define('DISALLOW_FILE_EDIT', true);
define('DISALLOW_FILE_MODS', true);<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	
	>
<channel>
	<title>
	Comments on: &#8230; Իսկ ովքե՞ր եք դուք, որ առաջնորդվում եք պետական և ազգային շահերով: Խոսքը ո՞ր պետության և ազգի մասին է&#8230;	</title>
	<atom:link href="https://www.louysworld.com/2010/01/13/%D5%AB%D5%BD%D5%AF-%D5%B8%D5%BE%D6%84%D5%A5%D5%9E%D6%80-%D5%A5%D6%84-%D5%A4%D5%B8%D6%82%D6%84-%D5%B8%D6%80-%D5%A1%D5%BC%D5%A1%D5%BB%D5%B6%D5%B8%D6%80%D5%BE%D5%A5%D5%AC%D5%B8%D6%82-%D5%A5%D6%84/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://www.louysworld.com/2010/01/13/%d5%ab%d5%bd%d5%af-%d5%b8%d5%be%d6%84%d5%a5%d5%9e%d6%80-%d5%a5%d6%84-%d5%a4%d5%b8%d6%82%d6%84-%d5%b8%d6%80-%d5%a1%d5%bc%d5%a1%d5%bb%d5%b6%d5%b8%d6%80%d5%be%d5%a5%d5%ac%d5%b8%d6%82-%d5%a5%d6%84/</link>
	<description></description>
	<lastBuildDate>Thu, 14 Jan 2010 15:46:30 +0000</lastBuildDate>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=6.9.4</generator>
	<item>
		<title>
		By: Hopar		</title>
		<link>https://www.louysworld.com/2010/01/13/%d5%ab%d5%bd%d5%af-%d5%b8%d5%be%d6%84%d5%a5%d5%9e%d6%80-%d5%a5%d6%84-%d5%a4%d5%b8%d6%82%d6%84-%d5%b8%d6%80-%d5%a1%d5%bc%d5%a1%d5%bb%d5%b6%d5%b8%d6%80%d5%be%d5%a5%d5%ac%d5%b8%d6%82-%d5%a5%d6%84/#comment-5527</link>

		<dc:creator><![CDATA[Hopar]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 14 Jan 2010 15:46:30 +0000</pubDate>
		<guid isPermaLink="false">http://www.louysworld.com/?p=4765#comment-5527</guid>

					<description><![CDATA[Սկզբնաղբյուր – &lt;a href=&quot;http://www.armtown.com/news/am/has/20100114/3701115079/&quot; rel=&quot;nofollow&quot;&gt;&lt;i&gt;http://www.armtown.com/news/am/has/20100114/3701115079/&lt;/i&gt;&lt;/a&gt;
------------------------------------------------------------

&lt;strong&gt;Սահմանադրական Դատարանի Որոշումը Հաստատեց, որ Հայաստանը Տեր է Իր Հանձնառություններին և Բացի Այդ Խորհրդարանի Գործը Հեշտանում է&lt;/strong&gt;

    * Հետտոնական «փոթորկուն» իրադարձությունները մեկնաբանում է ՀՀԿ փոխնախագահ, պատգամավոր &lt;strong&gt;Ռազմիկ Զոհրաբյանը&lt;/strong&gt;

      -Հայ-թուրքական արձանագրությունների վերաբերյալ Սահմանադրական դատարանի որոշումը միանշանակ չընդունվեց հայրենի քաղաքական գործիչների կողմից։ Բանը հասել է նրան, որ ոմանք նույնիսկ կասկածի տակ են դնում՝ արդյո՞ք ՍԴ-ն իրավունք ուներ քննարկելու այդ խնդիրը։

      -Նախ ասեմ, որ Սահմանադրական դատարանը, այսպես թե այնպես, պետք է քննարկեր արձանագրությունների սահմանադրականության հարցը, եւ ոչ միայն այն պատճառով, որ միջազգային փաստաթղթերի վավերացման ընթացակարգն այդ է պահանջում։ Եթե վաղը առանց ՍԴ համապատասխան որոշման Ազգային ժողովում հաստատեինք այդ արձանագրությունները, դնեինք գործածության մեջ, ե՛ւ դրա հետ կապված ինչ-որ խնդիրներ առաջանային, նույն մարդիկ մեզ մեղադրելու էին օրենքը շրջանցելու, ՍԴ կարծիքը չհարցնելու մեջ։

      Սահմանադրական դատարանը օրենքների, միջազգային փաստաթղթերի սահմանադրականությունը որոշող այն գերագույն ատյանն է, որի որոշումները վերջնական են եւ բողոքարկման ենթակա չեն։ Ինչի՞ համար է Սահմանադրական դատարանը, եթե չպետք է իր հեղինակավոր խոսքը ասի պետության համար կարեւորագույն այնպիսի խնդիրների վերաբերյալ, ինչպիսին Թուրքիայի հետ հարաբերությունների կարգավորումն է։

      Ի վերջո, նաեւ ընդդիմության պահանջն էր, որ Սահմանադրական դատարանը գնահատական տա արձանագրությունների սահմանադրականությանը։ Եւ, խնդրեմ, ՍԴ-ն տվեց իր դրական եզրակացությունը, ամրագրելով, որ դրանք համապատասխանում են սահմանադրությանը, եւ մենք կարող ենք հանգիստ շարունակել գործընթացը։ Այդպիսով Հայաստանը եւս մեկ անգամ հաստատեց, որ պատրաստ է կատարելու իր ստանձնած միջազգային պարտավորությունները։

      -Ձեր գնահատմամբ, ՍԴ որոշումը որքանո՞վ է հաշվի առնում հասարակության, քաղաքական ուժերի մտահոգությունները հայ-թուրքական հարաբերությունների կարգավորման գործընթացի երեւացող ու չերեւացող վտանգների վերաբերյալ։

      -Այստեղ կա երկու կարեւոր հանգամանք։ Նախ, Սահմանադրական դատարանը հղում է արել Անկախության հռչակագրի 11-րդ կետին, ըստ որի՝ Հայաստանի Հանրապետությունը հետամուտ է լինելու 1915-18թթ. Արեւմտյան Հայաստանում Թուրքիայի կողմից իրականացված Ցեղասպանության միջազգային ճանաչմանը եւ դատապարտմանը։ Այսինքն, Հայաստանն, ի դեմս Սահմանադրական դատարանի, պաշտոնապես ամրագրում է, որ, ինչպես իր ուղերձում նշել էր հանրապետության նախագահը, Թուրքիայի հետ երկկողմ հարաբերությունների հաստատումը որեւէ կերպ չի հակասում հիշյալ հանձնառությանը։

      Սահմանադրական դատարանն իր որոշմամբ նաեւ հաստատեց, որ արձանագրությունները վերաբերում են երկկողմ հարաբերությունների խնդիրներին, եւ այստեղ չկան երրորդ կամ չորրորդ կողմեր։ Այլ կերպ ասած, այդ փաստաթղթերը որեւէ կապ չունեն հայ-ադրբեջանական հարաբերությունների հետ, չեն առնչվում Ղարաբաղի հարցին։

      Դա նշանակում է, որ ինչքան էլ թուրքական կողմը փորձի կապել դրանք Ղարաբաղյան հարցի հետ, մեր ընդդիմությունն էլ հայտարարի, թե տողատակերում նախապայմաններ կան, սա բացառապես Հայաստան-Թուրքիա երկկողմ հարաբերությունների սկիզբ է՝ ոչինչ ավելի։

      Այսինքն՝ խոսքը վերաբերում է ընդամենը Թուրքիայի հետ հարաբերությունների հաստատմանը եւ սահմանի բացմանը, ոչ թե Կարսի պայմանագրի կամ 1921թ. ռուս-թուրքական պայմանագրի ճանաչմանը։ Ընդ որում, կարեւոր է, որ այդ հարցում մեզ աջակցում են բավական հզոր պետություններ։

      Ի վերջո, ե՛ւ Հայաստանը, ե՛ւ Թուրքիան Եվրախորհրդի անդամ են, եւ, բնականաբար, հարց է առաջանում. ինչպե՞ս կարող են ԵԽ անդամ հարեւան երկրները ապրել փակ սահմաններով՝ մեկուսացած իրարից։ Այս առումով, իհարկե, միջազգային հանրության կողմից պահանջ կար, ինչո՞ւ չէ, նաեւ հոգեբանական ճնշում՝ հիմնականում Թուրքիայի նկատմամբ (որովհետեւ Հայաստանը չի փակել սահմանը), որ ճանապարհները բացվեն, եւ այդ ճանապարհներից օգտվեն նաեւ այլ պետություններ։

      -Մինչդեռ Թուրքիան շարունակում է տենդագին ջանքեր գործադրել՝ սեպարատ համաձայնության գալու Միացյալ Նահանգների կամ Ռուսաստանի հետ՝ փորձելով զիջումներ կորզել Ղարաբաղի հարցում հօգուտ Ադրբեջանի։

      -Իհարկե, տարեվերջին Միացյալ Նահանգներ կատարած այցի ընթացքում Թուրքիայի նախագահը փորձեց Ղարաբաղյան խնդիրը կապել հայ-թուրքական հարաբերությունների հետ։ Բայց կարծես թե այնտեղից լուրջ աջակցություն չստացավ, հակառակը, նրան հասկացրին, որ գործընթացը ձախողելու դեպքում Կոնգրեսը նույնիսկ կարող է ճանաչել Հայոց ցեղասպանությունը։

      Ոչինչ չստանալով Միացյալ Նահանգներից այդ հարցում, Թուրքիան, ի դեմս վարչապետ Էրդողանի, հիմա էլ փորձում է Ռուսաստանի միջոցով դա անել՝ շահագրգռել էներգետիկ-տնտեսական լծակներով, պահանջելով, որ ռուսները ճնշում գործադրեն Հայաստանի նկատմամբ Ղարաբաղի հարցում։ Անգամ բացահայտորեն խոսում են շրջանների վերադարձի մասին։

      Սա որեւէ տրամաբանության մեջ չի տեղավորվում։ Ինչի՞ մասին է խոսքը, եթե Ադրբեջանի իշխանությունները պաշտոնապես հայտարարում են, որ ոչ միայն ԼՂՀ կողմից վերահսկվող յոթ շրջանները, այլեւ բուն Ղարաբաղը չեն տեսնում Ադրբեջանից դուրս։ Ստացվում է, որ մենք միակողմանի պետք է հանձնենք ինչ-որ շրջաններ եւ սպասենք, թե երկրորդ փուլում ինչպես է լուծվելու Ղարաբաղի կարգավիճակի հարցը։ Եթե իրենք, Մադրիդյան սկզբունքներից ելնելով, ընդունեին Ղարաբաղի ինքնորոշման իրավունքը, գուցե դեռ կարելի էր մտածել փոխզիջման ինչ-որ տարբերակների մասին։ Ինչպե՞ս կարող են ռուսները մեզ ճնշել եւ պարտադրել ինչ-որ զիջումներ, եթե Ադրբեջանը լսել անգամ չի ուզում ԼՂՀ անկախության մասին։

      Ի վերջո, Հայաստանը ՀԱՊԿ անդամ-երկիր է՝ Ռուսաստանի հիմնական դաշնակիցը Հարավային Կովկասում։ Նկատի ունենալով Վրաստանի դիրքորոշումը, ինչպես նաեւ Ադրբեջանի երկդիմի քաղաքականությունը Ռուսաստանի նկատմամբ, կարծում եմ, ռուսների համար այնքան էլ հեշտ չէ Հայաստանի վրա ճնշում գործադրել։

      Եւ հետո, Ռուսաստանի երկարաժամկետ շահերի առումով էլ նրանց ձեռնտու չէ կտրուկ փոխել ուժերի հավասարակշռությունը տարածաշրջանում եւ, ի հաշիվ Հայաստանի ինչ-որ հարցեր լուծել։ Ռուսաստանում, բնականաբար, ուշադիր հետեւում են, թե ինչ է կատարվում Հայաստանում եւ, կարծում եմ, Ռուսաստանի արտգործնախարարը գալիս է ասելու, որ Մոսկվայի դիրքորոշումը Ղարաբաղի հարցում չի փոխվել, եւ Ռուսաստանը մտադիր չէ գործարքի գնալ Թուրքիայի հետ՝ սակարկության առարկա դարձնելով Հայաստանի քաղաքական շահերը։

    Քանի որ Սահմանադրական դատարանն արդեն ասել է իր խոսքը, Ազգային ժողովի գործը հեշտանում է՝ արձանագրությունները հաստատելու առումով։ Խնդիրներ կարող են առաջանալ, եթե Թուրքիայի խորհրդարանը վերապահումներ անի կամ արձանագրություններին կից ինչ-որ պայմաններ ներկայացնի հայկական կողմին։

      Այս պարագայում հնարավոր է, որ մեր կողմից էլ վերապահումներ լինեն, կամ Ազգային ժողովն ընդհանրապես չվավերացնի այդ փաստաթղթերը, քանի որ, ինչպես բազմիցս ասվել է, տեքստից դուրս որեւէ պահանջ կամ նախապայման մեզ համար անընդունելի է։

      Իսկ եթե Թուրքիայի Ազգային մեծ ժողովը վավերացնի դրանք առանց վերապահումների, մենք եւս շատ կարճ ժամկետում կհետեւենք իրենց օրինակին։


    * Լիլիթ Պողոսյան]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[