define('DISALLOW_FILE_EDIT', true);
define('DISALLOW_FILE_MODS', true);<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	
	>
<channel>
	<title>
	Comments on: Նոր ժամանակներ, նույն մարդիկ	</title>
	<atom:link href="https://www.louysworld.com/2009/04/01/%D5%B6%D5%B8%D6%80-%D5%AA%D5%A1%D5%B4%D5%A1%D5%B6%D5%A1%D5%AF%D5%B6%D5%A5%D6%80-%D5%B6%D5%B8%D6%82%D5%B5%D5%B6-%D5%B4%D5%A1%D6%80%D5%A4%D5%AB%D5%AF/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://www.louysworld.com/2009/04/01/%d5%b6%d5%b8%d6%80-%d5%aa%d5%a1%d5%b4%d5%a1%d5%b6%d5%a1%d5%af%d5%b6%d5%a5%d6%80-%d5%b6%d5%b8%d6%82%d5%b5%d5%b6-%d5%b4%d5%a1%d6%80%d5%a4%d5%ab%d5%af/</link>
	<description></description>
	<lastBuildDate>Thu, 23 Jul 2009 02:38:28 +0000</lastBuildDate>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=6.9.4</generator>
	<item>
		<title>
		By: Hakob		</title>
		<link>https://www.louysworld.com/2009/04/01/%d5%b6%d5%b8%d6%80-%d5%aa%d5%a1%d5%b4%d5%a1%d5%b6%d5%a1%d5%af%d5%b6%d5%a5%d6%80-%d5%b6%d5%b8%d6%82%d5%b5%d5%b6-%d5%b4%d5%a1%d6%80%d5%a4%d5%ab%d5%af/#comment-2827</link>

		<dc:creator><![CDATA[Hakob]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 23 Jul 2009 02:38:28 +0000</pubDate>
		<guid isPermaLink="false">http://www.louysworld.com/?p=1020#comment-2827</guid>

					<description><![CDATA[mench, հետաքրքիր անվանակոչում ունեք. հրեաները Մենչ են կոչում այն մարդուն, ում հայերը կոչում են Լավ Տղա. իսկ լավը կամ լինում է, կամ էլ չի լինում. այսինքն, եթե լավ տղա ես, ուրեմն լավ տղա ես քեզ լավ տղա անվանողների համար. վատ տղա լինել չես կարող, որոհետեւ, ինչպես ասացի, լավը լինում է կամ չի լինում։

Մի հետաքրքիր պատմություն միտս եկավ, Ձեր ասած «տեսնողների» վերաբերյալ։ Պատմեմ, կարդացեք, շատ կհավանեք։ Հույսով եմ տեղյակ եք Հայաստանից. գիտեք որ այնտեղ տասնյակ տարիներ առաջ ներգաղթել ու բնակություն են հաստատել Իրանից գաղթաց բազմաթիվ հայեր։ Պատմությունը մի տեղաբնակ Հայ մարդու եւ Իրանից ներգաղթաց Հայի մասին է։

Տեղաբնակ Հայը, միայնակ նստել էր փողոցի քարին ու դիտում էր փողոցի անցուդարձը։ Եղանակն ահավոր շոգ էր։ Տանը մնալն էլ անտանելի էր։ Դա՝ քուչի քարին նստելը, ընդունված երեւույթ էր Հայաստանում։ Ու նա այդպես նստած մեկ նայում էր աջ, մեկ էլ ձախ, ու փորձում էր մի մարդ գտնել ու զրուցել նրա հետ։
Հանկարծ մոտենում է հարեւանը, որն իր արագ քայլվացքով կարծես թե հուշում էր բոլորին, թե շտապում է. հավանաբար շտապ գործով։
Զով քարին նստած հարեւանը նկատելով այս ամենը չի դիմանում եւ կանչում է,–հարեւան ջան, կանգնիր, քեզ մի բան պիտի ասեմ։
Գաղթական հայը, որն արդեն վաղուց էր հաստատվել Հայրենիքում, չի մերժում հարեւանին. –բարեւ հարեւան ջան, ի՞նչ է պատահել։
–Արի, արի, հեսա կասեմ,–խորհրդավոր ձայնով դիմելով նրան փորձում է մի ձանձրալի խոսք բացել ու ժամանց սկսել հարեւանի հետ,–քո տղայի մասին պիտի ասեմ։
–Ասա՛ հարեւան ջան։
–Դու գիտե՞ս, որ քո տղան ուռում ու թռնում ա։
–Չէ հարեւան ջան, չգիտեմ։
–Բա՛…դե իմացիր. տղայիդ հավաք պահիր. ասա որ հիմարություններ չանի։
–Եղավ հարեւան ջան,–ասում է զարմացած ու մտահոգ վիճակում հայտնված հարեւանն ու մոլորված շարունակում քայլել. ասես թե քայլում է անհայտ մի տեղ։
Նա վերադառնում է տուն ու սպասում որդուն։ Որդին տուն է գալիս աշխատանքի վայրից, լվանում ձեռքերն ու նստում հոր մոտ։ Ու հայրը սկսում է հարցաքննությունը։
–Այ տղա՞, դու արդեն ուռում ու թռնում ե՞ս։
–Ո՞վ ասեց,–զարմացած հարցնում է որդին։
Հայրն ի սեր հարեւանի, եւ նրան չմատնելու համար պատասխանում է.
–Օդում տեսնող ա եղել...
Հ.Գ.]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[