ՀԱՅԱՍՏԱՆ - Հեղինակ՝ ADMIN. Tuesday, October 27, 2009 11:32 - 2 քննարկում

Խորհրդարանը պղծվա՞ծ էր, թե պղծվե՞ց… (Դիտեք և եղեք ականջալուր 10 տարի առաջ միացված միկրաֆոնին և հայտնեք ձեր կարծիքը):

1999թ..Հոկտեմբերի 27…

Հոկտեմբերի 27, 1999թ. (Audio records)

Part-1

Part-2

Part-3

Part-4

Part-5

Part-6

2 քննարկումներ

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

SVETLANA
Oct 30, 2009 5:38

Շնորհակալություն,պարոն Քիրեմիդջյան,այսպիսի փաստեր ներկայացնելու համար…Այո,լռիվ համամիտ եմ,Խորհրդարանը լռիվ պղծված Էր…Ես տեռորը,վանդալիզմը,բռնությունը արդարացնող մարդ չեմ,բայց կան տեռորներ,որ որոçում են,փրկում ազգի ճակատագիր…Երկու օր առաջ Արմթաունում çատ գեղեցիկ ու հանգամանալի այս մասին գրել Էր նաև ՎԱՆԸ,և ես լռիվ համամիտ եմ նրա կարծիքի հետ…Այս տեռորը թեև խլեց նաև անմեղ կյանքեր,բայց այն միանգամայն պատճառաբանված Էր և իմ կարծիքով տեղի չունենալ չԷր կարող…Ժամանակի քաղաքական պարագլուխները արդեն լրիվ լցրել Էին ժողովրդի համբերության բաժակը,նրանցից Վազգենը,ոչ միայն իր կատարած սեփական ահռելի հանցագործությունների կրողն ու պատասխանատուն Էր,այլ իր վրա Էր վերցրել նաև իր իսկ միջոցով խաղից հեռացած իր նախկին ընկերների՝ Լևոնի,Վանոյի,Շիրխանյանի,Բաբկենի և ոհմակի մյուս անդամների կատարած բոլոր սրիկայությունները…Նա այդ ոհմակից մնացած այն միակ նçանավոր դեմքն Էր,որն իր մեջ ամփոփում Էր ողջ ոհմակի տասնամյա հանցագործությունները,որի պատասխանատուն Էլ հենց հանդիսացավ ինքը…Նրա անփառունակ մահը մեր ժողովրդի մի մեծ հատվածի ուղեղներում առաջացրեց անբացատրելի մի ռեակցիա,որի çնորհիվ նրանից նողկանք զգացող,իրականում նրա ով և ինչ լինելն իմացող մեր çատ հայրենակիցներ սկսեցին դեգրադացիա ապրել ու նրան նզովողներից մի անգամից վերածվեցին նրան ափսոսողների,խղճացողների…Պատմությունն ամեն բան իր տեղն Է դնում,և ես չեմ կասկածում,որ մի օր,եթե ոչ այսօր,ապա անպայման՝ վաղը,դեն կçպրտվի սրբի կեղծ դիմակը և մարդիկ նորից կտասնեն նրա իրական հրեçավոր դեմքը,ականատեսները կխոսեն նրա կատարած բազմաթիվ չարագործությունների մասին,ի վերջո կկանչեն,կխոսեն նաև նրա զոհերի՝ մեր ազգի ամենալավագույն որդիների ոգիներն անմեռ:Այդ լուսավոր ՈԳԻՆԵՐԸ երբեք չեն թույլ տա,որ իրենց դահիճը երկար մնա պատվո պատվանդանին…Տիեզերքում,մեր կամքից անկախ գործում են անբացատրելի,հզոր ուժեր և հենց այդ ուժերի çնորհիվ Է,որ թեև տասը տարի արդեն ամեն տեսակի փառաբանման տուրք են մատուցում ՆՐԱ հիçատակին,բայց այդ փառաբանումն ու նրա հիçատակը ոչ մի կերպ իրենց հաստատուն տեղը չեն գտնում Հայ Հոգիներում…Սա,հավատացած եմ,Վերերկրային,Տիեզերական ուժի çնորհիվ Է,որն անկաçառ Է և թույլ չի տալիս երբեք չարի հավերժումը…

Կարդացողի Հավանություն՝ 1 0

SVETLANA
Oct 31, 2009 1:38

Ճçմարտությունից փախչել չեմ ուզում…Ճçմարտության առաջ աչքերս փակել չեմ կարող…Հոգիս ընդվզում Է բանտված Ճçմարտության համար և ինձ թելադրում ասել.՝
Ներեք մեզ ՏՂԱՆԵՐ,՝ներեք ինձ՝ապերախտիս,որ լռել եմ այսքան տարիներ,որ իմացել եմ իրականությունը,գնահատել ձեր արարքը,բայց եղել եմ ապերախտ ժողովրդի մի մասնիկը…Ներեք ու հասկացեք,որ մեր ազգին çաաա՜տ բնորոç բացասական հատկանիçներից մեկը,դա ապերախտությունն Է իր մեծերի,իր Ճակատագիրը կերտողների հանդեպ…Այս նույն ցավն զգաց իր մաçկի վրա նաև Մեծն Նժդեհը,երբ Հայրենիքից ստիպված եղավ հեռանալ ասելով՝ Իմ սերն ու օրհնանքը քեզ,ապերախտ ժողովուրդ…Նժդեհին լքեց նույն այն ժողովուրդը,որի համար նա մաքառել Էր,նվիրելով իր կյանքն ու ապագան,որի կանանց ու մայրերին բազմաթիվ անգամներ փրկել Էր պղծությունից,այն ժողովուրդը,որի համար ՆԱ հայրենիք Էր ապահովվել…
Այսօր ես,որպես մի մասնիկն այդ ապերախտ ժողովրդի,պարտքս եմ համարում բարձրագոչել այս մասին ու խնդրել ներում…Մենք ապերախտ գտնվեցինք ձեր հանդեպ,մեր լռությամբ,վախկոտությամբ,երեսպաçտությամբ ապականեցինք,ցեխին հավասարեցրինք կյանքեր արժեցած Ձեր այն մեծ գործը,որին դուք ձեռնամուխ եղաք հանուն մեզ,հանուն ձեր ժողովրդի ու երկրի ապագայի…Դուք հավատացիք մեզ,իսկ մենք՝ոչ,դուք եղաք թիկունք ձեր մի բուռ դարձած,հարստահարված,թալանված,խոçտանգված,խաբված ու ծաղրված ժողովրդին ու երկրին,իսկ մենք լքեցինք Ձեզ,մենք թույլ տվեցինք որ տեղի ունենա ՀՐԵՇՆԵՐԻ հաղթարçավ,մեր լռությամբ ու վախկոտությամբ մենք լուռ համաձայնություն տվեցինք արդարության կçռաքարերի կամավոր տեղաçարժման և դուք,ձեր նվիրման ծանր բեռը çալակած հայտնվեցիք կյանքի հատակում,այնտեղ,որտեղ պետք Է հայտնվեր իրականում ձեր զոհը՝ ժողովրդի հոգեառը…Մենք Ձեզ «պարգևատրեցինք» ցմահ բանտարկությամբ,մենք մերժեցինք մեզ օգնության հասած Ձեր բազուկը և պատվո պատվանդանին բարձրացրեցինք« նրան»,ով կեղեքեց,լլկեց մեզ,ով մեր նվիրումը çուկա հանեց ու վաճառեց եվ միակ գնորդն Էլ ինքը եղավ,սեփականացնելով այդ նվիրումի պտուղները,մենք վճռական պահին,մե´զ համար վճռական պահին չկանգնեցինք Ձեր կողքին…Դուք եկաք դեպի մեզ,եկաք որպես ապավեն,բայց մենք դավաճանաբար երես դարձրեցինք ձեզանից,մենք çղթայեցինք ձեր ձեռքերը,այն ձեռքերը,որոնք ազատության,արդարության լույսն Էին բերում մեզ…Ինչպե՞ս պիտի դուրս գանք այս ահավոր մեղքի տակից,ի՞նչ պատասխան պիտի տանք Աստծո ու սերունդների առաջ…Գիտեմ ծիծաղելի ,քստմնելի են աղաչանքներն իմ ներման,բայց…Ներեք մեզ,ՏՂԱՆԵՐ,եթե կարող եք,որովհետև ԴՈՒՔ ավելի,անհամեմատելի բարձր եղաք մեզանից՝ ձեր ապերախտ ժողովրդից…

Կարդացողի Հավանություն՝ 1 0