Շնորհակալություն Արմենակ Աբրահամյանին իր մտքերի համար. Այո, Հայի մարմինը և հոգին պետք է առողջ պահել.

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

Բարև հարգելի հայորդիներ, պարոն Քիրեմիջյան, Արմենակ Աբրահամայան, Պապին Դավթյան:
Շնորհակալություն հետաքրքիր ու կարևոր զրույցի համար: Ուզում եմ ամբողջ զրույցից ու բարձրացրած կարևոր հարցերից առանձնացնել մի հարց , ըստիս մեր համար ամնենակարևոր հարցը:
Ի՞նչ է նշանակուշ միացյալ հայաստան:
Պարոն Քիրեմիջյանը շատ ճիշտ նկատեց, որ մեր ասելով չէ միացյալ հայաստանը, եթե ասենք իսկ ինչո՞վ է, կարծում եմ ասելու բան չկա, ուժով է, և այստեղ արդեն կարող ենք խոսել ուժի մասին: Ո՞ր ուժի մասին է խոսքը, սրի՞, տնտեսությա՞ն, կուլտուրայի՞, դիվանագիտությա՞ն: Հասկանալի է, որ խոսքը բոլոր ուժերի մասին է, ուղղակի պետք է գիտենանք ո՛ր պատմական իրավոճակում ի՛նչ ուժ կիրառել, իհարկ է կիրառելու համար նախ պետք է ունենալ այդ ուժը: Սակայն վերը թված յուրաքանչյուր ուժի տեսակը ունենալու և կիրառելու համար անհրաժեշտ է ամենաառաջնայինը, ամենամինիմումը, դա ա՛յն է, որ պարոն Քիրեմիջյանը ասում է, «մեր ասելով չէ անկախ հայաստանը», այսինքն, անկախ հայաստանը դա այն հայաստանն է, որը իրենից ներկայացնում է քաղաքական դիրքեր ու ճանաչում ունեցող սուբյեկտ: Տվյալ դեպքում եթե մենք խոսում ենք որևե երկրի հայության մասին, ասենք ադրբեժանի հայության, նույն հաջողությամբ, քաղաքականության մեջ, կարող ենք խոսել Բուրբունդիաի եթոֆպացիների մասին կամ մոզամբիկի ուզբեկների, տարբերություն չկա: Ուստի մենք կանգնած ենք քաղաքաՑիական խնդրի առջև ու խոսում ենք քաղաքականությունից, ինչպես նշեց պարոն Քիրեմիջյանը, դա քաղաքական աղբ է:
Նույն հարցի շուրժ խորհում է Հովհաննեես թումանյանը, «Սպիտակ ավետարանում», Երկերի ժողովածու – չորրորդ հատոր,«Հայկական հարցն ու իր լուծումը» հոդվածում նա հատուկ նշում է քաղաքական ու քաղաքացիական հարցերի տարբերությունը, քաղաքացիական հարցի շերեփը թղթից է, ահա թե ինչում է խնդիրը:
1913թ.Հովհաննես Թումանյան.
Հայկական հարցն ու իր լուծումը
Մեջբերում հոդվածից.
«Հայկական հարցը շատ է հին: Իր ամբողջությամբ նրան մեզանում քչերն են ծանոթ ու տեղյակ: Նա իր սկզբնական շրջանում զուտ քաղաքական խնդիր էր և հետամուտ էր ձեռք բերելու հայի կորցրած քաղաքական անկախությունը: Բայց ժամանակի ընթացքում ջաղջախվեց ինքը – Հայ ժողովուրդը, ջաղջախվեցին նրա ուժերն ու հույսերը ու իջնելով, իջնելով պարսկական ու տաջկական բռնակալության տակ՝ պահանջը հասավ մինիմումի: Եվ էսօր նա հանդես է գալիս արդեն լոկ որպես քաղաքացիական ազատության խնդիր, որ իր պահանջը վերջ ի վերջո ձևակերպում է էսպես. Կյանքի, գույքի, պատվի և կուլտուրական զարգացման ապահովություն:»…

Հիմա ուզում եմ ասել, որ այսօր մեզ արդեն հաջողվել է հայկական հարցը, մեր թագավորության անկումից հետո, քաղաքացիական հարց լինելուց վերականգնել, դարձնել քաղաքական հարց: Բայց երբ մենք նույն հարթության վրա սկսում ենք հարցեր բարձրացնել այս կամ այն երկրի հայության մասին, մենք դրանով վնասում ենք մեր քաղաքականությանը և մեր ձեռքով մեր քաղաքական հարցը դասում քաղաքացիական հարցերի կողքին, որոնք աշխարհի բոլոր երկրներում ել կան:
Ինչ վերաբերվում է արևմտահայության ու արևմտյան հայաստանի խնդրին, ապա այն որպես քաղաքական հարց, կարող է բարձրացնել միայն հայաստանը: Իհարկ է, ֆրանսահայերի ստեղծած կազմակերպությունը ողջունելի է, բայց ողջունելի է շատ զգույշ, քանզի նրանք կարող են նպաստել հայաստանին, արևմտյան հայաստանի հարցը բարձրացնելու համար և նույն հաջողությամբ կարող են խանգարել, եթե ներկայանան ու գործեն որպես առանձին կառույց, այդ դեպքում, քաղաքական տեսակետից, մենք ոչ մի շանս չունենք մրցելու բազմամիլիոն քրդերի հետ, որոնց հարցը նույնպես քաղաքացիական հարց է դիտվում: Մեր միակ ճանապարհը, արևմտյան հայաստանի հարցը քաղաքականության մեջ բարձարացնելու համար, որպես քաղաքական հարց, դա քաղաքական սուբյեկտի կողմից, ճանաչված ու իր իրավունքներին տեր կանգնող երկրի կողմից այդ հարցի բարձրացումն է, որը հանդիսանում է Հայաստանը: Իսկ ֆրանսիաի արևմրահայերի կազմակերպության յուրաքանչյուր անզգույշ քայլ կարող են կիրառել հենց մեր դեմ և դեռ ավելին, եթե այդ կազմակերպություն ներխուժեն թշանամական ուժեր, ապա նորից կկանգնենք մեր հազարամյա խնդրի առջև, բաղդատվածություն, միասնության բացակայություն ուր հեշտությամբ ներթափանցում է դավաճանությունը ու դավադրությունը: Կարծում եմ, որ որպես առաջնորդ, միջազգային քաղաքականության մեջ, լավ է ունենալ ամենավատ կառավարությունը քան մի ժողովրդի ու մի նպատակի բաղդատումը, դա անթույլատրելի է: Կրկնում եմ, արևմտահայերի ստեղծած կազմակերպությունը ողջունելի է, բայց պետք է մեզ, բոլոր հայերիս համար հստակ լինի այդ կազմակերպության հիմնական նպատակը և որ ամենակարևորն է, այն չպետք է որևէ հակասության մեջ մտնի Հայաստան պետության վարած, նույնիսկ ամենաանփույթ քաղաքաքանության հետ, որովհետև ուրիշ քաղաքական ամբիոն չունենք, էդ մեկն է, եթե լավը չէ, ապա ձեր ուժերը ուղղեք այդ քաղաքականությունը լավացնելուն, հակառակ դեպքում մենք գործում ենք իվնաս մեզ, պատմական ամենակարևոր ձեռքբերմանը, քաղաքական անկախությանը նախնտրում ենք քաղաքացիական պահանջը, համաշխարհային քաղաքականությունն էլ էսպիսին է, ուրիշը չկա:
Ուզում եմ խոսքս մանրեմ, որ ավելի հասկանալի լինի:
Ես վերջերս Մուսկվա եմ գնում աշխատելու, երեկ եմ եկել մի երկու օրով, այնտեղ հաճախ եմ զրուցում մեր Հայ ջահելների հետ, ահա մի զրույց, որ կապված է նույն բաղդատման խնդրի հետ: Ուրեմն մի Երևանցի ջահել շատ էր բողոքվում ղարաբղցիներից, ասում է ղարաբաղը դրախտ են սարգել – Էրեվանում հազիվ յոլա ենք գնում: Ես ասում եմ քիչ են սագել, էլի պիտի սարգեն, որ Ղարաբաղը ավելի լավ լինի ու դու ո՛չ թե Մոսկվա գաս այլ գնաս Ղարաբաղ: Էս տղան ասում է, ինչու՞ են էդ ղարաբաղցիկ ԻՄ Երևանը եկել գրավել: Ասում եմ դա քո երևանը չէ, ի՛մն է, ես լեննականցի եմ, այինքն ախուրյանցի, գեղացի տղա եմ, Երևանը ինչքանով որ քոնն է էնքանով էլ իմը… Էստեղ ուզում եմ ասել, պարոն Աբրահամյան, ո՛չ մի ընդհանրացում չեմ ուզում անել վերը պատմածիս և ձեր հետ, բայց նույն խնդիրն է, արևմտահայաստանը ինչքանով որ ձերն է, էնքանով էլ իմը: Նույնիսկ արմատներս մի կոմ դրած եմ ասում, պապս ղարսեցի է, Անդրանիկի զինվորն է եղել, անունը Միսակ – Փոշտի Միսակը, անձամբ ճանաչել է Անդրանիկին: Բայց դա ո՛չ մի նշանակություն չունի, պատմական հայաստանի յուրաքանչյուր թիզ հող բոլոր հայերինն է, անկաղ արմատներից, որովհետև բոլորս էլ մի արմատ ունենք, Հայք Նահապետը:
Ուրեմն էս Էրեվնցի տղայի հետ հաճախ էինք վիճվում նույն հարցերի շուրջ, մի օր ասեց, որ իր հայրը վաղուց մոսկվայում է ու հիմնականորեն հետ է վերադառնում Հայաստան, ասեցի մալադեց: Հենց էդ օրը, երեկոյան գնացինք բաղնիք լողանալու, տեսա որ էս տղան թլպատված է…, իհարկ է դա իր գործն է ու դեռ ոչինչ չի նշանակում, գուցե բժշկականորեն պետք է եղել մարդուն, ուղղակի էդ տղայի մտածելակերպը, ուղեղը, նույնպես թլպատված էր:
Խնդրում եմ որևե ակնարկ չփնտրեք գրածիս մեջ, ես ձգտում եմ ներկայացնել իրականությունը այնպիսին, ինչպիսին կա, յուրաքանչյուր հայկական կազմակերպություն կարող է շատ հայանպաստ գործեր անել, ուղղակի եթե այդ կազմակերպություն, տվյալ դեպքում եթե արևմտահայերի կազմակերպության մեջ իրավացիորեն նման հայեր մտնեն, որոնք ունեն արևմտահայ արմատներ, ապա ինչպես ասում են, հոնքը շինելու փոխարեն կարող են աչքն էլ հանեն: Կարծում եմ իմ մտահոգությունները կհասկանաք:
1913թ.Հովհաննես Թումանյան.
Հայկական հարցն ու իր լուծումը http://hy.wikisource.org/wiki/%D5%80%D5%A1%D5%B5%D5%AF%D5%A1%D5%AF%D5%A1%D5%B6_%D5%B0%D5%A1%D6%80%D6%81%D5%B6_%D5%B8%D6%82_%D5%AB%D6%80_%D5%AC%D5%B8%D6%82%D5%AE%D5%B8%D6%82%D5%B4%D5%A8

Մեջբերում հոդվածից.
«1855 թվին, երբ ռուսաստանը հասել էր Պոլիս, երևաց դարձյալ անգլիան, միաբանությամբ բերեց մեզ ամենաբանությամբ հայտնի եվրոպական կոնցերտը, և ո՛չ միայն Տաճկաստանն ազատեցին ռուսի ձեռքից, այլև ռուսին ջարդեցին ու թալանեցին միացյալ ուժերով, իսկ սուլթանին ուժեղացրին, ստեղծեցին նրա համար անձեռնմխելի արտոնյալ դիրք և նրա արյունոտ ձեռքն ավելի ծանր հաստատեցին Տաճկաստանի քրիստոնիա ժողովուրդների, նրանց թվում և հայերի վրա, որոնք արնաքամ եղան մինչև 1878 թվականը……..
Եվրոպական պետությունները իրանց հովանու տակ առան տաճկական գիշատիչ պետությունը և երկարացրին նրա գոյությունը, մտիկ չտալով, որ նա խորտակում է իր ազգաբնակության կուլտուրան և ինչպես իր մուսուլման, էնպես էլ քրիստոնիա հպատակների վերաբերությամբ անընդունակ է կատարել իր պետական պաշտոնը: Էդ ժամանակից տաճկական պետության գոյությունը միայն մի նպատակ է ունեցել. Արգելել իր սահմաններում ապրող ժողովուրդների պատմական զարգացումը ու ձգձգել Բալկանյան թերակղզու նահանգների վիճակի որոշումը:(История человечества, т.8 под ред. Гельмолдата)»

Ակսել Վարդանյան
Էստոնիա

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

Հարկ է որ մեր օրիենտացիան/ուղղվածությունը ոչ թե լինի Հերոսակենտրոն այլ ժողովրդական անհատ/ընտանիքակենտրոն: Հարկ կա հավաքական հերոսության և ոչ անձնական:

Պատկերացրեք այն կազմ պատրաստ բանակաը որ հրամանատարի կանչով ԿՐԱԿ… անում է քայլ: Եվ սա հակադրեք Քաջազուն և մեծագործ պարտզանին:

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

Հարկ է որ ամեն մարդ իր սև սուրճը խմելիս իրեն գոհ զգա և միայն իր ազդեցության շրջանակում մտածի/գործի:

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

Ակսել -ին
Nov 12, 2009 14:21

Համաձայնվելով ձեր մտքերին , ավելացնում եմ՛

Հայութիւնը պիտի ուրախ լինի, որ Հայ անհատներ ունի, բարցր երազելու ունկութիւնով, որ կարողանան հեռանկարներ ՀԱՅի մեջ արթնացնեն, ու ՀԱՅ-պետութիւնը սնի:
Հասկանալի է որ ի վեռջոհ, մեր երազանքներն իրականացնելու միջոց, մեր պետութիւն է, որ գիտենք՛ դեռ շատ, շատ զարկանալու տեղ ունի:

Ձեզ հետ իսկի համաձայն չեմ, որ մենք Հայկ Նահապետի զավակներն(4.500 տարեկան)ենք:
Մենք Աշխարակալ ՀԱՅ-ի որթիններն ենք, նաեվ ինքն Հայկն, որ ունի առպակաս 40-հազար տարի պատմութիւն: որից, սրով ու թրով մոռացնել են տվել, իր հիշողութիւնից, իր ԱՐաստվածաին անցելից:
Տիկրան մեծն, Հիսուս Քրիստոսն, Մեսրօփ Մաշտոցն, Սաեաթ նովան, Կօմիտասն,
ու շատերն ՀԱՅի էության վերհիշողներն են եղել, ու դեռ պիտի ծնվեն ՀԱՅ-վերահիշողներ:

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

ճիշտն ասած հաղորդումը կիսատ մնաց և այստեղ մեկնաբանել ինչ որ մի բան ճիշտ չեմ գտնում:բուն թեման ինչի համար պետք էր խոսել չստացվեց, իսկ Ստեփանի գիտելիքների դիմաց շատ ,թույլ» էին բանավիճողները:ամեն դեպքում հետաքրքիր է լսել Ստեփանի վերլուծությունները և պատմական ակնարկները :

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

http://www.rutv.ru/video.html?tvpreg_id=108904&vid=33580&mid=14&d=0&p=1

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0