ՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆ - Հեղինակ՝ ADMIN. Friday, July 30, 2010 7:10 - 2 քննարկում

Тайна перестройки

3 июля 2010 в 11:15
Александр Проханов

Я САМ БЫЛ НЕ ПРОСТО СВИДЕТЕЛЕМ этого сложного уникального процесса, но отчасти и его участником. Перестройка влияла не только на судьбу моего Отечества, Советского Союза, не только на судьбы мира, но и точечно — на мою личную судьбу. В 1991 году Советский Союз был растоптан. Все, что мы сейчас имеем, — это жалкая, остаточная цивилизация, привязанная хомутом к чужим мощным и хищным центрам развития. Русская катастрофа продолжается, продолжает вымирать и деградировать население. Образование, наука и культура — лежат на боку. За всем за этим я интуитивно чувствую какую-то таинственную, зловещую, черную тень. Как будто на всех деяниях последнего двадцатилетия лежит отсвет какой-то чужой злой воли, какого-то другого невнятного субъекта, захваченного тайной целью.

История по-прежнему наглухо зашифрована. Дешифровка истории — интересный, очень важный и насущный процесс. Загадкой является Февраль 1917 года. Загадочен и распад Советского Союза.

Какое огромное количество подпольных таинственных процессов протекало в недрах этих катастроф! По поводу СССР либералы говорят: “Советский Союз распался сам”, — это их излюбленное заявление. Допустим, что распад страны был предопределен, обусловлен объективными условиями. Но Советский Союз — не ком сухой глины. Это галактика, наполненная гигантским содержанием, имеющая потрясающую структуру, сотканная из миллионов явных и неявных связей. Если бы мы наблюдаем взрыв атомной бомбы — я видел такой взрыв в Семипалатинске, — мы этот взрыв пытаемся зафиксировать тысячами приборов и датчиков, пытаемся понять его природу, разложить его на составляющие. Ученые, интеллектуалы, физики, кибернетики создают модель этого взрыва. Но удовлетворительной модели распада Советского Союза не существует — пока это огромная загадка, над которой никто не размышляет.

Начнем с того, что перестройка была сложной, утонченной, длительной формой насилия над советским социумом. Очевидно, что СССР не рухнул сам по себе, а был разрушен сложнейшими, протяженными во времени алгоритмами, которые называются перестройкой.

Одной из главных, загадочных, неизученных и нераскрытых фигур русской истории является подлинный теоретик и отец перестройки — шеф КГБ, а затем генсек КПСС, Юрий Андропов. Андропов является великой, странной, демонической фигурой середины ХХ века.

Андропов, этот всемогущий глава Комитета госбезопасности, долгое время как теневой модератор влиял на процессы внутри партии, а затем, одержав гигантскую аппаратную победу, встал во главе страны. С приходом Андропова КГБ стал управлять Советами, партией, экономикой и культурой. Этот триумф разведки мгновенно изменил внутреннюю структуру власти.

Андропов, ходили такие слухи, посвящал много времени чтению исторических манускриптов, советских документов. Однажды у него вырвалось: “Мы не знаем страны, в которой живем…”. Очевидно, Андропов хотел найти ключи, которые Сталин выкинул в океан истории, он хотел ими отомкнуть сейф великого советского проекта. Он хотел понять, как устроена советская сверхмашина. Для чего он это делал? Для того ли, чтобы смазать ее ходовые части, заменить изношенные узлы, усовершенствовать устаревшие блоки? Нет, задача была другая: остановить, демонтировать, разрушить советский проект… Понять систему для того, чтобы ее можно было уничтожить малыми усилиями.

Если процессы конвергенции Востока и Запада в биполярном мире имели место быть, то шли они не на уровне экономики, культуры и народной дипломатии. Первыми пошли на сближение разведки. Когда началось интенсивное взаимное разоружение, когда собрались переговорщики, когда они стали договариваться об уровнях ракетных угроз, о понижении этих уровней или о замедлении темпа гонки ядерных вооружений, то они договаривались о том, чтобы эскалация зла, эскалация взаимных обвинений была ограничена. Кто мог этим заниматься? Этим занимались штабы, состоящие из разведчиков, представители КГБ и ЦРУ. Вот тогда-то возникла эта таинственная, пока еще не описанная нигде конвергенция разведок. Возможно, Андропов, когда он пришел к власти, был уже частью проекта конвергенции разведок.

Перестройка содержит множество тайн. О чем говорил Михаил Горбачев, будучи секретарем ЦК, с Маргарет Тэтчер? Каким образом ставропольский функционер оказался в Лондоне наедине с леди Тэтчер? О чем говорил Горбачев в Рейкьявике с Рейганом? Когда он после завершения этих переговоров вышел под телекамеры, у него было страшное лицо. Такое ощущение, что он только что убил свою мать. Он был покрыт какими-то пятнами, волдырями, у него были безумные глаза, тряслись губы. Возможно, он совершил там гигантское предательство, сравнимое с предательством Иуды. Обещал в одностороннем порядке уничтожить социалистический лагерь, советскую систему. Когда Рейган и Горбачев встречались потом на Мальте, тоже тайно на борту яхты, тогда, видимо, под влиянием их переговоров поднялась гигантская буря в Средиземном море. Этот лайнер швыряло из стороны в сторону. Даже море не могло стерпеть предательства, которое там совершалось.

А что есть прораб перестройки Александр Николаевич Яковлев? Этот простоватый, окающий ярославский мужичок с животиком, в жилетке, этот милый человек, просто воплощение такого народного хитроватого мудреца. Что такое Александр Николаевич Яковлев, который был послом в Венгрии во время венгерского восстания? По существу, он руководил усмирением Венгрии. Что такое Александр Николаевич Яковлев, этот пошехонский мужичок, который вдруг отправился обучаться в Колумбийский университет, в эту матку западных политических технологий? Вернулся из этого университета, оснащенный таинственным знанием, мощной культурой политических технологий, направленных на манипуляцию общественным сознанием страны, на создание так называемого организационного оружия. Оружия, не включающего в себя военные силы. Оружия, способного точечным воздействием разрушать мощные структуры противника. Кем Яковлев вернулся в Россию из Канады, где он служил послом? Все говорили, что он вернулся абсолютно оснащенным западником, готовым технологом перестройки… И все это тайна, все это заслуживает внимательного исследования, а не дальнейшей лакировки, замазывания, зашифровывания…

Перестройка началась с пафосного заявления Горбачева о начале модернизации, об ускорении. Это всех вдохновило и обрадовало! Кто же не хотел рывка, развития? Кто же не хотел преодоления застоя? Кто же не хотел свежего ветра в наших застоявшихся домах и квартирах?

Как только этот курс был объявлен, буквально следующим шагом были приняты системные меры на разрушение советской индустрии. При крупных советских предприятиях были созданы кооперативы. Они, как маленькие теплокровные хищники, набросились на ящеров советской экономики, стали их сгрызать, пить из них соки. Эти кооперативы в течение полутора лет истощили громадные предприятия. Они по существу уничтожили оборотные средства, они перекачали все ресурсы, разбазарили запасы сырья, переманили к себе лучшие кадры. Через эти кооперативы вышла на свет Божий теневая экономика. “Цеховики”, которые прежде вынуждены были скрываться, действовать подпольно — которых ловили, судили, иногда расстреливали, — теперь вышли на поверхность жизни со своей жесткой психологией накопления, стяжательства. Одновременно, если вы помните, была введена процедура избрания директоров. Крупные производства, разумеется, нуждались в централистском управлении. Директора обладали огромным опытом, огромной властью, огромной волей и колоссальной ответственностью перед центром. И вот, в пору кризиса они выставляли свои кандидатуры на суд работников предприятия, и зачастую толпы их сминали, выкидывали, заменяя их дилетантами, народными избранниками. По существу это напоминало погубивший царскую армию приказ №1 в Феврале 1917 года. Перестроечный процесс подрывал основу управления централистской советской экономики, промышленность стремительно стала буксовать и разрушаться.

Помню, как чудовищно расправились с Советской Армией. Как умело создавался синдром горячих точек. Как последовательно шла деморализация войск. Горбачев армию бросал с лопатками на толпу в Тбилиси, а затем Горбачев предавал армию. Памятно выступление Анатолия Собчака, который ратовал за свободу Грузии, защищал грузин от этих жестоких палачей, русских солдат. Мы же видим, во что превратилась Грузия сегодня. Сейчас на них уже и саперные лопатки не подействуют.

По такому же сценарию развивались события и в Алма-Ате, в Фергане, в Вильнюсе. Сначала военных кидали на подавление народных мятежей, а потом их предавали, отдавали на съедение. Армия, этот вернейший институт государства, был демонизирован и морально уничтожен.

Душой всякого государства, всякой империи является идеология, идея, вернее, сверхидея. Если эту идею убить, то и государство умирает. Я помню, как сверху, целенаправленно уничтожалась идеология Советов. Как тот же великий манипулятор Яковлев вбрасывал в прессу фантом за фантомом. Сначала провозглашался “социализм с человеческим лицом”. Появилась целая когорта историков, которые кровавому и жестокому Сталину противопоставляли доброго, очаровательного Бухарина. Ведь последний, оказывается, любил крестьян, не хотел индустриализации, но желал эволюции, основанной на крестьянском хозяйстве. Когда Бухарин был израсходован, вместо Бухарина стали говорить о Плеханове, об этом мягком человеке, который мог бы повести русский социализм по иному пути, если бы не этот ужасный Ленин, который, будучи сифилитиком, отторг тонкого интеллектуала, элегантного, морального человека. Государственные издания Октябрьскую революцию перестали именовать революцией, это, оказывается, был переворот. “Аврора” не стреляла, и штурма Зимнего не было, просто пришли матросы, постучались — и Временное правительство отворило ворота. Под лозунгами гласности и преодоления “белых пятен” в истории, при помощи колоссальной советской пропагандистской машины централизованно шло уничтожение мощной советской мифологии, происходила деформация исторических ролей, шла сознательная игра на понижение. Конечно, мощнейшим оружием, которое было использовано на 600 процентов, была тема сталинских репрессий. Число расстрелянных и безвинно замученных Сталиным росло с каждым днем. Реальные цифры и факты никого не могли интересовать. В ход шли грубые пропагандистские штампы. Следующей мишенью прорабов перестройки была Победа. Потому что они понимали, что Победа для советского строя, для русского сознания является мистическим центром. Если вырвать из советской государственной доктрины Победу или осквернить ее, обесточить, то сама доктрина распадется. И вот стали кусать Победу. Оказывается, Победы на самом деле не было, Победу одержали союзники, мы победили только благодаря ленд-лизу, благодаря британским конвоям. Оказывается, немецкий солдат был блистательнее русского солдата, мы их завалили трупами, безоружные солдаты чуть ли с деревянными палками бежали на немецкие окопы и заваливали их своими телами. И что, конечно, лучше бы, как писали в то время перестроечные журналисты, если бы Победы вообще бы не было, а было бы доступное баварское пиво.

Именно с помощью государственной монополии на СМИ Яковлев вбрасывал эти огромные информационные бомбы, которые взрывались одна за другой, создавая непрерывную взрывную волну.

Помните, когда распространился миф о том, что, оказывается, “Тихий Дон” — это фальшивка, что Шолохов — это вор, плагиатор, он украл рукопись великого романа из какой-то сумки?

Эти технологии шельмования советской цивилизации велись по разным направлениям. Включались целые пропагандистские алгоритмы. Сбрасывался в общество один фантом, начинал раскручиваться и догонял предшествующие, они сливались, создавали комбинированные удары по общественному сознанию. Удары наносились одновременно, затем порознь. Включались те или иные интенсивности тока. Процедура гласности действовала избирательно. Альтернативные концепции замалчивались и подавлялись. Действовала огромная машина, которую запустили люди, знавшие, как устроено советское общество.

ОРГАНИЗАЦИОННОЕ ОРУЖИЕ — ЭТО ЦЕЛАЯ НАУКА, целое огромное знание, возникшее в ходе мировой истории. Существует опыт информационных войн, когда разрушаются ценности противника. Существует громадный опыт агентурных войн, когда наносится удар по организационному центру с помощью внедрения туда агента влияния. Методы оргоружия включают в себя создание ложных целей, когда противника направляют на ложный след. Воздействие оргоружия налагает страшную тень на жизнь общества, накладывает на существование такового отпечаток тьмы.

Я помню, как была запущена тема так называемых экологов, которые демонизировали сталинскую индустрию, рассказывали людям, как действует эта чудовищная машина, которая погубила весь русский этнос и всю нашу природу. Постоянно, чуть ли не каждый день создавалось ощущение недоверия, ненависти ко всему индустриальному и промышленному. Затем включилась тема обвинений военно-промышленного комплекса во всех наших национальных бедах. Говорили, что ВПК сожрал всю советскую экономику, он высосал из нас все деньги, он забрал всю энергию. Ведь ВПК — это чудовище, это беда. То, что во всех странах мира ВПК — это локомотив развития, реторта, где рождаются все современные технологии, все самое передовое, — об этом забыли. То, что фундаментальная наука работает на ВПК, где концентрируются лучшие умы и огромные средства — об этом молчали. ВПК стали разрушать, под видом конверсии стали убивать советские секретные технологии. Сейчас мы видим, во что превратился отечественный ВПК. Он превратился в труху, в солому. Сегодня на основании ВПК можно сделать соломенную ракету, берестяной танк, создать деревянные компьютеры. Все имеющиеся у нас сейчас технологии занесены в Красную книгу. Уничтожение ВПК началось в перестройку. И это было сделано сознательно, последовательно, а не стихийно.

Трудно поверить в существование сознательной, рациональной схемы уничтожения Советского Союза собственным руководством! Горбачев, он потом признавался в этом, оказывается, всю жизнь мечтал порвать с коммунизмом, и все, что он делал, он делал сознательно. Это не была свободная стихия истории, не действия методом проб и ошибок, не цепь политических слабостей и глупостей. Оказывается, великий Горбачев сознательно уничтожал коммунизм, а вместе с ним и Советский Союз!

Советский Союз был централистской структурой. Это была сложная модель управления гигантскими массивами, пространствами, стратами и процессами из одного центра, из одного штаба, из одного субъекта. Перестройка была разрушением централизма. Именно тогда Гавриил Попов, который до сих пор регулярно, как рак-отшельник, вылезает из раковины, предлагал расчленить Советский Союз на 80 фрагментов. И так, по кусочкам, встраивать СССР в мировую цивилизацию.

Не секрет, что КГБ принимал участие в сдаче Восточной Германии. КГБ участвовал в убийстве Чаушеску. КГБ создавал в советских республиках антисоветские Народные фронты. Госбезопасность создавала сепаратистские движения, расчленяла страну, выполняя спецзадание Юрия Владимировича Андропова.

Советский Союз не распался, не развалился, не самоуничтожился. Его разрушали планомерно, по законам, по которым он когда-то создавался. Его разрушители открыли тайну его создания, создания суперцивилизации, сверхимперии.

2 քննարկումներ

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

SVETLANA
Jul 30, 2010 15:09

Այլասերնե՞ր թե՞ այլազգիներ – Արմեն Ավետիսյան
Գրել է Լուսանցք
24-07-2010
Հայկական տեսանկյուն

Այլասերնե՞ր, թե՞ այլազգիներ

Այսօր Հայաստանում, ըստ պաշտոնական տվյալների, բնակվում են ավելի քան 98% հայեր: Եվ մենք բնականորեն հպարտանում ենք մեր օրինակելի միատարրությամբ:
Այսպիսի միատարր պետություն այլեւս չկա աշխարհում: Այստեղ հաստատ 1-ին տեղում ենք: Եվ ամեն ինչ արտաքուստ հրաշալի է թվում, որով-հետեւ մեզ մեր հայրենիքում ղեկավարում են մեր ազգակիցները, եւ մեր հոգսերն ու նպատակներն այդպիսով ընդհանուր են: Գոնե պարզ բանականությունն է պահանջում այդպես մտածել… Նաեւ՝ օտարի աչքերով նայած տրամաբանությունը:
Սակայն, իրականությունն այլ է, ու շատ դաժան մեզ՝ մեր հայրենիքում ապրող (բացարձակ մեծամասնական) հայերիս համար: Առնվազն, վերջին մի քանի հարյուրամյակներում, Հայաստանում ավելի հաճախ մեզ այլազգիներն են ղեկավարում (նաեւ` խառնածիններ), քան՝ զտարյուն հա-յերը:

Եվ սա ոչ թե հզոր գերտերությունների հատուկ գերջանքերի հետեւանքով է, այլ՝ մեզանում վաղուց իրենց ազգանվան մեջ «յան» վերջածանցը որդեգրած այլազգիների՝ մեր ներսից դավադրությունների կազմակերպման ու մեր անիմաստ հանդուրժողականության պատճառով, իհարկե, դրսի համապատասխան ուժերի նպատակային օժանդակությամբ (նրանք այս հանգամանքն օրինաչափորեն օգտագործում են ի շահ իրենց):
Արդեն վաղուց ակնհայտ փաստերը հիմնավորում են, որ սա ցնորամտություն չէ, այլ՝ սա հերքողներն են փորձում մեզ ցնորամիտ ներկա-յացնել` «շովինիստ, ռասիստ, ֆաշիստ-նացիստ» եւ այլ անվանումներով պիտակավորելով, որպեսզի պարբերաբար վախեցնեն ու բթացնեն հան-րությանը՝ զրկելով վերազարթոնքի հնարավորությունից եւ իրականությանը բաց աչքերով նայելու հրամայականից: Հին ու փորձված ձեւ է, ու անտեղյակ զանգվածի վրա մեծ ազդեցություն է գործում…
Մենք հայ ազգայնականներ ենք (միշտ ասել ենք՝ ոչ ազգայնամոլներ) ու մեզ համար Արարիչ-Տիեզերքից հետո Հայությունն ու Հայաս-տանն են որ կան, եւ մեզ ոչ մի պիտակ կամ դիմակավորված ոսոխ չի կարող կանգնեցնել, ստիպել ինչ-որ սին արժեքների համար լռել: Սա` ի գի-տություն եւ՛ մերոնց, եւ՛ թշնամյաց:
Ներկայումս Հայաստանի բարձր ղեկավար շրջանակներում իրենց ազգերի ու երկրների շահերն են պաշտպանում «յան»-ի տակ թաքնված հրեաներ, քրդեր-եզդիներ, ասորիներ, ռուսներ, արաբներ, պարսիկներ, հույներ, թուրքեր-ադրբեջանցիներ, վրացիներ եւ այլք: Խոսքը մեր պատ-մության ընթացքում կատարված հարկադիր այլասերումների, գենախեղումների մասին չէ, այլ՝ կազմակերպված նպատակային ազգափոխության: Հայտնի են նաեւ «կոլեկտիվ» հայափոխության դեպքեր, եւ ոչ միայն Հայաստանի տարածքում… Սա դաժան հեքիաթ չէ, այլ՝ դառը եւ վտանգավոր իրա-կանություն, ու բացի քաղաքական խնդիր լինելուց, հայության տվյալ խառնածին զանգվածին գենետիկ շեղման՝ երկվության է ենթարկում՝ առնվազն 1200-1300 տարի: Սույն խնդրին, այստեղ իհարկե չենք անդրադառնա (չնայած գենետիկ ինքնամաքրման խնդիրը արծարծել ենք նաեւ «Լուսանցք»-ում )…
Իսկ ահա, ուշադիր նայեք, թե ո՛վ է հատկապես հաճույքով քանդում Հայաստանի տնտեսությունը եւ Հայությանը մասնատում, թշնամիների գովքն անում, Հայ Գենը, Լեզուն, Մշակույթը, Բարոյականությունն ու Էությունը խեղում, Ինքնությունն ապականում, հայ ազգայնա-կանությանը (այդպիսով՝ ազգի ու պետության ինքնապաշտպանությանն ու անվտանգությանը) դիմագրավում, եւ շատ շուտ կհասկանաք, թե ով՝ ով է:
Կմնա ճշտել նրա ոչ հեռու անցյալը, նախնիներին, եւ ամեն ինչ ավելի քան պարզ կդառնա… Սա ազգային անվտանգության լուրջ խնդիր է:
Մենք արդեն վաղուց, ամբողջապես բացել ենք քաղաքական փակագծերը եւ ուղղակիորեն հայտարարել, որ հայության ներկայիս երեւացող թշնա-մու (թուրք-ադրբեջանցիների) կողքին մենք ունեցել եւ ունենք չերեւացող, առավել խորամանկ ու դաժան թշնամուն՝ ջհուդա-մասոնութ-յանը, որն էլ իր «սիոնիզմ»-ով (նաեւ՝ գաղտնի կառույցներով) հովանավորում ու նպատակամղում է «պանթուրքիզմ»-ը եւ այլ «…իզմեր» ու կրոններ: Իսկ որ «թուրքիզմ-պանթուրքիզմ»-ը գործում է հատկապես հայության դեմ, պարզից էլ պարզ է, չնայած՝ ջհուդա-մասո-նությունն էլ իր խնդիրներն ունի Հայաստանի ու Հայության հետ…
Ներկայացնենք որոշ դրվագներ, ոչ հեռու անցյալում արծարծված, որը կրկին ու կրկին ստիպում է ահազանգել. – Սթափվի՛ր, հայություն, դա՛ս առ վերջապես քո հարուստ պատմությունից…
Այս ներքոգրյալ կոչը բաց նամակի ձեւով հրատարակվել է ֆրանսիական «Le Mond» օրաթերթում, որը թարգմանել է գրող եւ խմբագիր Անդրանիկ Արարատը, եւ այն տպագրվել է նաեւ Դամասկոսի «Զարթոնք» օրաթերթում (1987թ., սեպտեմբերի 18-ի թողարկում):

«Բաց նամակ հայերուն
Մեր ապագան անել չէ: Մեր բոլոր ձգտումները, այսինքն մեր խորունկ ցանկութիւնը տեսնելու վերականգնուած արդարութիւն մը իր խա-րիսխներուն վրայ՝ անցեալի ճանաչումով եւ անկէ ուղղակի բխելիք հետեւանքներով՝ առասպել չեն:
Այս ուղղութեամբ ձեռնարկուած տարբեր գործունէութիւններ յաճախ վերջացած են ձախողութեամբ: Մնայուն, հաստատուն լուծումի մը մարմնաւորումին ակնկալութեան յոյսերը, առաւել կամ նուազ չափով վրիպած են:
Հրեայ ժողովուրդին ճակատագիրը չափով մը բաղդատելի է մերինին: Մօտ 2000 տարիէ ի վեր սփռուած, ան իր հողը վերագտաւ 1948թ.-ին, եւ հե-տեւաբար իր ինքնութիւնը կրնայ արտայայտել ազատօրեն:
Հայե՛ր, այսօր մեր դիմաց կը ներկայանայ ընտրանք մը. այն է՝ միանալ Իսրայելի՛ն. եւ կամ զայն մերժե՛լ:
Երկու լուծումներ կարելի են.
- Կա՛մ ճանչնալ հրեայ ժողովուրդին՝ իր վերահաստատուած եւ վերամիաւորուած ըլլալու իրաւունքը. ու հետեւաբար՝ ընթանալ անոր ետեւէն. այդպիսով մեր ժողովուրդին համար ընտրած կ՛ըլլանք վերականգնումի եւ միասնութեան ուղին:
- Կա՛մ կռնակ դարձնել Իսրայելին եւ ամէն կարգի այլ միջոցներով լուծումներ գտնել, ինչ որ պիտի նշանակէր առաւել կամ նուազ պայմանա-ժամով մահ մը ապահովել:
Եթե մենք հաւատքի ենք եկած, մենք, այն ազգը, որ առաջինը ընդունեցավ Աւետարանը, ատիկա հրեայ ժողովուրդին շնորհիւ է որ վերականգնումն ու միասնութիւնը հնարաւոր կրնան դառնալ, այն չափով որ մենք կ՛ընդունինք հեղինակութեան այն առաջնակարգ դիրքը, զոր այդ ժողովուր-դը վաստկած է մեր օրերուն:
Որպես առաջին քրիսնոնեայ ազգ, ի՞նչ ըրած ենք մենք մեզի վիճակուած պատասխանատւութենէն: Հատուցեցի՞նք այն պարտաւորութիւնն ու պատասխանատուութիւնները, – զորս Աստուած մեզի պատուիրած էր: Ո՛չ: Ընդհակառակը, մեր հայրերը մխրճուեցան սրբապղծութեան մեջ, լքե-լով Աւետարանի առաջին ճշմարտութիւնը եւ չգործադրելով ինչ-որ Աստուած իրենցմէ կը պահանջէր: Փոխանակ հրեայ ժողովուրդին տալու այն ինչ որ իրեն իրաւունքն է այս օրերուս, մենք կը նախանձինք անոր:
Հրաժարինք մեր սրբապղծութենէն: Հրաժարինք մեր նախանձէն: Հրաժարինք մեր խարդախութենէն եւ մեր նիւթապաշտութենէն. որովհետեւ անոնք պատճառ կ՛ըլլան որ մեր ժողովուրդը Աստուծոյ դատաստանին ենթարկուի: Չոտնակոխենք հրեայ ժողովուրդին արդար իրաւունքները: Ըն-դունինք անոր դիրքը: Մխիթարենք զայն եւ մենք պիտի մխիթարւինք: Ընթանա՛նք անոր ետեւէն եւ մենք պիտի գտնենք կեանքի ուղին:

ՀՈւՐ ընկերակցութեան անունով՝ Լոյիք Օհանեան»

Ահա այսպես, ո՛չ ավել, ո՛չ պակաս: Երբ մերոնք կամ մերոնց քարոզում են ջհուդի կեղծ ընտրյալության մասին, դա շա՜տ ճշմարիտ եւ մարդա-սիրական է դիտվում, նաեւ՝ շռայլորեն վարձատրվում է, իսկ, երբ՝ Արարչական Հայ Ազգի ու Մարդկության Փրկության Օրրան՝ Հայկական Լեռնաշ-խարհի Ընտրյալության հարցն է հայտնվում համաշխարհային օրակարգում, դա ազգայնամոլություն, կեղծարարություն է դիտվում…
Ինչեւէ, վերոշարադրյալ եւ նմանատիպ այլ կոչերի մասին հայությանը մշտապես զգուշացրել են (դրանք ամեն տարի տարբեր ձեւերով են տպագրվում, հատկապես հայի ազգանուններով), եւ սա էլ նորություն չէր, պարզապես հիմա այս մեկն ենք արձանագրում, նշելով, որ կարող էին բերվել ուրիշ օրինակներ եւս:
Հետաքրքրական է նաեւ գաղտնի պահվող հետեւյալ դեպքը, որը մամուլում ձեւակերպված է այսպես. «Բարձրաստիճան զինուորական հայու մը կողմէ գրուած զգայացու՛նց նախատեսութիւն մը Սովետական Հայաստանի մասին», որի հիշատակումը կա դեռեւս 1962թ., ու այդ ժամանակ (իհարկե դրանից առաջ էլ) նույնպես խոսվել է նման կոչերի լույս աշխարհ գալու եւ հակահայկական, դավադիր քայլերի մասին:
Ի՞նչ է ասում «միջազգային դեմք դարձած՝ հեղինակավոր այդ հայը», որն անդամ է եղել «միջազգային գաղտնի կազմակերպութեան», «ավելի քան 50 տարի եղած է մասոնական, նաեւ՝ սիոնական, եւ տարիներով գործակցած է այդ կազմակերպութեան հետ (հետագային՝ դարձած է հակասիոնիստ)», «40 տարիներ գործօն մեկ անդամը եղած է՝ Անգլիական Գաղտնի Սպասարկութեան, ու նաեւ Ֆրանսիական 2-րդ Գրասենյակէն ներս: Կարեւոր տեղ եւ դեր ստանձնած է երկուքին մեջ ալ՝ իբրեւ բժշկապետ եւ որպես քաղաքական գործիչ: Իսկ համաշխարհային Ա. պատերազմի տարիներուն (1914-1918 թթ.) արդէն գնդապետ էր, որպիսին էլ ճանչցուած էր օտար շրջանակներու մեջ»: Մինչեւ մահկանացուն կնքելը (1972թ. աշնանը՝ 93 տարեկանում մահացավ անհայտ թունավորումից, երբ սկսեց զբաղվել ազգային հարցերով), այդ խորհրդավոր հայը հաճախ էր նամակներ ստանում Փարիզից, Լոնդոնից եւ Վաշինգտոնից՝ «գնդապետ Քեշիշյան Բեյ» մակդիրով: Ահա, թե ինչ է ասում տասնյակ տարիների հարուստ փորձառությամբ այդ Հա-յը, որը փափագում էր, որ «մեր կարճատես ղեկավարներն ու կուսակցական գործիչները օտար գործակալութեանց հավատարիմ գործակատարները չդառնան», որոնք հաճախ Հայ Դատի եւ ազգային այլ խնդիրների լուծման ճանապարհին խճճվում են տարաբնույթ որոգայթների մեջ, որից այլեւս -չեն կարողանում դուրս գալ, եւ… դառնում են մասոնական օթյակների գերին՝ ծառայելով օտարի շահերին…
- «Մեր կուսակցական ղեկավարները քաղաքական հեռատեսութիւն չե՛ն ունեցած անցեալին, եւ չունին այսօ՛ր իսկ: Չեն կրցած ճանչնալ Հայու-թեան թշնամին: Տարուած են անձնական շահերէն: Իրենց աթո՛ռը պահելու, իրենց դի՛րքը ամրացնելու մասին կը մտածեն: Դիվանագիտութեան եւ քաղաքական հեռատեսութեան պակասը թե՛ արտասահմանի մեջ, եւ թե՛ Հայաստանի մեջ: Հո՛ն ալ, – Հայաստանի մեջ ալ նո՛յնն է պատկերը: Անտարբեր են. կը քնանա՛ն: Այսօր հազարաւոր հրեայ մանուկներ Հայաստանի դպրոցներու մեջ հայերէն կը սորվին: Ասո՛նք – ասո՞նք… ապագայ Հայու-թեան լրտեսնե՛րը պիտի ըլլան: Հայաստանի ներքին թշնամիները – խռովարարնե՛ր պիտի ըլլան ներսէն: Հայաստանի կառավարութեան պատասխա-նատու մարդիկը գիտե՞ն ասիկա: Չե՛մ կարծեր: Քունի մեջ են: Կը քնանա՛ն. մինչդեռ մեր թշնամին արթու՛ն է միշտ, եւ գործի՛ վրայ է …»:
- «Կա՛յ հրէական ծրագիր մը, որ պիտի իրականանա՛յ: Եւ կամ, աւելի ճիշդը՝ պիտի հետապնդուի անոր իրագործումը, ամէ՛ն գնով: Թէեւ կրնայ հան-դիպիլ արգելքներու եւ դժուարութիւներու: Ես մոտե՛ն տեղեակ եմ անոր: Կ՛ուզէի ըզգուշացնել Դաշնակցական կարգ մը ղեկավարները, որոնց քայլերուն եւ գործունէութեան հետեւող մը եղած եմ, սա անցնող 30-40 տարիներուն: Կ՛ուզէի զգուշացնել զանոնք կրակի հետ խաղալէ: Չէի կրնար վստահիլ սակայն, ո՛եւէ մէկուն անկեղծութեան: Կրնայի մատնուիլ: Ուստի մնացած եմ լու՜ռ, եւ զու՛սպ …»:
- «Օր մը, կրնամ ես մահանալ յանկարծ: Եւ կրնան իմ յուշերս ալ անհետանալ: Բայց կ՛ուզեմ որ կարեւոր այդ Գաղտնիքը փոխանցուի՝ կուսակցական պատասխանատու քանի մը ղեկավարներուն: Թերեւս անոնցմէ մէ՛կը, կամ միւ՛սը սթափի-զգաստանա՛յ, եւ սթափեցնէ իր ընկերները: Ըսի թէ՝ կա՛յ հրէական ծրագիր մը, որ յղացուած է 1930-ական թուականներուն: Ատեն մը անտեսուեցաւ այս ծրագիրը: 1947թ.-ին կրկին արծարծուեցաւ եւ այս անգամ հետապնդուեցաւ անոր գործադրութիւնը: Այս ծրագրին համաձայն, համաթրքական ո՛յժ մը պիտի ստեղծուի Մերձաւոր Արեւելքի սահմաններուն մեջ՝ Թուրքիոյ եւ Ատրպէյճանի միացումով, եւ Իրանի (Պարսկաստանի) գործակցութեամբ. հակադրուելու համար արաբական հս-կայ աշխարհին, սանձելու համար արաբական շարժումը դէպի Իսրայել: Փանթուրանիզմի ծրագի՛րն է, որ պիտի իրագործուի: Կը սպասուի դէպքերու զարգացումին: Եւ հեռու չէ այն օրը, որ պիտի գործադրուի այս ծրագիրը: Բայց անոր իրագործման ճամբուն վրայ մեծ արգելք մըն է Հայաստանի գոյութիւնը: Խա՛ղ մը պիտի խաղցուի իր գլխուն – Հայութեա՛ն գլխուն, որպես զի մէջտեղէն վերցնեն զինքը… Մօտ ապագա-յին Ռուսիոյ մէջ պիտի պատահին քաղաքական վերիվայրումներ, պիտի կատարուին հիմնական փոփոխութիւններ: Պետական սիսթեմը պիտի փո-խուի եւ նո՛ր մարդիկ պիտի գան մէջտեղ: Հայաստանի մէջ ալ պիտի կատարուին այդ փոփոխութիւնները, եւ նոր դէմքեր – մանաւանդ երիտասար-դութի՛ւնը – անկախութիւն պիտի պահանջեն: Եւ պիտի առաջարկեն անջատուի՛լ Ռուսիայէն, ազա՜տ եւ անկա՛խ պետութիւն դառնալու համար: Ընդ-դիմացողներ պիտի ըլլան անշուշտ, աւելի տարեց մարդիկ եւ պետական պատասխանատու անձեր, որոնք թոյլ պիտի չտա՛ն, որ Հայերը Ռուսիաէն անջատուին: Անկախութիւն պահանջողներուն ձայնը երթալով պիտի զօրանա՛յ: Եւ դուրսէն – արտասահմանէն կարգ մը պետութիւններ պիտի օգ-նեն՝ գաղտնաբար: Հայերը իրար պիտի իյնան, եւ բաւական արիւ՜ն պիտի հոսի… Բայց վերջապէս, անկախութեան կողմնակիցները պիտի յաջողին երկրին ղեկը ձեռքն առնել եւ անջատուիլ Ռուսիայէն: Պիտի դառնան ազա՜տ եւ անկա՛խ պետութիւն: Բայց այս Անկախութիւնը, իրենց վե՛րջը պիտի բերէ: Անկախ Հայաստան հողային հարց պիտի ունենայ Ատրպեյճանի եւ Թուրքիոյ հետ: Ատրպեյճան եւ Թուրքիա միասնաբար պիտի խեղդեն Հայաստանը… Ահա՛, այսպէ՛ս պիտի վերջանայ Հայաստանի եւ Հայութեան հարցը, եւ պատմութեան պիտի անցնի այլեւս, վերջնականա-պես…»:
- «Սակայն, որ՛քան էլ մեզի պարտադրուա՛ծ ըլլայ ենթարկուիլ մութ անկիւններէն եկած հրահանգներուն, որոնք կործանարար են մեր Ազգին եւ Հայրենիքին համար. բայց մեր Հավաքակա՛ն Ընդդիմութիւնը կրնա՛յ ունենալ իր բարերար դերը, եւ տալ արդիւ՛նքը… Դուրսէն պիտի գրգռեն մեզ, որ ռուսերուն դե՛մ ելլենք: Պետք չէ խաբուինք, եւ իյնանք թակարդը: Մեր պետական, նաեւ կուսակցական ղեկավարները պէտք է շատ խոհեմ եւ զգուշաւոր ըլլան, չտարուելու համար դուրսէն եկած ամէն հրահանգներուն, որոնք կրնան աղետաբեր ըլլալ մեր ազգին համար: Այս դաւը նիւթուած է յատկապէս՝ Մեծ Եղեռնէն վերապրո՛ղ Հայերուն դեմ, զանոնք ալ բնաջնջելու նպատակով. որպէս զի դադրին պոռալէ եւ հրապարակը աղմկելէ՝ Հայկական Դատին անունով: Եւ որպէս զի Թուրքիոյ ազդեցութեան գօտին աւելի ծաւալի եւ զօրանայ՝ Մերձաւոր Արեւել-քի երկիրներու մէջ…»:
Ահա այսպես, սերնդե սերունդ, փոխադարձ անվստահությամբ պարուրված, չենք ասում Բացարձակ Ճշմարտությունը միմյանց, որը վերածվում է կործանարար «ջայլամի քաղաքականության», եւ ստացվում է` բոլորը մեր մասին ամեն ինչ գիտեն, նաեւ՝ մեր առավելություններն ու թե-րությունները, բացի՝ մեզանից: Համայն Հայությունն այս մասին պարտադիր պետք է իմանա եւ համակարգված ընդդիմանա, որովհետեւ այս-պես են կանխվում զանգվածային օրհասները, Ազգի գլխին կախված մահացու վտանգները: Հիշեցնենք նաեւ, որ 2000թ. մարտի 30-ին, Անգլիայի Լորդերի պալատի անդամ, բարոնուհի Քերոլայն Քոքսը Հայ ժողովրդին ուղղած «Բաց նամակ»-ում նույնպես զգուշացրեց ծրագրավորված երկ-րորդ ցեղասպանության, Հայոց պետականության հնարավոր կործանման, Արցախի անկախության վտանգման մասին: Եվ ահա այն ընթացքի մեջ է: Իսկ գիտակցու՞մ ենք արդյոք մենք սա: Մեր անկախ պետականության առաջին իսկ օրից դրսի եւ ներսի թշնամիները մեզ պարտադրում են թուրքա-սիրական եւ անպատճառ հակառուսական արտաքին քաղաքականություն, որը հրեաց փեսա (եւ նման այլ փեսաների, ասենք՝ ՀՀ 1-ին նախագահ Լեւոն Տեր-Պետրոսյան) «ՀՀ վարչապետ Սիմոն Վրացյանի՝ 1920-էն ի վեր հետապնդած երազն է… Թուրքերուն հետ եղբայրացած՝ հակա-ռուս Հայաստա-նը…»: Ահա նաեւ վերջին ժամանակներս Ռուսաստանում (նաեւ՝ այլ երկրներում) հակահայկական տրամադրությունների եւ դրսեւորումների պա-տճառահետեւանքային կապը, որը զտարյուն ռուսներն էլ դեռ չեն գիտակցում, կամ էլ նրանց նույնպես չեն թողնում, որ գիտակցեն… եւ ոչ միայն ռուսները չեն գիտակցում դեռեւս:
Իհարկե, ամեն ինչ դեռ կորած չէ, թեեւ սակավաթիվ, բայց ունենք արդար, զգոն եւ իմաստուն ղեկավարներ, ազգային գործիչներ, սակայն, նրանց ձայները հնարավորինս խլացվում են, նրանց գործելու մեծ ասպարեզ չի տրվում, նրանց ոչնչացնում են… ուստի գերագույն ճիգերի գնով, ազգովի պիտի կարողանանք զանազանել ճշմարիտը կեղծից՝ ապազգային ու հակահայ պատնեշը փլուզելու համար:
Ուրեմն` յուրաքանչյուր Զտարյուն Հայ պետական այր, քաղաքական ու ազգային գործիչ պարտավոր է բացահայտ խոսել ազգի հետ, կանգնել ազգի կողքին՝ թշնամուն դեմ հանդիման` Հայ-Արիական Ասպետի կեցվածքով, թիկունքից հարվածողներին եւ օտարների կողմից ամեն կերպ իշխանա-կան վերնախավում պահվող, պոռոտախոս կեղծ ազգասերներին, աղանդավորականներին, համասեռականներին ու այլ սանձարձակ ծախու-մոլագարներին զանազանելու, վնասազերծելու համար:
Դե ինչ, հուդազուններին ու նրանց մանկլավիկներին, գաղտնի մասոնական ու եվրահամասեռաաղանդամոլագարներին մի լավ հոխորտալու նոր թեմա տվեցինք:
Բայց թող բոլորն իմանան. մենք հաղթե՛լ ենք ամենազոր ժամանակին եւ անմահ ազգ ենք, իսկ հայի առաքելությունը տիեզերքում անկա-սելի՛ է… սկսվել է տիեզերական գարունը, իր դերի մեջ է մտել նաեւ երկրային գարունը, եւ հայ-արիացին գենետիկ վերազարթոնքի մեջ է…
Եվ վերջաբանի փոխարեն ասենք, որ հայ ազգայնականը երբեք չի գործում որպես հակա որեւէ մեկի կամ ինչ-որ բանի: Նա ապրում է հանուն Հա-յի ու Հայաստանի եւ հայ է՝ առանց մակդիրի (կլինի՝ համայնավար, դաշնակցական, քրիստոնյա, ռուսամետ կամ արեւմտամետ, հակաթուրք, հրեա չսի-րող եւն):
Հակա-ով գործում են նրանք, ովքեր դեմ են Հայության ու Հայաստանի շահերին, ովքեր ապրում են դավադրություններով ու նենգություննե-րով, ազգին թալանելով, այլերի սեփականության եւ ունեցվածքի հաշվին տզրուկի նման սնվելով: Մենք պարզապես բնականորեն ապրում ենք մեր Ազգի ու Պետության հոգսերով, առաքելությամբ, ավանդական ազգային ու առաքինի համամարդկային արժեքներով, Տիեզերական Արարչադիր Օ-րենքներին համապատասխան էությամբ ու կացութաձեւով… Ով մեզ դեմ է՝ դեմ է ԱՐԱՐՉԱԿԱՆԻՆ:
Մենք՝ տեր մեր առաքելությանը՝ արարում ենք, եւ ոչ՝ ավերում: Արթնացի՛ր, հա՛յ մարդ, արթնացի՛ր ու ճանաչի՛ր ներքին եւ արտաքին թշնամիներիդ, որոնք նույնատիպ են՝ մեկը մեկից դաժան…
Քայլի՛ր քո՛ արահետով, ո՜վ հայորդի, եթե մյուսը նույնիսկ թագավորական ճանապարհ է: Քայլի՛ր առանց կասկածելու, շրջվելու եւ վախենալու:
Հաղթանակը մե՛րն է, եւ այն կնքվելու է բոլոր Հայկական Աշխարհներում՝ վերից-վար՝ տիեզերական եւ երկրային: Այսպես լինելու է նաեւ Հայ Աստվածների Կամքով…
Հետեւենք միա՛յն Հայ Գենին…

Արմեն Ավետիսյան
Հայ Արիական միաբանության առաջնորդ

Կարդացողի Հավանություն՝ 0 0

MENUA
Aug 1, 2010 19:27

Արմեն Ավետիսյանին ծեծողները հայի անվան տակ ծվարած այլազգիներն են:
Կարծում եմ ամեն մի հայ պետք է ճանաչի իր մեջ ապրող այլազգիներին, նամանավանդ ցեղասպան քոչվոր ցեղին պատկանող հայի անվան տակ ծվարած տզրուկներին որոնք դարեր ի վեր քայքայել են, թալանել մեր չքնաղ երկիրն ու մեր միամիտ հայերին:
Եվ ամենակարևորն այն է որ միշտ ԱՆՆԿԱՏ են մնացել այս սատանաները իրենց ձեռքով կատարած բոլոր ոճրագործությունների մեջ:
Հայը պետք է իմանա դրանց բնորոշող բոլոր հատկանիշները: Պետք է իմանա դրանց տարօրինակ, շատ տարօրինակ հավատքի մասին:
Հայը իրավունք ունի ճանաչելու – “…չերեւացող, առավել խորամանկ ու դաժան թշնամուն” որն այնքան կրքոտորեն փափագում է հայի բնօրանը / բնաշխարհը: Եվ անում է ամեն ինչ որ հասնի դրան:
Նրանք նույնիսկ իրենց տան պատերին կախած ունեն մեր Արարատ լեռան նկարը և ասում են թե “these are our ancient holy mountain called Ararat ” երբ միամիտ ձևացնելով հարցնում ես թե դա ինչ նկար է: Քնած հայեր, հիմա իմացաք թե ինչու են կեղծում մեր պատմությունը, մեզ կոչում երկվորներ:
Հայը իրավունք ունի իմանալու թե ինչու է իր տերիտորիայի 1/10-ը միայն իր ձեռքում, թե ինչպես (ո՞վ) Արցախը, Ջավախքը և Նախիջևանը Հայաստանից անջատվեց. Եվ շատ ու շատ այպիսի հարցեր….

Ինչպես Արմեն Ավետիսյանն է ասում “Սթափվի՛ր, հայություն, դա՛ս առ վերջապես քո հարուստ պատմությունից…”
Տեսեք թե ինչպես են օտարները Հայի պատմությունից (The Armenian Genocide ) դասեր առնում, http://www.erichufschmid.net

Օգտվեք տեխնոլոգիայից, ինտերնետային ցանցից և իմացեք հնարավորինս չափ

Կարդացողի Հավանություն՝ 0 0