Աշոտին,
վերջին 10-20 տարիների ընթացքում ձեռք բերված գիտական փաստերը անվերապահ ապացուցում են, որ սպիտակ ռասսայի կամ արիացիների կամ աշխարհում առաջին նստակյաց հողագործների /այս երեքը նույն բանն է/ մայր նախահայրենիքը հայկական լեռնաշխարհն է եղել: Լուջի Քալվարի Սֆորզանյի համաշխարհային 11 լաբորատորիաների 20 տարվա գենետիկական ուսունասիրությունները /ԴՆԱ /ԴՆԹ/ 100 տոկոսով փաստում են այս: Քոլին Ռենֆյուի հնագիտական /ածխաթթվային քարբոնատի օգնությամբ/ գիտական ուսունասիրությունները նույնպես ապացուցում են այս: Քուինտին Աթկինսոնի եւ Գրեյ Րասելի լեզվահամակարգի ձայնային վիբրացիաները եւ գլոտախային հնչունաբանությունը նույնպես փաստում են, որ հայերեն լեզուն անջատվել է ընդհանուր արիական /կամ հնդ-Եվրոպական անունով/ լեզվից որպես ինքնուրույն լեզու առնվազն 8400 տարի առաջ՝ հենց իր բննօրրանում՝ Հայկական լեռնաշխարհում: Պատմահամեմատական լեզվաբանության գիգանտ գիտնականներ հանդիսացող՝ Դոլգոպովսկին, Գրինզբուրգը, Իվանովը եւ այլոք նույնպես սա փաստել են վերջնականապես:
Ռուսները կամ ուկրայնացները 100-150 տարվա հին ու անհիմն մի տեսության, որն այլեւս որեւէ գիտական հիմնավորումից զուրկ է կարող են հայտարարել ինչ որ իրենց քաղաքական ցանկությունն է, սակայն դա արդեն անլուրջ է: Ի միջիայլոց ասեմ, որ հին դպրոցի ներկայացուցիչներն աշխարհում կազմում են 70 տոկոսը եւ ընդիմանում են գիտական նոր հայտնագործություներին, այսինքն փորձում են դպրոցական եւ բուհական դասագրքեր չմտցնել այս նորաարարությունները: Երկու պատճառներով. 1. համաշխարհային քաղաքականություն եւ շահեր, 2. այդ պրոֆեսորները եւ նրանց այսօրվա բոլոր հետեւորդները, իրենց դոկտորականները գրել են հին տեսության վրա եւ դժվար է նրանց համար հայտարարել ու ընդունել, որ ամբողջ կյանքում գիտական սխալ էշություններ են գրել:
Միշտ էլ գիտական նոր բացահայտումը առնվազն 50-60 տարում է կարողանում հաղթահարել պատնեշները եւ դառնալ դպրոցական դասագրքում տեղադրված գիտական ճշմարտություն:

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

Ա՜յ մարթկութունը էշացնող «գիգանտ» գիտնականեր, ու համակարքեր’

— ՀԱՅն, իր Կատարիեալ ՀԱՅ-Լեզվով ու բնութեանը ըմբռնող- ու համընկնող ՀԱՅԻ ապրելակերպ Օրէնքը(բոլոր մարթկութեան Կրօների ու հավատքների հիմքն), 5-12-հազար տարի(մ.թ.ա ) առաջ աշխարն ու մէկ տարաժված-ավարտված է եղել: Դրանով հետ հաշիված, Հայի ծակումնաբանութեան թիւն պիտի դրվի առպակաս ՛ 40-հազար տարիներ ի վեր:

— Հիմա, Հայաստանը օտարալեզու երկիր դառցնելն, դա նմանում է՛
մարթկութեան 40-հազարամիա միակ Լեզվածառն արմատախիլ անես, ու տեղն բերես դնես նրա մի քանի, իր վեռջին 500-1000 տարիներին ծլած ճուղերից, որ իր
արմատից էլ ոչիչ տեղեակ չեն:

Ու այդ ստախօս ու բան չիմացող Տիկրան վարչապետն էլ ասում է՛
«70% Հայերն դրա հետ համաձայն են»:

Հիմա արի ու դիմացիր այս զզվանքներին:

A,Askojan
(Համա-մարթկաին-Բանա-Լեզվագետ)

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

ՃԱՆԱՉԵԼ,ԹԵ՞ ՉՃԱՆԱՉԵԼ ԱՐՑԱԽԻ ԱՆԿԱԽՈՒԹՅՈՒՆԸ

Ճանաչել,թե չճանաչել, այս է խնդիրը.
Ո՞րն է հոգեպես ավելի ազնիվ,
Տանել գոռ բախտի պարսաոարերը և սլաքները,
Թե զենք վերցընել ցավ ու վիշտերի մի ծովի ընդդեմ,
Եվ դիմադրելով՝ վերջ տալ բոլոր դավաճաններին:
Մեռնել, քնանալ, ոչինչ ավելի,
Եվ մտածել, թե մի պարզ քնով, մենք վերջ ենք տալիս
Այն սրտացավին և բյուր բնական անձկություններին,
Որոնց ժառանգն է մեր հեգ մարմինը,
Մի վախճան է դա,՝ հոգով բաղձալի,
Մեռնել, ննջել, ննջե՞լ… գուցե երազել.
Ա՜յ, ցավն այդեղ է, քանզի այդ մահվան քնի ժամանակ
Ի՞նչ կերպ երազներ պիտի գան գուցե՝
Երբ այս մահացու կապանքը մեզնից թոթափած լինենք.
Ահա ինչ որ մեզ խորհել պէտք է տա. ա´յս նկատումն է
Որ այսչափ երկար տեվել է տալիս թշվառությունը:
Թե ոչ, ո՞վ արդյոք կուզեր հանդուրժել
Աշխարհի այնքան նախատինքներին և մտրակներին,
Հարստահարչի անիրավության,
Մեծամիտ մարդու արհամարհանքին,
Քամահրած սիրո տվայտանքներին,
Օրենքի բոլոր ձգձգումներին,
Պաշտոնյաների աներեսության,
Այն հարվածներին որ համբերատար արժանավորը
Ստանում է միշտ անարժաններից,
Այնինչ կարող էր մարդ իր հաշիվը իր ձեռքով փակել
Մի մերկ դաշույնով: Ո՞վ կհոժարեր այսքան բեռ կըրել,
Հեծել ու քրտնել տաղտուկ կյանքի տակ
Եթե երկյուղը մի ինչ-որ բանի մահվանից հետո,
Այն անհայտ երկրի, որի սահմանից
Ոչ մի ուղևոր չէ վերադառնում,
Չձգեր կամքը երկբայության մեջ, և մեզ չստիպեր
Տանել ավելի այն չարիքները, որ այստեղ ունենք.
Քան թե սավառնել դեպի նոր ցավեր, որոնց անգետ ենք:
Խոհեմտությունն, այսպես, ամենքիս վախկոտ է դարձնում.
Եվ հենց այս կերպով վճռականության բնածին գույնը
Ախտաժետվում է խորհրդածության գունաթափ ցոլքից,
Եվ շատ ձեռնակներ, մեծ ու կարևոր.
Շեղվում են այսպես իրենց հոսանքից,
Եվ գործ կոչվելու անարժան դառնում:
Բայց կա´ց, ո՞վ է այդ: Սիրուն Արցա՞խը—Ո՜վ հավերժացածներ,
Աղոթքներիս մեջ թող հիշվեն նաև բոլոր մեղքերս,
Նզովյալ լինեն բոլոր մոթապաշտներն ու դավաճանները…

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0