define('DISALLOW_FILE_EDIT', true);
define('DISALLOW_FILE_MODS', true);<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	
	>
<channel>
	<title>
	Comments on: Մեթյու Բրայզաի կարապի երգը (Brayzayi karapi erg@)	</title>
	<atom:link href="https://www.louysworld.com/2008/12/12/%D5%B4%D5%A5%D5%A9%D5%B5%D5%B8%D6%82-%D5%A2%D6%80%D5%A1%D5%B5%D5%A6%D5%A1%D5%AB-%D5%AF%D5%A1%D6%80%D5%A1%D5%BA%D5%AB-%D5%A5%D6%80%D5%A3%D5%A8/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://www.louysworld.com/2008/12/12/%d5%b4%d5%a5%d5%a9%d5%b5%d5%b8%d6%82-%d5%a2%d6%80%d5%a1%d5%b5%d5%a6%d5%a1%d5%ab-%d5%af%d5%a1%d6%80%d5%a1%d5%ba%d5%ab-%d5%a5%d6%80%d5%a3%d5%a8/</link>
	<description></description>
	<lastBuildDate>Wed, 31 Dec 2008 08:12:06 +0000</lastBuildDate>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=6.9.4</generator>
	<item>
		<title>
		By: gvg		</title>
		<link>https://www.louysworld.com/2008/12/12/%d5%b4%d5%a5%d5%a9%d5%b5%d5%b8%d6%82-%d5%a2%d6%80%d5%a1%d5%b5%d5%a6%d5%a1%d5%ab-%d5%af%d5%a1%d6%80%d5%a1%d5%ba%d5%ab-%d5%a5%d6%80%d5%a3%d5%a8/#comment-511</link>

		<dc:creator><![CDATA[gvg]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 31 Dec 2008 08:12:06 +0000</pubDate>
		<guid isPermaLink="false">http://www.louysworld.com/?p=625#comment-511</guid>

					<description><![CDATA[ԵՐԵՎԱՆԻ ՍԱՌԸ ՋՈՒՐ

 
Լեռն  էր , դիմացը՝ հազարամյա քաղաքը: Քաղաքի շուրթին նոր ու  կեղծ ճանապարհն էր, ՀԻՆ այգին կիսող ճանապարհը: Օտար քրմերի, սուտ բարոյագետների, օտարածին ապազգայինների թավշապատ խնամված բաղիվներն ու շավիղները  սերունդներին տանում էին բաղնիք, կրկես, թատրոն, անգամ արև-ելյան շուկա, արդեն նոր ճանապարհով: Ուր ծնվում էին հազար ու մի պատմություններ: Պատմություններ ծորուն, քաղցր, երբեմն ցողված կորուստների  մխի-թարիչ կսկիծներով: Շոգ ու տապ օրերին այգին լցվում էր բյուր մանուկների, ջրերի բար&#039;րացող ու թափվող, կորչող կանչերով: Ապրում էր քաղաքը կեղծ ճանապարհներով խճողված: Ապրում էր կորցրած  ԼԵՌ  ՏԱՆՈՂ ՄԻԱԿ ՃԱՆԱՊԱՐՀԸ: Իսկ՝ ԼԵՌԸ , շա՜տ էր մոտ...   Նա եկել էր Լեռան կանչով, հպարտ ու մերկ, ոտաբոբիկ, կուժը՝  թևի տակ ,եկել էր հազարամյակների միջով: Հին էր քաղաքը , քարավանից ետ մնացած ուղտի պես  նստել էր Լեռան դիմաց: Թաց ու խոշոր աչքերով նայում էր արևին , երբ արևը կրակ էր թափում ու ստվերը տագնապած հավի կերպարանքով, շուլալվում էին ուղտաքաղաքի  ոտքերին, տղան կուլան  թևի տակ լեցուն ջրով կանչում էր.
_ՋՈՒ՜Ր, ԵՐԵՎԱՆԻ՜ ՍԱՌԸ  ՋՈՒՐ...
Աղմկում էին հազար ու մի ցայտաղբյուրները, ար-&#039;ագանքը ծփում, ծավալվում էր երկնքում, Արևն էլ, ուղտն էլ,  ասես մոտենում էին լեռանը , արև իհարկե գտնուն էր իր ճանապարհը, միայն թե’ հազար ու մի նոր զանգակներով ծանրաբեռնված ուղտը համառորեն փնտրում էր  Լեռ  տանող ճամփան ու նայում   ԼԵՌԱՆԸ, որն այնքա՜ն մոտ էր :
Ո՜Վ արարեց ջուր ծախող տղայի լեգենդը, ո՜վ նրան տեղավորեց  այստեղ  հենց Լեռան հայացքի տակ, ո’ւ խճճված ճանապարհների հանգույցում, ո՞վ, կանչում էին ջրեր ու իրենք էլ երկրորդում  սու՜ս: ՃԱՆԱՊԱՐՀԸ կորցրած ազգը, քաղաքը, փոր&#039;ում էին ապրել  ոգով ու առաքինություններով: Սատանան ու նրա քրմերը կեղծ ծիսակարգերով  ամենկերպ խճճում էին ուղին, արթուն հսկում բոլորին.
 Նրանք հաճախ ազգի  դավաճաններին , անգամ խառնածին դահիճներին , նկարագրից զուրկ  փոքր հոգիներին  դասում էին Մարտիրոսների  շարքը  հզոր ու անհեթեթ, վիթխարհի կոթողներով քողարկում ճանապարհին մոտեցող կածանները, ջնջում էին ազգի հիշողությունը  նրան ամենօր տանում էին անգամ &#039;րի կրկես ու թատրոն , ավելի հաճախ շուկա ու բաղնիք, որպեսի ջրերի հետ անվերջ  հոսեր  սուտ պատմությունը:
 
Ոչ մի կոթող չդիմացավ ժամանակի քննությանը: Բայց Սատանան համառ էր, հնարամիտ, Լեռը ԱՌԱՎԵԼ  համբերատար ու հպարտ՝ եսակենտրոն   ու հզոր: Նա էր  տղային օգնում, և գիշերները, երբ քնում էին  սատանին երկրպագող քրմերը, ու նրանց խնկարկող ամբոխը, տղան ջուրն առած շրջում էր  քաղաքի փողոցներով: Մտնում էր բոլոր բնակարանները արթնացնում քնած հիշատակները Լեռան ու բարձիթող ԱՅԳԵՍՏԱՆՆԵՐԻ: Մարդիկ օրվա կորցրածը վերագտնում էին երազով, ու արթնացած առավոտյան ելնող արևի հետ նայում էին Լեռանը, տագնապը սրտներում մտնում էին այգի:
 Տղան ինչպես միշտ կանգնած էր իր տեղում քարացած Վիշապներին հիշեցնող քրմերի  արանքում, հպարտ ու խիզախ, անտեր ու որբ, կուլան թեւատակին, կեղծ անտարբերությամբ,  ինչպես օտար զինվորը:
Գալիս էին օրվա մեջ հավաքվում էին նրա շուրջը ծեր ու մանուկ: Օտար բարքերը չէին դիմանում, հզոր էր Լեռան &#039;գողական ուժը, անբեկանելի... Նրա մթին խորխորատներում իրենց մահվան վճիռն  էին կնքել  սատանին երկրպագող բազում անփառունակ քրմեր ու քրմերին քծնողները:
 Լեռը ուներ իր օրենքները, լեռներում  չեն քծնուն. ոչ մեկին, սատանան բարձրունքներում միշտ էլ խեղճանում էր, որովհետև նրա հետևորդները, ծույլ ու ագահ մորթապաշտ մարդուկները, սոսկում էի Լեռան տեսքից:
Սատանան  կռվում էր , նա շատ էր հնարագետ, Լեռն անխորտակ էր, Լեռան փոխարեն նա քշում էր բնիկներին, տարագրում էր, թշնամացնում,  իրարից հեռացնում:
  Կառուցում էր նորանոր կոթողներ : Մի օր էլ , երբ արևը ուշացավ, լույսի դիմաց սատանան աշխարհը լցրեց մութ ու խոնավ մշուշով, սուտ բարոյագետները, իշխանատենչ մարդուկները գողացան տղայի արձանը քարեր շպրտեցին Լեռան ուղղությամբ։ Լեռը չէր երևում, նրանք տղային  տարել էին: Ժամանակը օգ-նում էր սատանին: Ամեն ինչ խառնվել էր, խենթ մոլուցքը իշխում էր քաղաքին: Կրքից, չա’ր բնազդներով լի սատանաճտերը վայրագորեն քանդում էին Լեռան ու որբի հիշատակները: Սատանան հրճվում էր....
Կեղծ ու ողորմելի բարձրունքներից սարսափող  բանասարկու բարոյագետները  ուրախացած ճչում , խոսում էին նոր կառուցվելիք կոթողներից, համոզում էին , չարժե որբի համար թշնամանալ սատանի հետ, նա շատ  հզոր է ու քենախնդիր: Միամիտ , թուլամորթ, քաղաքացիները վախեցած  լրացնում էին.
 _Ճիշտ է սատանան, տեսնում էք , քանդում ենք, մեր այգին փոքր է , առանց տղայի էլ հեշտ կապրենք, ճիշտ են քրմերը, մենք կիսված ենք, ճանապարհ չունենք... շրջապատված քրմերով ու նրանց բավիղներով: ԵՎ անվերջ խաղի մեջ մտած խառնածինների ու սատանի  ուղղարկած բարոյագետների օգնությամբ, փորձեցին քանդել Լեռը: Եկան  կեղծ ու սուտ  թշնամի բարեգործները: Սատանան եղծվածներին հզորացնում էր, իր բարեգործական նպաստաթյուներով թույնավորում էր բնակիչներին: Բնակիչներից շատերը, մանավանդ տարեցները չէին մասնակցում քանդելուն, սովամահ չլինելու համար  գլխիկոր հեռանում էին , գալիս էին նորերը հեռուներից գալիս էին ու գալիս մի պատառ հացով զինվորագրվում սատանի խմբին, ամենինչ խառնվել էր:
 Չկար ջուր ծախող տղայի  նվիրյալների բազմությունը:
_Այս ալիքն էլ անցավ, մտածեց  սատանան  ու որոշեց  ավերակների վրա կառուցել մի նոր այգի  վերակերտելով այն, բայց սատանան խելացի էր ու բազմափորձ...առանց ջուր ծախող տղայի այգին կմնար թափուր:
Քաղաքն էր այգով, ու դիմացը ցավից տնքացող Լեռը: Քաղաքի ու Լեռան միջև բարեգործների ու սատանի օրհնանքով կառուցվուն էր նոր այգին բաղնիք կրկեսով,  այս անգամ՝ քրմերի կոթողների տեղը օտար դեսպանատներն էին, նոր շուկայով:  Հին քրմեր չկային, շքերթի հրամանատարը էլի սատանան էր, այս անգամ ԲԱՐԵԳՈՐԾՆԵՐԻ, օտար  նվիրյալներ հոծ խմբերով:
- Բոլորն են ներկա: Խաղաղվեք մարդիկ: Ահա անկյունում  կանգնած է ջուր ծախող տղան,- բղավում ու կանչում էր սատանան:
Այս անգամ նրան աշխարհն է հսկում ՝ իր դեսպաններով
էլ չեն գողանա:
Հորդորում էր Սատանան, անվերջ կանչելով .
_Խաղաղվեք մարդիկ, &#039;եր մահը չեմ ուզում , Լեռն էլ իր տեղում  է: Խաղաղվե’ք:Ճանապարհն էլ կկառուցենք: Խաղաղվե’ք:
Բարոյականության  ավերակները  շտկում են ու կարկատում  ջանադիր սատանին նվիրյալ  քաղաքագետները՝  բարեգործականի ԽՃԱՆԿԱՐՈՎ:
_Հավերժ կաս, արդար ու ճիշտ ես, օրն հազար անգամ դիմում են ՍԱՏԱՆԻՆ, քծնողներն ու սուտ բարոյախոսները: Քնած են , թե’ արթուն, կարևորը չէ, արդեն:
  Կարևորը քաղաքը ապրում է քարավանից  զատված ուղտի պես՝ չոքած Լեռան դիմաց: Ու  թե, ջուր ծախող այս նորոք տղան, երբ է շրջելու, գիտեն  հավերժող Լեռն  ու   օր-օրի  իմաստացող տղան վգգ]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[