ԲՌՆՑՔԱՄԱՐՏԻ ԵՎ ԼԱՎ ԿՅԱՆՔԻ ՄԱՍԻՆ

• 

  2009 թվականի Գերմանիայի լավագույն բռնցքամարտիկ ճանաչված ԱՐԹՈՒՐ ԱԲՐԱՀԱՄԸ այդ երկրի պարբերականներից մեկին տված հարցազրույցում ուշագրավ խոստովանություններ է արել իր եւ սիրած մարզաձեւի մասին։ Որոշ կրճատումներով այն ներկայացնում ենք ձեր ուշադրությանը։

  -Տաղանդո՞վ են պայմանավորված պրոֆեսիոնալ ռինգում ձեր տարած 31 հաղթանակները, որոնցից 25-ը նոկաուտով։

  -Դա միայն մարզումների արդյունք չէ։ Ուրիշները նույնպես մարզվում են, բայց չեն կարողանում։ Աստված որոշ մարդկանց նիհար է ստեղծել եւ դրա հետ ոչինչ չես անի, իսկ ինձ հզորություն է պարգեւել։ Բայց միայն այդքանը քիչ է։ Տրակտորը կարող է հազարավոր կիլոգրամների բեռ տեղափոխել, սակայն ավտոմեքենան այնուհանդերձ ավելի արագ է։ Ուզում եմ ասել, որ միայն հարվածի ուժով հեռու չես գնա։ Անհրաժեշտ է տիրապետել այն կատարելու ճիշտ տեխնիկային։

  -Հարվածի պահին մտածում եք՝ ահա եւ վե՞րջ։

  -Գիտեք երբ է առավել ցավոտ, երբ հարվածը չես տեսնում։ Կանգնած ես քեզ համար եւ հանկարծ գլխիդ ծանրություն ես զգում, իսկ ոտքերդ ծալվում են։ Այդ զգացումն ինձ անծանոթ է, սակայն շատ եմ տեսել ուրիշների մոտ։

  -Բայց չէ՞ որ դուք էլ եք հարվածներ ստանում։

  -Ո՞ւր, ե՞րբ։

  -Յուրաքանչյուր մենամարտում, պարոն Աբրահամ։

  -Ես պաշտպանվում եմ։ Չէ՞ որ ձեռքերս գլխիս մոտ են։ Նման հարվածը թեպետ ցավոտ է, բայց դեռ տանելի է։ Ճիշտն ասած, ամենեւին էլ մենամարտը չէ ամենադժվարը, այլ մարզումները։ Շաբաթներով ռոբոտի պես եմ ապրում։ Պատմե՞մ ինչպես է օրս անցնում. առավոտյան 8։00-ին այցելում եմ վարժասարքերի դահլիճ, ուժային մարզում, ապա դիմացկունության հղկում, այնուհետեւ կենտրոնացման մարզում, ժամը 13։00-ին՝ հեռուստատեսություն, մեկ ժամից եւս մի հանդիպում, ժամը 16։00-ին դարձյալ մարզում՝ երեք րոպե վազք, մեկ րոպե ընդմիջում, չորս րոպե վազք, մեկ րոպե ընդմիջում, հինգ րոպե վազք, մեկ րոպե ընդմիջում եւ այդպես շարունակ։ Ինձ համար իսկական տանջանք է։

  -Այսինքն՝ վազել չե՞ք սիրում։

  -Դա ինձ համար չէ։ Կուվալդով անիվին հարվածելը, ավազապարկի վրա հարվածների հղկումը, մարզումային մենամարտերը ավելի հաճելի են։ Իսկ ամենատհաճը 10 կմ վազքն է, երբ պետք է տեղավորվես 40 րոպեում։

  -Վիտալի Կլիչկոն ասել է. «Երբ մրցակցիս նոկաուտի եմ ենթարկում, ցավում եմ նրա համար եւ ուզում օգնության ձեռք մեկնել»։

  -Համամիտ եմ նրա հետ։ Միայն մի բռնցքամարտիկի համար չեմ ցավել՝ Միրանդայի։ Նա վատ մարդ է, Գերմանիայում կոտրեցի նրա ծնոտը, իսկ այժմ էլ կձախողեմ կարիերան։ Նա միակ բռնցքամարտիկն է, որին ձեռք չեմ մեկնել։

  -Միրանդայի հետ առաջին մենամարտի մասին գրում էին, թե մենամարտում էիք կոտրված ծնոտով, այտուցված այտով եւ արնաշաղախ բերանով։

  -Կարող էի դադարեցնել, քանզի ցավոտ էր։ Սակայն հանձնվելը խորթ է խառնվածքիս։ Չեմ կարող պարտվել։ Եւ հետո գլուխս տեղում էր՝ ամեն ինչ տեսնում եւ զգում էի, գիտակցությունս էլ պայծառ էր։ Ամեն ինչ վերահսկում էի։ Խորամանկորեն խուսափելով նրա հարվածներից, օգտվեցի մրցակցիս սխալներից։

  -Բռնցքամարտի սիրահար Բերտոլդ Բրեխտը գրել է. «Մեծ սպորտը սկսվում է այնտեղ, որտեղ վերջանում է առողջությունը»։

  -Ցավոք, նա ճիշտ է։ Գոլֆում տուժում է մարզիկի մեջքը, թենիսում՝ ուսը, ֆուտբոլում՝ ծունկը։ Բայց ուշադիր նայեք ինձ. դաշնակահարի ձեռքեր ունեմ։

  -15 տարեկանում ծնողներիդ եւ եղբորդ հետ Հայաստանից եկաք Բամբերգ, սովորելով կահույքագործի արհեստը։ Այն ժամանակ ձեզ անվանում էին Ավետիք Աբրահամյան։ Հիմա ունեք Գերմանիայի քաղաքացիություն, զրոյից միլիոնատեր եք դարձել։

  -Արհեստանոցում երկու տարի անցկացրի, բայց կահույքագործ ինձանից չստացվեց։ Ձեռքերս այնքան ճարպիկ չեն, ուստի բարեկամիս օգնում էի տեղափոխել կահույքը։ Հայկական բանակում ծառայելուց հետո 23 տարեկանում վերադարձա Գերմանիա, գրպանումս չունենալով նույնիսկ 50 եվրո։

  -Այդ պահին դժբա՞խտ էիք զգում ձեզ։

  -Երջանիկ էի, բայց դժգոհ։ Երջանիկ, որովհետեւ առողջ եմ։ Դժգոհ, քանի որ լավ ապրելու սիրահար եմ եւ պատրաստ աննկուն աշխատել դրա համար։ Որոշեցի պրոֆեսիոնալ բռնցքամարտիկ դառնալ։ Առաջին մենամարտից 75 եվրո վաստակեցի։ Շատ հուզված էի, ձեռնոցներս 14 եվրո արժեին եւ շատ ծանր էին։ Չեմ գցել դրանք, պահում եմ թանգարանի համար։

  -Լեգենդար Ջեկ Դեմփսին ասել է, որ մենամարտում է փողի համար, դուք նույնպե՞ս։

  -Առաջին հերթին մտածում ես հաջողության մասին, երազում աշխարհի չեմպիոն դառնալ։ Վերջին հոնորարս յոթանիշ էր, այսինքն՝ վեց զրոյով եւ, հավատացեք, մինչեւ հիմա չեմ նայել բանկի իմ հաշիվը։ Յուրաքանչյուր Աստծու օր չեմ մտածում, թե որքան փող ունեմ. ունեմ եւ լավ է։ Մինչ 2005-ին չեմպիոն դառնալը ամսական 1500 եվրո էի վաստակում եւ մարզումների գնում մետրոյով։

  -Ասում են, երազում եք 50 մլն վաստակել։

  -Որովհետեւ, երբ այստեղ եկա 50 եվրո էլ չունեի։ Դրանով է պայմանավորված նպատակը, որին չեմ հասել, բայց անպայման կհասնեմ։

  -Այնուհանդերձ ինչո՞ւ եք շարունակում հարվածի տակ դնել ձեր գլուխը։

  -Ցանկացած պահի կարող եմ ընդհատել, քանզի արդյունավետ եմ ներդրել վաստակածս։ Բայց առանց սպորտի չեմ կարող։ Երջանիկ եմ, երբ մարզադահլիճ եմ մտնում, զգալով 14 հազար երկրպագուների աջակցությունը։ Նման զգացում ոչ մի միլիոնատեր չի կարող գնել։

  -Հաշվարկված է, որ ձեր հարվածը կշռում է 380 կիլոգրամ։

  -Դա համակարգիչն է հաշվում հատուկ բանաձեւով։ Նման ուժի հարված վերջին 20 տարիներին ոչ մի բռնցքամարտիկ չի ունեցել։ Կարծում եմ, վատ չէ։

  -Ձեր կերպարին ամենեւին էլ չի համապատասխանում, որ սիրում եք ելակ, խոլորձ եւ դասական երաժշտություն։

  -Ինչո՞ւ չի համապատասխանում։ Արթնանալիս եւ երեկոյան դասական երաժշտություն եմ լսում։ Փորձեք՝ Բախի եւ Բեթհովենի երաժշտության ներքո կարելի է հրաշալի լիցքաթափվել։