հաջողության հասնել. Ձեզ միշտ խաբել են, դուք էլ` խաբվել: Դերասանությունն, ասում էիք, ազնիվ գործ է: Իսկ այսօր սուտը, անարդարությունը, կեղծիքը ի՞նչ տեղ ունեն մեր իրականության այս կամ այն ոլորտում:

- Կեղծիքը դժվարություններ է արտադրում մարդու համար: Կեղծիքը մի թշնամի է, որը պետք է վերացնել իսպառ, եթե ուզում ես ազգդ բարգավաճի: Մեր կյանքում դրանք, իհարկե, շատ են: Հավատն է վերացել: Ցավոք սրտի, Լեւոն Տեր-Պետրոսյանը կոտրեց ժողովրդի հավատը: Այն ժամանակվանից կոտրվեց եւ այդպես շարունակվեց: 

- Բայց, համենայնդեպս, այսօր կարելի է ասել վերականգնված է նրա հանդեպ այդ հավատը, եւ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանին հասարակությունն ավելի շատ է վստահում, քան գործող իշխանությանը:

-Չէ~, սխալ ես, Լեւոնին հավատում է 10 տոկոսը, այն էլ ավելացրած թվեր են: Ալան-թալանը, խաբեբայությունը սկսվեց իր օրոք: Ինքը շրջապատեց իրեն այդպիսի մարդկանցով: Կարող է ինքը ազնիվ էր, բայց ուրեմն պրեզիդենտ չէր, եթե ինքը ազնիվ էր ու չգիտեր` շուրջը ինչ է կատարվում: 

- Իսկ այսօրվա իշխանությունների մասին ի՞նչ կասեք: 

- Շատ բարձր կարծիք ունեմ այսօրվա իշխանությունների մասին, որովհետեւ այն երկուսը, նաեւ Ռոբերտ Քոչարյանին նկատի ունեմ, ամեն ինչ փչացրին, հիմա այս մեկը պետք է այդ ամենը մաքրի, իսկ դրա համար ժամանակ է հարկավոր: Հիմա ինչքանով կարող է, թող մաքրի: Իր խնդիրը դա է, որովհետեւ ազգը կործանման եզրին է: 

- Կարծում եք` 2 տարին քի՞չ ժամանակ է` որեւէ արդյունքի հասնելու համար:

- Իհարկե, շատ քիչ, մինիմում 70 տարի է պետք, որ մեր ազգը ազգ դառնա:

- Արյունով, Մարտի 1-ի միջով իշխանության եկած մարդը կարո՞ղ է մաքրել ինչ-որ բան, կարգավորել երկիրը: 

- Չէ, չէ, չէ, մենք ազգովի ենք անցել Մարտի 1-ի միջով: Հետո՞ ինչ: Դա ի՞նչ ասելու բան է: Այդ Մարտի 1-ը դարձրել եք մատի փաթաթան: Ինչու, քի՞չ երկրներ կան, որտեղ այդպիսի բաներ են տեղի ունենում, քի՞չ հայեր կան, որ գնացին նահատակ եղան: Ինչո՞ւ դրա մասին չեք խոսում: Այդ Մարտի 1-ի զոհերը երկու պրեզիդենտների զոհերն են: Սերժին ինչո՞ւ եք կապում դրա հետ: Մենք պարզապես ստախոս, գող ազգ ենք, եկեք այլեւս չխոսենք բարձր մատերիաների մասին: Սա´ ենք մենք: 

- Պարոն Ջանիբեկյան, դառնալով մշակույթին` մեր թատրոններում այսօրվա իրականությունն արտացոլող ներկայացումներ չկան կամ գրեթե չկան, Ձեր կարծիքով` ինչո՞ւ է այդպես:

- Մենք նույն ժամանակի մեջ ենք ապրում` թե´ թատրոնը, թե´ կինոն, թե´ արվեստի բոլոր բնագավառները: Հիմա արվեստը դառնում են հեռուստասերիալները, տարբեր հումորներ, որոնք «պլինտուսից» ցածր մակարդակ ունեն: Հիմա ինչ, ես բողոքե՞մ դրա դեմ: Ազգովի է այդ վիճակը: Եթե 70 տարվա ընթացքում Սունդուկյանի անվան թատրոնը հասավ այնպիսի բարձունքների, որ կարող էր մրցել ցանկացած համաշխարհային թատրոնի հետ, հիմա մեր թատրոնը «Արմենիա» TV-ի «Yere1»-ն է` էն գալուբոյ-մալուբոյը: Դա է մեր այսօրվա թատրոնը, եւ ժողովուրդը դա է նայում: Ժողովրդի մակարդակն իջեցրին, հասցրին 1-ից բարձր: Լավ է 0-ից չի իջել, մինուս չէ:]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[