Գործը՝ գործ, բայց էն տան վարյանտն էլ, է՜լի՝ մի հարմար տուն էլնի, բան էլնի, է՜լի՝

Իրենք չեն կարողանալու…այն ալիքը որ մենք բարձրացնում ենք՝ ժողովրդավարական ալիքը, հենց այս հարցում…իրենք ոչ մի դահլիճ փակելով, ոչ մի հալածանքով, ոչ մի բանտարկությունով…իրենք չեն կարողանալու կասեցնել, ես Ձեզ սա ամենայն համոզումով եմ ասում…մենք այսօր…տագավին…մենք…այսպես ասած որոշել ենք չզայրանալ…կփորձենք քաղաքակիրթ ձեւով ընդունել այս՝ իրենց կողմի ապօրինությունները, բայց մենք…ըըըը…երբեք այն մտթին չենք, որ…ըըմ…մենք մինչեւ վերջ…այսպես…կմնանք քաղաքակիրթ

ոչինչացումը, ծիծաղելի, անարժեք, միջազգային, ինչ–ինչ երաշխիքների դիմաց

ՀԱՐԳԵԼԻ ԵՎ ՍԻՐԵԼԻ ՀԱՅՐԵՆԱԿԻՑՆԵ՞Ր, Քանի որ, այսպես ստացվեց, եւս մեկ անգամ նորղություն եմ խնդրում ձեզանից, բայց միեւնույն ժամանակ խնդրանքս հետեւհայլն է.
եկեք այսօր քայլերով հասնենք մինչչեւ մայր տաճար եւ այնտեղ օրհնություն խնդրենք եւ ստանանք այդ օրհնությունը, եւ հետագայում նաեւ շրջենք բոլոր Հայաստանի Հանրապետության եւ Արցախի քաղաքներով եւ բնակավայրերով եւ մեր խոսքը հասցնենք մեր ժողովրդին։

Օրհնությունն ինչի եք ուզում. Ձեր անհատական կյանքից ներս ինչ–որ բան վերափոխելու՞, թե՞ ձեր կազմակերպությանը կամ շարժմանը հաջողություն հաղորդելու համար։

Չե, Չե, Ազգային, Ազգային,–խոսքի մեջ մտնելով խանգարում է անհայտ անձը եւ շարունակում,–խնդիր ա, որ ձեզ էլ հետաքրքրում ա նախաձեռնության գլխավոր նպատակը…

Եթե ազգային խնդիր ա, դա արդեն վերլուծության կարիք կա,–խոսքի մեջ մտնելով եւս մի անհայտ անձ ասում է,–ա՜յ քեզ բան,–սակայն վանականը շարունակում է իր խոսքն ասելով,–բայց եթե անհատապես որպես հավատացյալ… ցանկանում եք օրհնություն ստանալ, ձեր կյանքում ինչ–որ բան վերափոխելու, եկեղեցու օրհնությունը, դրանում ոչ մի խնդիր չկա։

Ու՞մ պետք է բացատրենք,–հարցնում է անհայտ մի անձ։

Ի՞նչը բացատրեք,–հարցնում է վանականը։

Էդ ինչ–որ Դուք մեզնից պահանջում եք,–շնչահեղձ պատասխանում է հարցն առաջ բերած կինը։

Ես հստակ չեմ ասու՞մ, ինչ ասում եմ։

Չէ, մի խոսքով…քու…էհմ…առաջին անգամ եմ…

Օգնություն…ազգային…

Վառել եմ մոմերը…