Հարգելի պարոն Ստեփան, հիմա էլ կարելի է էքսգումացիա անել եվ գանգոսկրի վրա գտնել գնդակի հարվածից առաջացած անցքը…

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

Եթե հիշողությունս ինձ չի դավաճանում, Պարույր Հայրիկյանը արտասահմանից աղերսագին խնդրում էր հայ ժողովրդին, իրեն ընտրել Հայաստանի նախագահի պաշտոնին, եվ որ դա պետք է միայն ու միայն, իրեն Հայաստան վերադառնալու թույլտվություն ստանալու համար, եվ որ վերադառնալուց հետո, ինքը կհրաժարվի նախագահի պաշտոնից:
Նրա այդ քայլը պատվազրկեց նրան հայ ժողովրդի աչքերում:

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

Հարգելի Ռոբերտ,

Պարույր Հայրիկյանը դիմակազերծվեց մեկ հայտնվելով Եթովպիայում, մեկ Ֆրանսիայում և հանկարծ Ամերիկայում, ցանկանալով դառնալ Հայաստանի նախագահ։
Տեսեք. Լևոն Տեր Պետրոսյանի կինը սիոնիստ հրեա, Պարույրի կինը նույնպես սիոնիստ հրեա։ Նրանց հետևում կանգնած ուժերը նախընտրեցին ԼՏՊ-ին քան Պարույրին, որովհետև Պարույրի երկար ճանապարհ անցած անցյալը նրանց վախեցրեց որ չեն կարողանա մինև վերջ վերահսկել…

Հոպար
hopar@armeniantheory.com

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

Հարգելի Hopar, շնորհակալությու՛ն:

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

Պարոն Քիրեմիջյան,լսելով Մովսես Գորգիսյանի հիշատակին նվիրված Ձեր հաղորդման երկրորդ մասը,շատ զարմացա:Ասեմ,որ միշտ հիացած եմ եղել Ձեր մակնաբանություններով,որոնք ունեցել են առողջ տրամաբանություն:Բայց ասել չեմ կարող,որ այսօրվա Ձեր հաղորդումը մեծամասամբ համեմված էր ոչ ճիշտ տեղեկություններով և դրանցից բխող եզրակացություններով:Անչափ կարևոր եմ համարում ուղղում մտցնել այդ ամենի մեջ,քանի որ Ձեր հաղորդումները դիտում են ողջ հողագնդի հայերը,իսկ Մովսեսին վերաբերվող դեպքերը մեր պատմությունն են,որն աղավաղելը ևս համարում եմ անթույլատրելի:Ցանկանալով ճշտում մտցնել կատարվածի մասին եղաց պատմությունների մեջ,փաստորեն նորից աղավաղում ենք եղածը:
Նախ ամենակարևորը՝ Մովսես Գորգիսյանը զոհվեց գլխին հասցված կրակոցից և նրա այն արտահայտությունը,որ .«ետևից» է վիրավոր,վերաբերվում էր գլխի ետևի մասից վիրավոր լինելուն:90-ականների սկզբին Կոմպոզիտորների Տանը տեղակայված ԱԻՄ-ի շտաբում,մենք բազմիցս խոսել ու լսել ենք և´ Մարտին Ճերմակյանին,և´ Աշոտ Նավասարդյանին:Ներեցեք,բայց Ձեր եզրակացությունները ամբողջովին սխալ են, Մովսեսին ինչ որ ՀՀՇ-ականների կողմից ստիպողաբար ռազմի դաշտ տանելու կապակցությամբ,նաև պատմությունը՝ 3 հոգով կռվի դաշտ մեկնելու մասին:Բացի եղած բազմաթիվ վկայություններից,որ «Անկախության Բանակ»-ը Երասխավան է մեկնել 60 հոգանոց մի խմբով,ես դա հաստատում եմ իմ՝ ականատեսիս ներկայությամբ:Դեռևս 1989թվականի վերջերին,երբ մենք Մովսեսի գլխավորությամբ ամեն ուրբաթ օր հավաքներ էինք կազմակերպում Կույրերի միավորման դեհլիճում,նա արդեն ձեռնամուխ էր եղել բանակի կազմավորմանը,որի գլխավոր հրամանատար նշանակվեց Աշոտ Նավասարդյանը:Որքան էլ տարօրինակ էր,բանակ ստեղծելու հայտարարությունից հետո առաջին հերթին նշանակվեց հրամանատար,ինչպես ասացի Աշոտը,որի շուրջ էլ հետագայում հավաքվեցին կամավոր զինվորները:Կռվի օրը անձամբ եղել եմ ԱԻՄ-ի շտաբում:Ի հակառակ Ձեր մակնաբանման,պիտի ասեմ,որ բոլորը միաբերան,նաև Աշոտ Նավասարդյանը,և հենց հա´տկապես նա,պնդում էին,որ Մովսեսը պիտի չգնա Երասխավան,ասելով,որ նա քաղաքական գլուխն է ԱԻՄ-ի:Մովսեսը ոչ մի առարկություն չէր ընդունում:Այդ ժամանակ արդե´ն ԱԻՄ-ի շտաբում գոյություն ունեին բավականին մեծ քանակությամբ զինվորական կոշիկներ,հագուստեղեն և պաշտպանիչ շապիկներ,որոնք բաց էին թողնվում շրջաններում գոյություն ունեցող «Ակախության Բանակի» բոլոր մասնաճյուղերին:Մովսեսը արագ կերպով նախապատրաստվում ու նախապատրաստում էր բանակը՝ մեկնելու Երասխավան:ՀՀՇ-ն,որն այն ժամանակ և իր ջոկատներով,և իր զենք-զինամթերքով շատ էր ետ մնում «Անկախության Բանակից»,որ ցանկանար էլ,չէր կարող ներխուժել ԱԻՄ-ի շտաբ ու պարտադրել Մովսեսին գնալու Երասխավան կռվի,ինչպես ներկայացնում եք Դուք:Նման քայլ կատարող ցանկացած մարդ,կամ մարդկանց խումբ դրանից հետո այլևս դուրս գալ չէր կարող այդ շտաբից:ՀՀՇ-ն այդ ժամանակ ուղղակի ոչնչություն էր բոլոր առումներով,համեմատած ԱԻՄ-ի հետ:Նրա ուժը միայն կայանում էր նրանում,որ հենվում էր իշխանությունների վրա,հրահանգավորվում և հովանավորվում նրա կողմից:Այդ ո՞վ էր այն օրերին գլխից ձեռք քաշել,որ անարգել մուտք գործեր շտաբ և պարտադրեր Մովսեսին մեկնելու Երասխավան:Երասխավանում իրոք մարտեր էին ընթանում,որին զոհ գնացին,եթե չեմ սխալվում 5 մարդ:Բայց թե ովքե՞ր էին այդ մարտն հրահրողները,և ինչու՞,ահա սա է խնդիրը:Բայց որ մարտն հատուկ հրահրված չէր Մովսեսին սպանելու համար,սա անժխտելի փաստ է,քանի որ ոչ ոքի մտքով իսկ չէր անցնի,որ Մովսեսը մասնակցելու է մարտին:Ոչ ոք նրան երբեք հրահրիչ հարց չէր ուղղել,թե. եթե կռիվներ լինեն,կգնա՞ս,ինչպես Դուք եք պատմում և ոչ ոք իրեն թույլ էլ չէր տա նման հարց ուղղել Մովսեսին,քանի որ նրանից ակնածում էին բոլորը,անգամ ՀՀՇ-ական պարագլուխները ու հետո՝ և´ՀՀՇ-ն շատ լավ գիտեր,և համարիա ողջ Հայաստանը այն տարիներին,որ Մովսեսն այն անձնավորությունն է,որը ՀՀՇ-ի ձերբակալման ամիսներին կազմակերպեց «Ղարաբաղ Կոմիտեյի տղաները» նկարազարդ գրքույկի լույս ընծայումը արտասահմանում,այդպիսով սատար կանգնելով Մոսկովյան բանտերում գտնվող Ղարաբաղ կոմիտեյի անդամներին,նա էր,որ առաջինը համարձակվեց բարձրացնել եռագույնը Օպերայի հրապարակում ի զարմանք ՀՀՇ-ի ,որի անդամները կատաղորեն գոռում էին «պրովոկացիա է»,և հետո ներխուժելով հարթակ,որքերի տակ գցած պատառոտեցին Մովսեսի բարձրացրած այդ եռագույնը:Մովսեսն էր,որ քաղաքը մաքրեց բոլոր սովետական դրոշներից:Այսինքն,ողջ Հայաստանը գիտեր նրա համարձակության չափն ու կուռ տրամաբանությունը իր բոլոր արարքների:Եվ այսքանից հետո,այդ ո՞վ էր այն համարձակը,որ պիտի իրավունք վերապահեր իրեն հրահրելու Մովսեսին,կամ գալու շտաբ ու պարտադրելու նրան մեկնել Ռազմի դաշտ:Ափսոս,ես կրճատումներով էի ներկայացրել Ձեզ Մարտին Ճերմակյանի վկայությունը այդ օրվա կապակցությամբ,ինչն էլ երևի պատճառ է հանդիսացել Ձեր ոչ ճիշտ մեկնաբանությունների:Եվ այսպես,պատմում է Մրտին Ճերմակյանը .
-Երբ մենք սկսեցինք նահանջել,Մովսեսը մի քիչ հետ ընկավ:Իրեն թվում էր,թե բարձունքի վրա մարդ է մնացել,բայց նա իջել էր:Ասում էր՝ես դրան պիտի գտնեմ,նոր նահանջենք:Մենք գոռում էինք,որ նա իջել է:Երբ Մովսեսը մի քիչ իջավ (այստեղ ի նկատի ունի՝ բարձունքից իջնելը),2 մետրի վրա պայթեց հայկական զենիթային արկը:Չպայթեց,հարվածեց:Նահանջի պահին հասանք մի տեղ,ուր փոս կար:Թռանք փոսի մեջ:Մովսեսն էլ արդեն պատրաստվում էր թռնել փոսը:Հանկարծ նա ամբողջ հասակով կանգնեց ու քայլելով սկսեց գնալ ընդառաջ թշնամուն,գոռալով մեզ՝ չե՞ք տեսնում,որ այստեղ թատրոն է:Մի երկու մետր նա առաջ գնաց առանց քողարկվելու և տարօրինակ է,որ այդտեղ իրեն չկրակեցին:Հետո սկսեց վերադառնալ:Երբ պիտի մտներ փոսը,այդ պահին ստացավ առաջին վերքը,որովհետև ընկավ փոսի մեջ:Երկար կրակահերթից,իմ ավտոմատը շարքից դուրս էր եկել:Հարցրի՝ որտեղի՞ց ես վիրավոր,ասաց՝ ետևից:Ինձ վրա այն տպավորությունը թողեց,որ այնքան էլ լուրջ չի վերքը:Այդ պահին Մազմանյան Արմենը մոտեցավ Մովսեսին,նա էլ ոտքից վիրավորվեց:Ես այդ պահին բարձունքի վրա էի կրակում,որովհետև նրանք արդեն բարձունքն էին գրավել և այդտեղից էին կրակում:Երբ դադարեցրի կրակելը,տեսա որ երկու հոգի տղաներից,Մովսեսին պատի վրայից գցում էին մյուս կողմը:Ես էլ որոշեցի անցնել պատի մյուս կողմը:Պատի մյուս կողմում էլի փոս կար:Մովսեսին իջեցրին փոսի մեջ:Բոլոր վիրավորներն այդտեղ էին:Ես էլի դիրք բռնեցի,սկսեցի կրակել:Այդ պահին ինչ որ մեկը ասաց՝«Մովսեսը արնաքամ է լինում»:Յնդհամենը հաշված րոպեների պատմություն է:Մոտեցա զրահամեքենաներին,վերցրեցի առաջինը և ուղևորվեցի վիրավորների մոտ:Վարորդը շատ անվճռական էր գործում,որովհետև զրահամեքենայի զրահը շատ բարակ էր:Վիրավորները շատ էին:Կային ոչ վիրավորներ,որոնք սնայպերի տակ էին,շարժվել չէին կարող:2 զրահամեքենա էր արդեն եկել:Զրահամեքենաներով փակել տվեցի կրակի ճանապարհը:Մովսեսին սկսեցի քաշել դեպի զրահամեքենա::Կարծում էի,որ նա արդեն կենդանի չէ՝ վիճակը տեսնելով:Քթից արդեն արյուն էր հոսել:Ես ինքս վերքը չէի նկատել,ինձ ասացին,որ գլխից է վիրավոր:Երբ ես նրան դրեցի իմ մարմնի վրա և սողալով տանում էի դեպի զրահամեքենա,գլուխը ոտքերիս վրա էր:Երբ իրեն վերցրեցին,ես հետո նկատեցի,որ վրաս արյուն է:Գիտեի որ գլխից վիրավոր է,բայց կարծում էի,թե գագաթն է,որովհետև գագաթն էր արյունոտ:Պարզվեց որ վերքը գլխի ետևից էր եղել:Բայց շատ առատ արյուն էր:Երվանդը ևս այդ պահին շատ ծանր վիրավոր էր:Երկուսին զրահամեքենայի մեջ դնալուց հետո ես մնացել եմ:Մերոնցից ոչ ոք չի գնացել:Եթե գնացող լիներ,ես պիտի գնայի,բայց չէի կարող գնալ հիվանդանոց,որովհետև կարծում էի,որ Նորայրը,Գևորգը,Ազատը դեռ մարտի դաշտում են:Նրանք բավականին ուշ էին պատից անցել:Մազմանյանն ասաց,որ ինքը վերջինն էր եկել:Երբ գնացի նախնական դիրքերը,բոլորը վերադարձել էին:Շատերը չգիտեին,որ Մովսեսը գլխից վիրավորվել է:ՈՒղղակի տեղավորեցի զրահամեքենա,տարան,հետո՝շտապօգնության մեքենայով հիվանդանոց են տարել:Հետագայում պարզվեց,որ մեր դեմ Ադրբեջանցիների հետ մեկտեղ ներքին զորքերն են կռվել:Դա Սուրկովն անգամ ընդունեց»:
Աշոտ Նավասարդյանը ավելացնում է. – Խաչմերուկում իմացանք որ Մովսեսին և էլի շատ վիրավորների տեղափոխել են Արարատի հիվանդանոց ու շարասյունով շարժվեցինք հիվանդանոց:Մտանք հիվանդանոց ու տեսանք,որ Մովսեսը մահացած է:Ասում են ճանապարհին շնչել է,թեև ոչինչ չի խոսել:Բժիշկներին ասել է՝ «Ես Մովսեսն եմ»:
Ահա բոլորը,ինչ որ պատմել են թերթին Աշոտն ու Մովսեսը դեպքից 13օր անց:Այն ժամանակ ասում էին նաև,որ արնաքամ է եղել:Իսկ ԱԻՄ-ում բոլորը գիտեյին,որ Մարտինը նրան սողեսող է հասցրել զրահամեքենային,քանի որ բանակից շատ մարդիկ են եղել դեպքի վայրում,որոնք հաստատում էին այս բանը,ի հակառակ այսօր՝ 19 տարի անց կատարած Ձեր այն հայտարարությանը,որ նա իր ոտքով է գնացել ու նստել զրահամեքենա:Այդ օրը տեղի ունեցած Երասխավանի մարտի ամենագլխավոր հարցը եղել ու մնում է Մովսեսի մահը,որի կազմակերպված լինելուն չէին կասկածում անգամ նրա կինն ու զինակից ընկերները եվ նահանջի հրամանը:Հրամայվել էր նահանջ այն պահին,երբ Նախիջևանի հողում արդեն 15կմ առաջ էին գնացել Արտաշատի «Անկախության -Բանակի» մարտիկները:Այսինքն այդքան կյանքերի գնով,այդքան վիրավորների թափած արյամբ,նաև Երևանի «Անկախության Բանակի» պատանի զինվոր 16-ամյա Պապիկյանի անհայտ կորստյան գնով,որը մինչև այսօր հայտնի չէ,թե ի՞նչ եղավ,այս պիսի գնով պարզվում է պայքարել էին մարտիկներ,հանուն ոչնչի:Հակառակ դեպքում,ո՞րն էր իմաստը այդ կռվի և այդքան զոհերի ու վիրավորների թափած արյան,երբ անիմաստ մի նոր հրամանով,Նախիջևանում միջանցք բացած ու 15կմ ներս մխրճված Արտաշատցիներին օգնելու,գրավված դիրքերն ամրացնելու փոխարեն, նահանջի էր հայտարարվում:Հաջորդ օրը,Արտաշատի «Անկախության Բանակի» հրամանատար Սամվելի ցասկոտ հարցին այս կապակցությամբ,Վազգեն Սարգսյանը պատասխանել էր.՝ «մենք ագրեսորներ չենք,որ հարձակվենք ու տերիտորիա գրավենք,մեր գործը ինքնապաշտպանվել է միայն»:ՈՒ այսօր էլ դեռ թարմ է հնչում այն հարցը՝ թե ումի՞ց էին պաշտպանվում ՀՀՇ կոչված սադրիչները,երբ ադրբեջանցիներն այդ ժամանակ փորձ էլ չէին անում խախտել մեր սահմանը Նախիջևանի կողմից,բացի անկանոն կրակելուց:Եվ արդյո՞ք այդ անկանոն կրակոցների համար արժեր մարտի բռնվել ու մարդկային կյանքեր նվիրաբերել:Հետագայում,արդեն Մարտ ամսին, իրենց իսկ կողմից հրահրված Երասխավանի հերթական մարտի ընթացքում, իր «հրամանատարական» փայտե տնակում արդեն Վազգեն Սարգսյանը պիտի խոստովաներ Արտաշատի «Անկախության բանակ»-ի շտաբի պետ նշանակված Հակոբջան Թդևոսյանին ու նույն բանակի Հրամանատար Սամվել Մարգարյանին,իրենց խայտառակ նպատակների մասին,կապված այդ մարտի հետ…
Այս և նմանատիպ բոլոր սադրանքները մի օր հասու են դառնալու հասարակության լայն խավերին ու բացելու են «հերոսների»,«հաղթանակած» առաջին նախագահի,«սպարապետ» կոչվածի և սրանց արբանյակների իսկական դեմքը….

Կարդացողի Հավանություն՝ 1  0

Վրիպակ–Երրորդ տողը պետք Է լինի՝.« բայց չասել չեմ կարող…»–հետո ինչպես տեքստում…

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

Նա երբ 88ի մայիս 28ին երջանիկ նոր սերունդս բախտ ունեցավ Եռագույնը տեսնել և օպերայի պարզ անվանումը փոխարինելու եկավ Անկախության հրապարակ,իսկ թե ինչպես լեղապատառ եղան Փառքի գողերը,երբ Ամենահամարձակը Եռագունը ծածանեց,նույն այդ գողերը Մոսոյիս դահիճները դարձան և Նրա տնկած Անկախության Ծառի պտուղները աճուրդի հանեցին…
Մովսես ջան,հիշատակտ անմահ ,Եռագույնը Քո գերեզմանացված Պետականության ճիչն էր,որ Քո այսօրվա շնորհակալական կենաց բաժակում հայտնվելով աղաղակում է«Մահերով եմ ձեռք բերել գույներս,որպեսզի անտեր Հայտ 600 տարուց հետո գոնե հիմա ազգային դրամ ունենա,ցեղակրոն զինվոր ու դեսպաններ պետություններում…» Դու էլ դարձար Անխոս մի Պատգամ Ծիծեռնակաբերդում…
Ես էլ Քո Արյունը դարձնում եմ Մեռոն,որ մի ուշացած Նահատակի պես դռե-դուռ ընկած Մանուկներ օծեմ -Հայկի սերնդից սերված.թող որ իմ լացը դառնա կրակոց Փառքիտ գողերին,արցունքս արճիճ ու մեղավորը խաչված վիճակում հուշարձան դառնա չապրած Քո Կյանքում…………..թուլ տուր մղկտամ,ատամներիս տակ ցավտ ծամեմ,խիղճս նժարին դնելուց առաջ ,վաղս հարցական դարձնեմ Քո մեջ…..
Ո՜ւ.շ-ո՜ւշ են գալիս, բայց ո՛չ ուշացած,
Ծնվում են նրանք ճիշտ ժամանակին:
Եվ ժամանակից առաջ են ընկնում.
Դրա համար էլ չեն ներում նրանց:

Անտոհմ չեն նրանք կամ անհայրենիք,
Հասարակ հորից ու մորից ծնված՝
Սերում են նրանք և ա՛յն վայրենուց,
Որ էլ չէ՜ր կարող ապրել քարայրում:

Սերում են նրանք և ա՛յն ծերուկից,
Որ նախընտրում էր քնել տակառում:
Սերում են նրանք և ա՛յն պատանուց,
Որ սիրահարվեց իր իսկ պատկերին:

Սերում են նրանք բոլո՜ր նրանցից,
Որ սատանային հոգին են ծախում,
Միայն թե անեն մտածածն իրենց,
Ի՜նչ փույթ թե սատկեն ժամանակից շուտ:

Անվտանգ՝ ինչպես հրդեհն արևի,
Անվնաս՝ ինչպես օգտակար լորտուն,
Վախ են ներշնչում պետություններին
Մինչև իսկ իրենց կամքին հակառակ:

Արքաների հետ խոսում են «դու»-ով,
Եթե, իհարկե, լսում են նրանց,
Իսկ թե չեն լսում՝ մե՜կ է չե՛ն լռի,
Կխոսեն նույնիսկ իրենց կոշկի: հետ:

Ով սահմանում է նոր օրենք ու կարգ՝
Հայտարարվում է օրենքից դուրս:
Բայց չե՜ն վախենում նրանք չար մահից.
Ապրում են դժվար ու մեռնում են հեշտ:
__________________

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

Հարգելի Սվետլանա (լավ կլիներ ազգանունով ներկայանաիք) Ձեր պատմածների մեջ հակասություն կա և ընդհանրապես հագեցած է վախով, սարսափով, անորոշությամբ: Հստակ չի հասկացվում ասելիքը, կարծես հիմնական նետը ուղղված է Վազգեն Սարգսյանի, Լևոնի, ՀՀՇ-ի դեմ… Չեք ըմբռնել իմ ասելիքը տարվելով «փաստերով», մոռանալով մեկ անգամ իսկ հիշել իմ նշած Արմինեի (ցավոք ազգանունը չեմ հիշում, ամուսնու անունը` Սահակ ) ինձ պատմածների մասին: Եթե Դուք աիմական եք եղել ապա պարզորոշ ասեք, ես հաղորդում կանցկացնեմ այդ ուղղությամբ: Լավ կլինի խոսքը ըմբռնեք ենթատեքստում: Հավելեմ նաև, վստահություն չունեմ Մարտին Ճերմակյանի պատմածներին հիմնավոր պատճառներով, որը չեմ կարող այստեղ գրել: Ձեր արխիվները մի պահեք, հրատարակեք Լույս Աշխարհում, գուցե դա ավելի լավ է քան պահոցներում ոչնչացնելը:

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

Հարգելի Ստեփան,
Ինձ թվում է որ Աշոտ Նավասարդյանը լավ էլ գիտեր ավոմատից օգտվելու ձևը:
Նա անդադար կրակել է երկու նպատակով:

1. Հեռվում գտնվող սնայպերին իմաց տալ, որ մենք արդեն փոսի մեջ ենք, իսկ Մովսեսը դրսւմ:
2. Քանի որ Աշոտի զենքը լռվել էր, նա չէր կարղ “կռվել” Մովսեսի կողքին:

Վահան

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

Սվետլանա ջան,Արյունովս ստորագրում եմ և Քեզ հետ ենք…Իրար հետ Իրար համար,վասն Արդարության..

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

Հարգելի Սվետլանա,լիռվին համաձայն եմ ձեր բռլռր գրածների հետ,հաճռւյքով հետևում էի թե ինչպես էք պաշտպանում Մոսոի և Անկախության բանակի հիշատակը,որի համար շնորակալություն քեզանից:Թե ով է կրակել Մովսեսին …հետեվից թե դեմից,հայ եր թե թուրք մենք այն ժամանակ ել չկարողացանք ճշտել:Հաստատ է մի բան որ կրակողը թշնամի էր,թշնամի էր անյերեվույթ,թաքնված և զորեղ:Իսկ այն մեղադրանքը որ Մովսեսին և մեզ օգտագոռծել են Սովետի,ռուսների դեմ,կուզեմ պատասխանել Մովսեսի բառերով-երբեք ոչմեկի դեմ մենք չենք լինելու միշտ կլինենք ենք ՀԱՆՈՒՆ:Շատ հնարավորե որ ես կմեղադրվեմ դեմագոգիայի մեջ,մեղադրեք:Շատ հեշտ է վերլուծումներ անել հիմա հերվից և ժամանակ անց,հանգիստ, սառը գլխով,ծանր ու թեթեվ անելռվ:Ցավալին այն ե որ այն ժամանակ խորուրդ տվողներ չկաին:
Ւտարբերություն ձեզ հարգելի Սվետլանա, միչև վերչ այս հաղորդումը չլսեսի..պարզապես չկարողացա,նենց տպավորություն էր մոտս որ ինչվոր մարդիկ իմ ընկերների վոսկոռներնեին լվանում..և նրանք արդարանալու,պաշտպանվելու հնարավորություն իսկ չունեն:

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

Hargeli Robert, kartzum em da piti anen Movsesi motik mardik, kam piti anein.

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

Սիրելի Սվետլանա, հարգելի Հրայր, ձեր գրառումները կարդալիս արցունքներս զսպել չկարողացա…
Ինչպե՞ս կարելի է մաքրել կյանը նման դաժանություններից…
Հարգելի Սվետլանա Ձեր այս խոսքերը ցնցեցին ինձ .
«Ես այսօ՛ր չեմ թçնամացած այն օտարազգի թելադրողների դեմ,որոնց կամքով կյանքից հեռացան բազմաթիվ արժանավոր հայորդիներ:Ես նրանց չեմ Էլ ուզում հիçել ու ոչ Էլ պահանջելու բան ունեմ նրանցից…Ինձ համար առաջին կարգի թçնամի են համարվում հայ կոչվող ա´յն մարդիկ,որոնք եղել են այդ հանցագործություններն իրականացնողները և որոնք դեռ այսօր Էլ çարունակում են խոսել ազգի անունից և հանուն Հայրենիքի,նորից օտար ուժերին սատարելու նպատակներով…:»
Ուզում եմ մի հարց տալ ձեզ. միայն անկեղծ պատասխանեք , խնդրում եմ…
Իմ այստեղ գալուց առաջ քույրս,ով երկու որդի ունի, արդեն եհովայի վկա էր դարձել ու ,հիմա, զանգելիս չգիտեմ ինչպես խոսել նրա հետ այդ մասին . մշտական ինտերնետ էլ չունեն, որպեսզի այստեղի հաղորդումները դիտելով գոնե մի փոքր ճեղքվի իրենց ընտանիքի վրա հագցված կաղապարը… Նրա ամուսինը դանդաղում էր ՝ չէր շտապում անդամագրվել այդ կազմակերպությանը, բայց արդեն նրան էլ էին համոզում…
Մի պահ նույնիսկ մայրիկիս հետ էր խորթացել , բայց հիմա մայրս ասում է , որ հաճախակի են հանդիպում , բայց այդ թեման աշխատում են չշոշափել…
ՀԻՄԱ ՝ ՀԱՐՑՍ.
Ի՞նչ անեմ, ատեմ ու թշնամանամ քրոջս ընտանիքի՞ հետ, թե՞ այն ախտի, որը վիրուսի պես աննկատ սղոսկում է ու վարակում իրեն հանդիպած ցանկացածին…Ինձ թվացել է, որ ոչ մեկս էլ անթերի չենք ու հարուցիչից պաշտպանվելու հիգիենայի կանոնները չիմանալով կարող ենք ակամայից վարակակիրներ դառնալ…

Ու նման ցավոտ հարցեր շատ ունեմ…
Ինչպե՞ս անենք …
Ես չեմ ուզում ինձ անվանել մի կատարյալ էակ ու թերացողներին անարգանքի սյունին գամելով ինքնապաշտպանական ագռեսիայի մեջ գցելով նրանց միջոցով շարունակական չարության շղթա կազմել… Ասացեք խնդրում եմ, սխալվա՞ծ կլինեմ , եթե բռնեմ երեւույթը քննելու ու վերացնելու ճանապարհը…
Ես շատ եմ կարեւորում մեծերի խորհուրդները /նույնիսկ հակառակվելիս ու նախատինք ստանալիս շատ բաներ եմ սովորում /…
————————————————————————————
Հարգելի Քիրեմիջյան , ի՞նչ եք կարծում, միամիտ հայրենասեր Ժիրայր Սեֆիլյանը , կամ Տիգրան Խզմալյանը պաշտպանվա՞ծ են արտերկրից ուղարկված վարակներից…
ԿՈՒԶԵԻ, ՈՐ ՄԻԱՑՈՒՄՆ ԷԼ ՄՏՆԵՐ ԼՈՒՅՍ ԱՇԽԱՐ…
Առհասարակ, ընդդիմության մեր հայերի հետ էլ կուզեի լույսով խոսեինք…

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

Արմինեի ազգանունը կարծում եմ Կարայան էր…նա մի ժամանակ թղթակցում էր «Լույսին»

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

ազգային գաղափարախոսությունը կեղծ կատեգորիա է…
Չկան հավերժ թշնամիներ ու հավերժ բարեկամներ…
հայերը պիտի ապրեն իրար օգնելով՝ ունեցածը կիսելով, հազար ու մի զրկանքներին դիմագրավելով…՛
ԱՀԱ հիմնարար գաղափարարը , որը դարձավ ՀՀՇի ծրագիրը
Այդ ծրագրին հավերժ հավատարիմ են բոլոր հայտնի ու անհայտ հայ քաղաքական «գործիչները»,անգամ նրանք ՝ ովքեր թեկուզ հպանցիկ դերակատարությամբ հանդես եկան ու դեռ գալիս են ու կգան ՀՀՇի կամ էլ նրա հարող կառույցներում… ՎԳԳ

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

http://video.google.com/videosearch?q=zeitgeist&emb=0#q=zeitgeist&emb=0&start=110

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

http://video.google.com/videoplay?docid=8780948378423258789&ei=zzZ7SavDLKW82wLDgMW1BQ&q=zeitgeist

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

Այո՜… Արմինե Կարայան: Այս աղջիկն էր, որ պատմում էր որպես առաջին կարգի վկա,թե ինչպես է եղել Գորգիսյանի սպանությունն ու մնացածը:Շնորհակալ եմ Վահան:

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

Հարգելի ժողովուրդ, ազգադավ «Ժամանակ» լրագիրը իմ IP-ն արդեն 4 օր է շրջափակել է: Այնտեղ կա մի լրագրողուհի Կարինե Հարությունյան՝ հանրահայտ «ԵՐԿՐԻՍ ՀԱՅՐԸ ՎԵՐԱԴԱՐՁԵԼ Է»…2008 թվի օգոստոսի 2-ի խայտառակ հոդվածի հեղինակուհին, որը եթե չեմ սխալվում, որպեսզի խուսափի իմ ամենօրյա նախատինքներից, այս տարի վերցրել է Էմմա Գաբրիելյան կեղծանունը, բայց հասկանալով, որ ինձանից փրկություն չկա, բլոկադայի ենթարկեցին: Այդ խայտառակ հոդվածը (հայերեն եվ ռուսերեն-իմ թարգմանությամբ) ես պահել եմ իմ արխիվում:

Այսօր փորձեցի ճեղքել շրջափակումը հետեվյալ վերլուծությունով՝
———————————————————————————————————–
Այ «Ժամանակ» կեղծանունը կրող DayAz ազերաթուրքական պոռնկանոց, եթե ներկայիս իշխանամետներից որեվե մեկի մեքենան վրաերթի ենթարկեր մի անտուն շան, դուք եվ ձեր նման քոռլեվոնյան մյուս պոռնկանոցները ամպագոռգոռ ոռնոց կհանեիք ամբողջ “Armtown”-ով մեկ, իսկ այսօր, երբ քոռլեվոնյան կամակատարները դանակահարել են իր պարտականությունները կատարող Հայկ Բաբաջանյանին, Կոտայքի մարզի դատական կատարածուին, որը ծառայության բերումով իրականացնում էր «Բջնիի» հետ գործառույթները, դուք, ազգի դավաճաններ, ջուրը բերաններդ լիքը առած, սսկվել էք:
Ահա ձեր օբյեկտիվությունը, կեղտոտ փարիսեցիներ:

Կարդացեք «Ազատամտության» «ՀԵՐԹԱԿԱՆ ՄԱՐՏԱՀՐԱՎԵՐ ՊԵՏՈՒԹՅԱՆԸ» հոդվածը՝
http://www.azatamtutyun.am/arm/shop/UID_4103.html

եվ “Голос Армении” “СЛУЖЕБНАЯ ВЕРСИЯ” հոդվածը՝
http://www.golos.am/index.php?option=com_content&task=view&id=41967

Անիծվե՛ք դուք սերնդե-սերունդ:
———————————————————————————————————————————————
Հարգելիներս, իմ կարծիքով արժի այս տողերը դնել բոլոր ազգադավ թերթուկների կայքէջերի մեջ: իմ անունը կարեվոր չե, երեվույթն է կարեվոր, կարելի է եվ ուրիշ անվան տակ ուղարկել:

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

«Հայաստանի Հանրապետություն» լրագիրը բոլոր հոդվածների տակ դրել է 2006-ի հունվարի 24 ամսաթիվը՝

24-01-2006
Շարունակվող կրքեր՝ «Բջնիի» շուրջ

Ինչպե՞ս կարող է «փաստաթղթեր …

http://www.hhpress.am/?sub=hodv&hodv=20060124_5&flag=am
Նրանց մոտ դեռ 2006 թվականն է: ))))

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

Սիրելի հայեր, ձեզ եմ ներկայացնում մի զգայական խճանկար: Եթե պակասող կամ սխալ տեղում դրված մասնիկներ գտնեք՝ ուղղեք, խնդրում եմ: Ուզում եմ ձեր կողմից հավանության արժանանալուց հետո այս գործը էկրանավորվի ու ներկայացվի աշխարհին` որպես հայ կատարյալ գենի կենսատու խորհուրդ ու անբիծ հայելի…
Մա յրս անաղարտ հոգու տեր մի հայուհի է. մանկուց նրա անբիծ հոգու հայելու շնորհիվ մաքուր եմ մնացել ու նկատել եմ, որ բոլոր մորդկանց հոգիներն էլ հայելիներ են պարզապես խառնաշփոթ թոհուբոհի ու լրատվական պղտոր հեղեղի նստվածքներից մաքրվելու համար ժամանակ չեն գտնում հնարածին մղձավանջների պատճառով…
Մարդկանց մեջ վախ ու հիասթափություն առաջացնող հորինվածքները մակաբույծ որդերի բես հայտնվում են մարդկանց երեւակայության մեջ ու ինկուբացիոն շրջանից հետո սկսում են երեւակայությունը խեղող ու հոգին ախտահարող իրենց ներգործությունը…
Բաբելոնածին մոլորյալ երեւակայությունը իր կերտած հոգու սեւ բիծը մաքրելու փոխարեն բոլոր ազգերին սեւացնելով փորձում է Մալեեւիչի «Սեւ քառակուսու» գլոբալիզացնող խճանկարը ամբողջացնել:
ՀԱՅ ազգի հայելային հոգու մասնիկները արտացոլում են մատուցվող սեւությունը, բայց այդ անմիտ միապաղաղության կանոններին չենթարկվող Հայի արարչական էությունը խայտաբղետ է դարձնում արտացոլանքն ու հոգու հայելին ողողում ապրեցնող լույսով…
Այս հեղեղին դիմակայել փորձողները պետք է զերծ մնան անհամբերության հիասթափեցնող շտապողականությունից ու կյանքի հոսանքն իր հունին վերադարձնելունելու նախաձեռնությունը անկատար չթողնեն…
Կյանքում ավելորդ ոչինչ չկա, պարզապես ամեն ինչ իր տեղը պետք է հասնի ու կազմվի բազմազանություններով հարուստ հոգու կատարյալ խճանկարը, որը հավերժական շարժման հայելին է: Իսկ ո՞ր ազգը կարող է կատարելության ՀԱՅելու ամբողջացման գործընթացը գլուխ բերել, եթե ոչ արարչական ուժն իր մեջ կրող ՀԱՅ ազգը՝ իր կենարար էությամբ…

Անգին հայեր, ձեր քննության մաղով անցկացնելուց հետո թույլ տվեք այս գործի հեղինակին անվանել Հայք Հայաստանյան, այսինքն ձեր հավաքականությունը խորհրդանշող անունով…
Իսկ ինձ հավաքարարի կարգավիճակն էլ շատ հաճելի է :

ՀԱՇՄԱՆԴԱՄ ՀԱՎԵՐԺԱԿԱՆ ՇԱՐԺՈՒՄԸ ԱՊԱՔԻՆՄԱՆ ՃԱՆԱՊԱՐՀԻՆ

/Եթե այս գործը հաջողվի էկրանավորել՝ պետք է սկսել տիեզերքի անշարժ թվացող տեսարանով , որի մենջ աստիճանաբար արագանալով նկատելի է դառնում տիեզերական մարմինների շարժումները… Ավելի ու ավելի արագացող շարժման տեսարանը աննկատելիորեն փոխարինվում են ժամացույցի աշխատող մեխանիկայով, հետո էլ արտաքին տեսքով, ու տեսարանը մտքի ճամփորդության նման սլանում է ինքնաթիռով տուն վերադարձող հերոսի մտածկոտ հայացքի մեջ, ու փակվող աչքերի երեւակայության ներսում, մտքերի հետ զուգահեռ հոսում են նրանց համապատասխան պատկերները…/
Ես թռչում եմ, գալիս եմ անգին իմ երկիր…
Գալիս եմ՝ փախչելով բետոնե ջունգլիներից, գունագեղ ու թեթևամիտ գովազդներից, սիլիկոնի գայթակղիչ հետապնդումից, էություն լափող լարած գործիքներից փախչում եմ՝ գալիս փարվելու քո զորաց քարերին, մամռոտ սյուներին, տաք գրկով ալևորներին, անմահական աղբյուրներին, կենաց ծառերին,քո բնությանը, քո սուրբ մայրերին… ԳԱԼԻՍ ԵՄ ԳՐԿԵԼՈՒ ՈՒ ՄԻԱՀՅՈՒՍՎԵԼՈՒ…
Մի՞թե մարդը տիեզերքի մի մասնիկը չէ: Մարդն էներգետիկ մի միջավայր է, որն անկասկած ունի իր կարեւոր դերը այս հավերժական շարժման մեջ: Մտքեր ցանկություններ, երեւկայություն՝ սրանք ստեղնաշարի տարբեր կոճակներ են, որոնք ձուլվելով պահի հետ շարժման մասնիկն են կազմում…

Հավերժական շարժման պարուրաձեւ ընթացքում տարբեր նյութափոխանակություններ ու գոյացություններ են լինում, իսկ աներեւույթ ուժերի սիրո տարփանքից հասունանում է արարչական սերմնարանը…
Բեղմնավորված ձվաբջիջները սերտաճում են երկնային մարմիններից մեկին, որը վերածվելով կանաչ մոլորակի ՝ դառնում է բանականության ու կամքի հավերժական շարժման նյութեղեն ձեռագիրը…
Հավերժական շարժման անընդհատ թարմացող շնչով լցված նրանք կերտում են բնությունն իր խորհրդով, կենդանական աշխարհն իր հատկացված գոյատեւման բնազդով եւ վերջապես ամենայն տարրերն իր մեջ ամփոփող սերմ գոյացնելով՝ իրենք այդ սերմերի մեջ ամփոփվելով՝ էանում են… Այդ տարերային էությունը , որը մարդ կոչվեց, տարերքների հավասարակշռությունը պահում էր իր աճող ու հավասարակշռող աստվածային մասնիկների՝ գերիշխող բանականության ու ոգեշնչող կամքի համերաշխ սահմանապահության շնորհիվ… Այս աստվածային մասնիկների գոյության շնորհիվ է , որ մարդ տարբերվում է անասունից …

Մարդու ֆիզոլոգիական կառուցվածքը հիասքանչ է. ամեն մի բջիջ, ամեն մի լիցք՝ յուրաքանչյուրն ինքնատիպ ու համապատասխան դիրք գտած ամբողջ հյուսվածքի հավերժական շարժման մեջ:
Մարդու գլխուղեղում, կամքի ծննդավայր՝ չուսումնասիրված գորշ նյութի ու տիեզերքի սեւ խոռոչի խորհուրդը պետք է որ ընդհանրություններ ունենան… Յուրաքանչյուր մարդ իր կամքի ուժով կամ թուլությամբ ինչ-որ կերպ ազդում է տիեզերքի վրա…

Ինչ-որ բան թերացնում է այս չքնաղ կյանքը: Ես գիտեմ, որ մի օր մարդիկ կազատվեն վախի քաոսածին բեռից ու կապրեն իրենց հոգում մոլորված Արևաշող երկրի խորհրդով:
Մի անկոչ վախի զգացումից ծնված թերահավատություն ստիպում է մարդկանց անտարբեր լինել այդ դրախտային խորհրդի նկատմամբ ու առօրյա արհեստածին վախերով ապրել:
Չկան չար եւ վատ մարդիկ ու կյանք , կա վախի տարբեր ախտորոշումներով դրսեւորվող հիվանդություն , որն աննկատ թուլացնում է աշխարհի դիմադրողականությունը: Ինքնաճանաչումն ու ինքնատիրապետումը կարող է կոփել մարդկությանը:
Յուրաքանչյուրս մի առանձնահատուկ էներգետիկ միավոր ենք հսկա տիեզերական էներգետիկ համակարգում, և այս ամբողջության ձևավորման վրա մեր ազդեցությունն ունենք…
Հիասքանչ է մեր մոլորակը , որտեղ տիեզերական անծայրածիր Բանականության ու Կամքի հասունացող սիրուց ծնվեց նյութեղենը…
Երբ կամքը վերածվում է չհավասարակշռված ցանկության մարդ թուլակամ ու խոցելի է դառնում…Նա կարող է խոցվել չվերահսկվող շատակերության, մանյակալ վավաշոտության, գայթակղիչ ցանկասիրության, կամ ոչինչ չանելու ցանկության եւ նման ախտածին թուլություններով:
Այն՝ ինչ հիմա կպատմեմ, իմ կյանք ներխուժեց, երբ ես տասներկու տարեկան էի և հասակակիցներիս հետ պահմտոցի էի խաղում հայոց լեռների գրկում հպարտ ու ցից կանգնած միաչքանի Զորաց Քարերի մոտ: Նրանք պատմեցին ու ցույց տվեցին իրենց կլորիկ աչքով մեր արևաշող երկրի պատմությունը… Կասեք. «մանկական երազ է եղել», գուցե և, բայց շատ իրական…

ԱՐԵՎԱՇՈՂ ԵՐԿԻՐԸ

Վաղուց, շատ վաղուց կար մի արևաշող երկիր, որտեղ բոլոր տղամարդիկ թագավորներ էին, իսկ կանայք՝ պատվարժան թագուհիներ: Նրանց զավակները ապրում էին սիրո ու բարության լույսով եւ խելացիության ու հմտության ջրով շաղախված ծաղկուն լեռնաշխարհում:
Ծնողները ջանասիրաբար խնամում էին երեխաներին: Ամեն տարիքի համար իրեն համապատասխան շապիկներ ու հագուստներ էին պատրաստում՝ հմտության կտորները զգուշության թելերով կարելով: Հագցնում էին համարձակության կոշիկներ, կապում ազնվության գոտին, բազուկները օծում ուժով ու աշխատասիրությամբ… Քրտինքով վաստակած ուտելիքները համեմում էին կենաց խորհուրդներով ու իմաստությամբ:
Սիրասուն փոքրիկները, կենդանիների նմանակելով, խաղեր էին անում, հնչյուններ արտաբերում, և արտաքինի վրա իրենց սիրած խաղի դրոշմը մնում էր՝ տալով նրանց էլ ավելի ինքնատիպություն ու հմայք: Նրանց հետեւող իմաստուն մեծերը այսպիսով կողմնորոշվում էին նրանց համապատասխան հետաքրքրություններ ու զբաղմունք գտնելու հարցում…
Աճման հետ, երեխաները աստիճանաբար, հարազատ մարդկանցով էին հիանում, լսում նրանց խորհուրդները, խրատվելով հմտանում ու, երբ պատրաստ էին լինում մարսելու կենաց ծառի պտուղները՝ գտնում էին իրենց լավագույն կեսին եւ զույգավորվելով՝ թագ ու պսակ ստանում . ստեղծում էին իրենց սիրո թագավորությունը:
Տարածվում էր Արևաշող երկիրը այգաբացի լույսի պես, և նրա իմաստությունը կենսառատ ջրի պես ողողում էր ծիրանի հողերն ու ծաղկեցնում…
Յուրաքանչյուր ոք անցիալից դեպի ապագա ձգվող ուղին բռնած հնի ու նորի հավասարակշռող ուղահայացի հետ հատման կետից տարածվող ներկայի սրբազան խաչն էր կրում իր մեջ…
Այստեղ ծնվում էին երգեր, պարեր ու ցնծություն, որոնք արտահայտում էին կյանքի իմաստությունն ու վեհությունը, տիեզերքի լուսավոր խոռոչից ծնվող կամքի ու իրենց լուսավոր էության թելադրանքով բարգավաճող երկրի խորհուրդը:
Անուշ քրտինքով/աշխատանքով/ ջրած պտուղները պոկվում էին միայն հասունացած ժամանակ, ու արևահամ բերքի կորիզները սերնդե-սերունդ փոխանցվում, տարածվում ու ծլարձակում էին աստիճանաբար տարածվող Արեաշող երկրի շրջակայքում…
Կենդանիները մեծ սանիտարներ էին: Գիշատիչները սնվում էին ծերացած կենդանիների լեշերով միայն, իսկ բուսակերները՝ ավելորդ թփերով…
Մարդիկ ապրում էին մինչեւ խորը ծերություն ու խորհրդածին հոգին ավանդելով՝ թաղվում ծառի արմատների պես ու չմոռացվելով՝ թախծոտ կարոտի հոգեհանգստի արժանանում: Հոգու էներգիան թիթեռնիկի պես աննկատ թռչում ու ամփոփվում էր արեգակի մեջ, որտեղից տիեզերական ներկային հարմարվող ու թարմ էներգիա էին ստանում չքնաղ նորածինները:
Այս լուսավոր էակները ապրում էին իրենց տարածվող խաչերի ծաղկեցնող խորհրդով ու աստիճանաբար ընդլայնում իրենց արեւաշող բնակավայրը…
Արեւաշող երկրի կատարյալ ներաշխարհի ու բնության շնորհիվ մթնոլորտի օզոնային շերտով լուսապսակը մեծացել էր ու որոշ ժամանակ անց իր մեջ էր առնելու ամբողջ սիրո մոլորակը …

Երբ պատանի աղջիկ ու տղա չափահաս դառնալով՝ ինքնաճանաչման ուղղուն էին հասնում, իմաստուն ծերուկները մի խորհրդավոր խնդույք /խնջույք/ էին կազմակերպում , որն համեմվում էր երգ ու պարի խորհուրդներով…
Վեհաշունչ պարերից ամենագլխավորի խորհուրդը անզուգական էր . դրան մասնակցում էին ծնողներն ու զավակները … Նրանք սրտի բաբախոցի նմանվող ոստյուններով հեռանում էին միմյանցից եւ ալեկոծելով օդը նորից մոտնում ու ձեռքերի մեջ առնելով կյանքի փորձն ու զորությունը ափերը թափով իրար էին զարկում , որ միահյուսվեն ուժ ու թարմություն ՝ հմտության սերմին ծիլ տալու համար…
Կյանքի փորձով կոփված մեծերը արարչական ուժն էին փոխանցում արեւաշող երկրի շրջակայքի անբնակ հողերը ուսումնասիրելու, նոր սերմեր հայտնաբերելու, նոր վայրերը բնակության համար բարենպաստ դրախտավայր դարձնելու համար ուղարկվող իմաստության պտուղը վայելելուն պատրաստ երիտասարդներին…
/Այստեղ տեսա պատանիներին ճանապարհ դնելու խնդույքի/ խնջույքի/ խորհրդավոր պար – ներկայացումներից ամենակարեւորի տիպը: http://www.youtube.com/watch?v=C-ddG73h9yk&feature=related /իհարկե այստեղ տեղ գտած հրացանների պահը անտեսած/, պարի հոգին հիանալի է ու համապատասխան այս հատվածի խորհրդին://
Այսպես հավաքվում են պատանի աղջիկ ու տղա ու միաձուլված ճանապարհ ընկնելու խորհուրդն են ներկայացնում ու ցույց տալիս ամրակուռ կառույցի խորհուրդը http://www.youtube.com/watch?v=DcykRzdUqbA&NR=1 /
Այս երիտասարդները իմաստուն ծերուկների/ պապ ու տատի/ առաջնորդությամբ ուղեւորվում են արեւաշող երկրին շրջապատող տարածքները…
Իմաստնացող պատանիները, այս ուղեւորության ընթացքում հոգեպես կապվում էին իրենց համապատասխան կեսին ու վերադառնալով՝ ծնողներից օրհնություն էին խնդրում, որպեսզի թագ ու պսակ ստանան ու ճաշակեն կարմիր խնձորը, որի սերմերը կյանքի անմահության խորհուրդն իրենց մեջ առած մի օր կհասնեին բարեբեր հողի…
Այսպիսով, ամբողջության մեջ միաձուլվող արարածներից արարվում էր կենարար էներգիան ու մեծերի հավասարակշռող իմաստության խորհուրդների ճկուն շերտով ուղղորդվում անշունչ շրջակայքում լույս ու կյանք ծնելու … Մոլորակի մի մասը նոր-նոր էր օզոնային շերտով ծածկվում …
Այս կենարար լուսապսակը աստիճանաբար տարածվելու էր ու ներառելու մյուս երկնային մարմինները, եթե չլիներ մի աննախադեպ իրադարձություն…
Դա կատարվեց ապագայի ավետիսի օրը, երբ տիեզերական կարգի խորհուրդներ փոխանցող արբանիակ Լուսինը հայտնվեց երկրի ու Արեգակի արանքում եւ մի ակնթարթ իր գլխին առավ արեգակնային թագը…Այնժամ երազային արագությամբ մարդկանց ուղեղները կարդացին այսօրվա Հայաստանի հալածյալ անցիալը ու թուլացնող թերահավատության սերմը գոյանալով խցկվեց ոմանց մտքի մեջ ու մտքում արմատավորվելով խոսքի ծիլեր տվեց, որոնք բազմացրին տարակուսանքի սերմերը…
ՇԱՐՈՒՆԱԿՈՒԹՅՈՒՆ ԷԼ ԿԱ

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

Ես երիտասառդ Հայորդի էմ, իսկ ինչպե՞ս եք դուք թույլ տալիս ձեզ դիմել:

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

Հարգելի Նարեկ, ու՞մ են ուղղված Ձեր խոսքերը:

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

Հարգելի ժողովուրդ, ամենայն հարգանքով վերաբերվելով մեր բոլոր ժամանակների անմեղ զոհերի հիշատա-կին, ուզում եմ հարցնել: Մի՞ թե պարզ չէ, որ աշխարհը այսօր էլ նույն թատերաբեմն է:
Հարգելի Սվետլանա, անձամբ ձեզ մի կոնկրետ հարց եմ ուզում ուղղել: Մի՞ թե որևէ մայր զավակ ունենալիս
երազում է, որ այդ զավակը անպայման զոհվի հանուն հայրենիքի ու օրօր երգելիս միայն հայրենասիրական երգեր է երգում: Հարցս կարող է պրովոկաթիոն թվալ: Բայց այդ հարցը չի բխում նրանից, որ ես վախենում եմ մահից: Կարող եմ ավելին ասել, մի անգամ չէ որ բարև եմ տվել մահվանը ու վստահաբար կարող եմ ասել, որ
բաց կռվի դաշտում այն ավելի հեշտ է: Սակայն կարծում եմ խնդիրը այսօր հայության համար ոչ թե հերոսա-բար նահատակվելու, այլ հերոսաբար տնտեսապես հզորանալու և ամրապնդվելու մեջ է: Կարծում եմ պա-կաս ռազմաճակատային գծում չեն այն բոլոր հայերը, ովքեր արտասահմանից իրենց ուժերի չափով լցնում
են հայաստանի բյուդջեն, չնայած այնտեղ գոյություն ունեցող շորթողներին: Բայց որտե՞ղ չկան այդ շորթող-ները: Մի՞թե մեր զավակների կրթության ու բազմակողմանի զարգացման խնդիրը պակաս ռազմավարական
խնդիր է այսօր, և մի թե դա հնարավոր է ոչ՛ խաղաղ պայմաններում: Ամեն գնով այսօր հայաստանում կարևոր
է խաղաղության պահպանումը, չմոռանալով իհարկե աղպահանումը: Իսկ այդ գուրծընթացը արագացնելու համար նոր տեխնոլոգիաների ներդրում է հարկավոր գործնական ու տնտեսական բոլոր բնագավառներում:
Հարգելի Քիրեմիջյան, Ձեզ հատուկ շնորհակալություն այն ամենի համար ինչ անում եք առանց խնայելու Ձեր
նյարդերն ու ջղերը, մի ավելորդ անգամ ևս փորձելով բացատրել թացը չորից տարբերելու հմտությունը:
Ցանկանում եմ Ձեզ առողջություն և երկա՜ր կյանք: Չէ որ բանակը միայն զինվորներից չէ կազմված, և պետու-թյունը միայն բանակով չէ ,որ պետություն է:

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

Հարգելի Ռոբեռտ, ես ոկտագործում եմ հաճախ Լույսի ստեղնաշարը, Հայերեն գրառումներ կատարելու համար:
Այս անգամ, հանկարծակի սերմեցի բնազդաբար “պահպանել” կոճակին և գրությունը տեղադրվեց Լույսի քննարկւմների բաժնում:
Հարգելի հայրենակիցներ, խնթրում էմ չըշփոտվէել այտ գրածիցս, այն ուղված չե քննաբաժնի հարգելի հայրենակիցներին:

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

Սիրելի Լույս Աշխարհի ադմինիստրատոր, ես երկար տեքստ էի ուղարկել , դուք այն հարկ չե՞ք համարել դնել , թե՞ երկարության պատճառով է սպամի ենթարկվել…
Եթե վերջինի պատճառով է՝ վաղը կապի , կամ փոստի միջոցով կուղարկեմ …
Հարգանքներով՝ Լիանա

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

Լիանա ջան, երբ գրառումը պարունակում է երկուսից ավել հղում, այն անմիջապես դասվում է վերանայման ցանկին պատկանող գրություններին։ Երբեմն էլ երկար գրությունը հնարավոր է որ տեղ չհասնի, քանզի ըստ տվյալ ժամի, հնարավոր են լինել զուգորդված գործողություններ, որոնք ծանրաբեռնելով համակարգչի աշխատանքը, դուրս մնան, կամ ամբողջությամբ չպահպանվեն համակարգչի պաշարատեղում։ Այս վերջին տեսակն ամենա ցավալին է եւ դժբախտաբար անվիճելին…ԼույսԱշխարհ կայքի ինտերնետ ծառայությունը ոչ մի կերպ չի երաշխավորում դեյթա պաշարի կորուստը։ Եթե լինեն հարցեր, ինձ գրեք կապի միջոցով։

Սիրով,
Հակոբ

հաարգելի ստեփան քերեմիջյան շնռրհակալռւթյռւն բռվանդակալից հաղռրդռւմների համար:աշռտ

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

Շնորհակալություն,որ պարզեցիք հարգելի Հակոբ:
Ի դեպ, Ձեր խորհրդով գուգլում մեյլ բացեցի ու մինչ վերջերս լավ աշխատում էր , իսկ օրերս մի հիմար նամակ եմ անընդհատ ստանում , թե շահել եմ 1000000 անգլիական ֆունտ ստեռլինգ : Ջնջում եմ , նորից են գալիս…
ԲՈԼՈՐՆ ԷԼ ԱՍՈՒՄ ԵՆ, ՈՐ ԴՐԱՆՔ ԴԵԲԻԼ ԽԱՅԾԵՐ ԵՆ …

Սրանց պատճառով , երեւի, Թամարայի նամակը չէի ստացել…
Հիմա դրանցից բացի ուրիշ նամակ չեմ ստանում…
Ես այս խայծի մասին վաղուց էի լսել. հետաքրքիր է մինչեւ հիմա կուլ տվողներ կա՞ն, որ այսպես ջանասիրաբար ուղարկում են…
ԱՅ ՄԱՐԴ,ՉԵՄ ՈՒԶՈՒՄ ՁԵՌՔԻ ԿԵՂՏԻ ՄԻԼԻՈՆԱՏԵՐ ԴԱՌՆԱԼ , ՀՈ ԶՈՌՈՎ ՉԻ՞…

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

Լիանա ջան գրարումներտ շատ խորն են և Լուսավոր,հիանում եմ….բայց ամբոխային ,մտածողության տեր մարդկանց համար չէ……թույլ տուր հիշեցնեմ քո անգին գրարումներից,որոնք Լույսի Ճառագայթեն…
«Ես ուզում եմ մարդիկ իրենց սեփական սխալներիը փոքրացնելու համար ուրիշներին պղծելու ճանապարհը չբռնեն / դրա համար չի կարելի մարդկանց թերությունները ի ցույց դնել ու բարդույթավորել նրանց…
մենք բյուրավոր իմաստասիրություններ ունենք ,որոնք մաքուր են ու կենսատու…Այս թույնը խմած աշխարհը մեր կենսարար հակաթույն իմաստասիրություններն է աղերսում մեզնից…
Պետք չեն մեզ այդ հոգեմետ վարակ մոլագարությունները…Մեր ջինջ աղբյուրները խառնում ,պղտորացնում են, որ մեզ թվա թե խմելի չեն ու իրենց թույները մատուցեն մեզ :
Ամեն ազգ տանում է իր խաչը, եւ շատերն են հասկացել , որ հայերիս պես ծաղկացնելով այն տանելն է ամենա ճիշտը,ու աշխարհի փրկությունը հայի իմաստասիրության մեջ է:
Նրանց խրատները ահաբեկիչներ է ծնում / վարակվել պետք չէ/, իսկ մերը սիրո ու խղճի օջախ…
Շնորհակալություն..

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

ԹԱՄԱՐ ջան ,անգին Հայուհի,միանում եմ Ձեր գրարումին,հատկապես Ստեփան Քերեմիջյանի նվիրումի գնահատման……
այո Մենք էլ կորուտսներ չպետք է տանք,բավ է…..բայց մեռնելու վախն էլ պետք է հաղթենք,Անցյալի փառքը չի արդարացնում ներկայի թշվառությունը, սակայն եթե Հայ մարդը չգիտակցի իր ազգի անցյալի փառքը, կըշարունակի ոչ թե ապրել, այլ կապկել այլ ազգերին…Սիրելի Թամար ,սրտով ես եք խոսում«խաղաղության պահպանումը, չմոռանալով իհարկե աղպահանումը» և թոյլ տվեք մեջ բերել Ձեզ պես մտածող Լուսահոգի Հայորդու խոսքերն«Մոտ ու հեռավոր մեր անցյալի հերոսական դրվագների ոգեկոչումը,խոնարհումը Հայրենիքի փրկության համար իրենց կյանքը զոհաբերած նվիրյալների հիշատակի առջև ,նաև պարտավորեցնում է բոլորիս արժանիորեն շաչունակել անկախ պետականության ամրացման հայրենանվեր գործը.նոր հաղթանակներ տանելով ՏՆՏԵՍԱԿԱՆ ոլորտում,ՀԶՈՐԱՑՆԵԼՈՎ ՄԵՐ ՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆԸՆ ՈՒ ԲԱՆԱԿԸ,ինչը պատերազամի դաշտում նվաճած հաղթանակները պահպանելու Ամենամեծ գրավականն է»Անդրանիկ Մարգարյան
Սիրով միշտ Ձեր hrayr1974@yahoo.com

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

Liana
Jan 23, 2009 23:12
Սիրելի Սվետլանա, հարգելի Հրայր, ձեր գրառումները կարդալիս արցունքներս զսպել չկարողացա…
Ինչպե՞ս կարելի է մաքրել կյանը նման դաժանություններից…
Հարգելի Սվետլանա Ձեր այս խոսքերը ցնցեցին ինձ .
«Ես այսօ՛ր չեմ թçնամացած այն օտարազգի թելադրողների դեմ,որոնց կամքով կյանքից հեռացան բազմաթիվ արժանավոր հայորդիներ:Ես նրանց չեմ Էլ ուզում հիçել ու ոչ Էլ պահանջելու բան ունեմ նրանցից…Ինձ համար առաջին կարգի թçնամի են համարվում հայ կոչվող ա´յն մարդիկ,որոնք եղել են այդ հանցագործություններն իրականացնողները և որոնք դեռ այսօր Էլ çարունակում են խոսել ազգի անունից և հանուն Հայրենիքի,նորից օտար ուժերին սատարելու նպատակներով…:»
Ուզում եմ մի հարց տալ ձեզ. միայն անկեղծ պատասխանեք , խնդրում եմ…
Իմ այստեղ գալուց առաջ քույրս,ով երկու որդի ունի, արդեն եհովայի վկա էր դարձել ու ,հիմա, զանգելիս չգիտեմ ինչպես խոսել նրա հետ այդ մասին . մշտական ինտերնետ էլ չունեն, որպեսզի այստեղի հաղորդումները դիտելով գոնե մի փոքր ճեղքվի իրենց ընտանիքի վրա հագցված կաղապարը… Նրա ամուսինը դանդաղում էր ՝ չէր շտապում անդամագրվել այդ կազմակերպությանը, բայց արդեն նրան էլ էին համոզում…
Մի պահ նույնիսկ մայրիկիս հետ էր խորթացել , բայց հիմա մայրս ասում է , որ հաճախակի են հանդիպում , բայց այդ թեման աշխատում են չշոշափել…
ՀԻՄԱ ՝ ՀԱՐՑՍ.
Ի՞նչ անեմ, ատեմ ու թշնամանամ քրոջս ընտանիքի՞ հետ, թե՞ այն ախտի, որը վիրուսի պես աննկատ սղոսկում է ու վարակում իրեն հանդիպած ցանկացածին…Ինձ թվացել է, որ ոչ մեկս էլ անթերի չենք ու հարուցիչից պաշտպանվելու հիգիենայի կանոնները չիմանալով կարող ենք ակամայից վարակակիրներ դառնալ…

Ու նման ցավոտ հարցեր շատ ունեմ…
________________________________________________________________________

Հարգելի Լիանա,շատ ափսոս,որ միայն այսօր՝ Ձեր այս գրությունից երկու օր անց նկատեցի
ինձ ուղղված հարցը:Չգիտեմ,այս պատասխանս նկատելի կլինի՞ Ձեզ,բայց սիրով կպատասխանեմ,կփորձեմ տեղադրել նաև այսօրվա թեմաների տակ,որպեսզի նկատեք:
Շատ հետաքրքիր հարց եք տալիս,բայց զարմանալի է,որ Դուք՝ լինելով բավականին գրագետ ու խելացի անձնավորություն (համենայնդեպս այսպիսի կարծիք եմ կազմել Ձեր մասին Ձեր իսկ քննարկումներից) չեք կարողացել գտնել Ձեր իսկ հարցի պատասխանը,քանզի ավելի զարմանալի կերպով՝ չեք կարողացել տարբերել սահմանագծի տարբեր կողմերում գտնվող վտանգավորն ու անընդունելին,նման երևույթը ծնող շատ սովորական,նույնիսկ հասկանալի,թեկուզև մեր շահերին հակասող մեկ այլ երևույթից:Միտքս պարզեմ հենց Ձեր բերած օրինակով,որ ավելի հասկանալի լինի:
Նախ՝ ինձ համար անչափ հետաքրքիր իրողություն է,Հայաստանում եղող Եհովայի վկաների գործունեության ձևը:Շատ կցանկանայի,որ պարոն Քիրեմիջյանը այս թեմայով ևս հաղորդում կազմակերպեր,քանի որ այն բավականին հրատապ հարց է դարձել մեր ազգի համար և կատարում է բավականին քայքայիչ դեր:
Ովքե՞ր են Եհովայի վկաներն առհասարակ և ի՞նչ է նրանց ուզածը:Ահա այն հարցը,որն ստիպեց ինձ տարիներ առաջ հետաքրքրվելու նրանցով:Ամենասկզբում ասեմ,որ ԵՐԲԵՔ չնչին չափով համակիր չեմ եղել նրանց,որ Ձեզ մոտ հանկարծ թույր կարծիք չկազմվի:Եվ ահա,հենց սկզբից էլ՝ 16 տարեկանից, լինելով ցեղակրոն մարդ՝ Արիացու հոգեբանությամբ ու գիտակցությամբ,ի շնորհիվ Հրայրի Լուսահոգի հայր Հակոբջան Թադևոսյանի, 9 տարի շարունակ,իմ դռները լայն բացել եմ Եհովայի վկաների առաջ:Ժամանակիս ներածին չափ գնացել ու մասնակցել եմ նրանց հավաքներին ևս,նրանց տոներին և եթե նրանք իրոք չափազանց պնդերես են եղել,ինչպես ասում են,ես ՝ նրանցից առավել պնդերես եմ եղել,և 9-ամյա մեր «պայքարը» ավարտվել է իմ հաղթանակով:Մինչ նրանց հայտնվելը,ես արդեն ,կարելի է ասել՝ տառացիորնե ուսումնասիրել էի աստվածաշունչն ամբողջությամբ և եթե նրանցից մի քանիսը ծանոթ չէին այնտեղ գրված շատ դեպքերի ու մտքերի,ապա ես քաջ ծանոթ էի այդ ամբողջին:ՈՒզում եմ ասել նաև,որ ի տարբերություն իմ ճանաչած ազգությամբ գերմանացի և բելգիացի Եհովայի վկաների,մեր՝ հայ Եհովայի վկաները անհամեմատելի ավելի անգրագետ են իրենց այդ աղանդի մեջ և ընդհանուր դրույթներից բացի,դյուզն ինչ բացատրել ենգամ չեն կարողանում,թե ինչ է իրենց ուզածը:
Ինչպես ասացի՝ 9 տարի շարունակ,իմ հետաքրքրություններս բավարարելու համար,բավականին մոտիկից շփում եմ ունեցել նրանց հետ,ԲԱՅՑ ԵՐԲԵՔ ԵՀՈՎԱՅԻ ՎԿԱ ՉԵՄ ԴԱՐՁԵԼ,հակառակ նրանց թափած աներևակայելի ջանքերի:Ընդհակառակը՝ ասեմ ավելին,մեր համատեղ զրուըցների,իմ բերած անառարկելի փաստերի արդյունքում,մի օտարազգի երիտասարդ Եհովայի վկա սկսել է կամաց-կամաց հետաքրքրվել Հայ-Արիական իրողությամբ,որի արդյունքում էլ՝ հետագայում սովորել է հայերեն գրել-կարդալ և խոսել,թողել է իր Եհովայի վկա լինելու գործնեությունը և ամուսնացել հայ աղջկա հետ,համարելով դա մեծ պատիվ իրեն:Մի խոսքով,տվյալ դեպքում ես եմ եղել «հոգևորսը»(կատակ):9-րդ տարվա Ապրիլ ամսին,մեր տուն են եկել նրանց ղեկավարներից երկու տղամարդ,վրդովված կատարվածից,որոնց հետ իմ ունեցած, փաստերով համեմված 2 ժամյա զրույցից հետո,ներողություն հայտնելով հեռացել են ու այլևս ոչ մի Եհովայի վկա մեր դռանն անգամ չի մոտեցել…
Ասածս ի՞նչ է,որ եթե մարդն ինքը չցանկանա,ոչ ոք նրան երբեք չի կարող շեղել իր ճանապարհից:Վախը,տգիտությունն են,որ մարդկանց մղում են իրենց իսկ չհասկացած ճանապարհի վրա:Սա մեկ:
Երկրորդ՝ Լիանա ջան,ինչու՞ սկզբից հենց գրեցի,որ Դու չէս տարբերել սահմանագծի երկու կողմերում եղացը,այսինքն՝ Մովսեսի սպանության հարցին վերաբերվող հոդվածում բերած իմ մտքերը և ըստ այդմ օրինակ ես բերել քրոջդ հետ կապված հարցը:Պարզեցնեմ միտքս:
Եհովայի վկաներ կան ամբողջ երկրագնդում,բայց նրանց գործունեությունը ոչ մի տեղ այնքան սարսափելի չէ,որքան Հայաստանում:ԻՆՉՈՒ՞:Ահա այս հարցի պատասխանն է,որը հանդիսանալու է նաև որպես քո հարցի պատասխան:Եհովայի վկաներին չեն սիրում ոչ մի տեղ,բայց և չեն քարկոծում այնպես,ինչպես Հայաստանում:Ո՞ՐՆ Է ՊԱՏՃԱՌԸ:Դու հարց ես տալիս ինձ՝ «Ի՞նչ անեմ, ատեմ ու թշնամանամ քրոջս ընտանիքի՞ հետ, թե՞ այն ախտի, որը վիրուսի պես աննկատ սղոսկում է ու վարակում իրեն հանդիպած ցանկացածին…»:Այս հարցն ուղղելով ինձ և ակնկալելով անկեղծ պատասխան,ինչում կասկածելու պատճառ չունես,ցանկանում ես ասել,որ սխալ եմ այն հարցում ,երբ գրում եմ պարոն Քիրեմիջյանին,որ . ես ոչ մի պահանջ չունեմ օտարազգի այն թելադրողներից,որոնք ցանկացան Մովսեսի մահը,ինձ համար անընդունելի են հայ կոչվող ա´յն դավաճանները,որոնք կատարեցին օտարների ցանկությունը,որպես գործիք՝ ծառայեցին նրանց: Այո,սիրելիս,դա ճիշտ այդպես է:Քանզի ոչ ես,կամ մեկ ուրիշը,ոչ էլ ինքդ, չենք կարող այդ օտարների,կամ քո ասած Եհովայի վկաների կամ այդ ուսմունքի դեմ պայքարել ու ասել թե՝. վերջ տվեք ձեր խարդավանքներին,այսինքն՝ մի մտածեք դրանց ետևում թաքնված ձեր շահերի մասին,որովհետև դրանք դեմ են մեր իսկ շահերին:Չենք կարող ասել,հակառակ դեպքում,առնվազն ապուշներ կթվանք:Երևույթը կա և նրա ետևում թաքնվածների մեծ շահերը կան այդ երևույթների միջոցով:Դե ի՞նչ արած,թող լինեն:Բայց աաա՜յ,երբ արդեն այդ երևույթների պատճառով տեղի են ունենում հակազգային,ազգակործան բաներ,այ հենց սա է,որ մենք թույլ տալ չենք կարող:Ավելի պարզ ասեմ:Ես,մեկ ուրիշը,կամ բոլորս միասին ինչպե՞ս պիտի պայքարեինք,կամ պայքարենք օտար քաղաքական շրջանակների դեմ,կամ պահանջենք վերջ տալ իրենց իսկ շահերն հետապնդող գործնեությանը,որը ձեռնտու չէ մեզ:Ինչպե՞ս ասենք,կամ ի՞նչ մեթոդով պայքարենք նրանց դեմ,որ մոռանան իրենց շահերը և մտածեն,որ. հաաա,ճիշտ է,թեկուզ մեր շահերին դեմ է,բայց եկեք Մովսեսի մահը չկազմակերպենք,որովհետև նա պետք է իր ազգին :Կամ ինչպե՞ս պայքարենք համաշխարհային այդ ախտի՝ Եհովայի վկաներ կոչվող աղանդի դեմ,որի միջոցով քաղաքական մեծ շահեր են հետապնդվում,առավել ամուր,իրենց սովորույթներով ապրող հին ազգերին են պառակտում,որ հետո հեշտ լինի տիրելը,համաշխարհային ժողովուրդ դարձնելն ու իրենց համաշխարհային տիրապետությունն ի վերջո հաստատելը:Ինչպե՞ս:Պայքարենք,ստիպենք հասկանալու՞,որ այն,ինչ անում են այդ աղանդի անվան տակ,քայքայում է մեր ազգը՝ որն էլ հենց նրանց՝ եբրայեցիների հազարամյակների երազանքն է եղել,թե՞ստիպենք մոռանալու համաշխարհային տիրապետության ձգտելու իրենց նպատակներն ու երազանքը,հրաժարվելու դրանցից հանուն մեր շահի:Ծիծաղելի չէ՞ արդյոք այսպես մտածելը:Մեր պայքարը,անհանդուրժողականությունը պետք է ուղղված լինի առաջին հերթին ոչ թե այդ երևույթների,դրանք ծրագրավորողօտարների ու այդ օտարամուտ ծրագրերն Հայաստանում իրագործողների դեմ,այլ ուղղակի ա´յն հայ անհատների դեմ,ովքեր ուղղակի լծվում են այդ ծրագրերն սեփական երկրի ու ժողովրդի դեմ իրագործելու գործին:Քույրիկդ որ դարձել է Եհովայի վկա,դա դեռ ոչինչ չի նշանակում,դա նրա համոզմունքն է,նրա ընտրությունը,որի դեմ ոչ ոք ուղղակի իրավունք էլ չունի որևիցե բան անելու,խորհրդից բացի:Բայց այ,եթե արդեն այս ախտը խորանում է մեկ ուրիշ ձևով,որն առկա է հատկապես Հայաստանում(գուցե և մյուս հանրապետություններում ևս) հենց դրա դեմն է առնել պետք:Քույրդ Եհովայի վկա է:Ասենք թե նա ամեն օր գնում է,իր համախոհների հետ աղոթում,լսում նրանց քարոզներն ու ետ վերադառնում,ի՞նչ վտանգավոր ,կամ անհանդուրժելի բան կա դրանում:Կարծում եմ՝ ոչ մի:Բայց այ,եթե քույրդ սկսում է խորթանալ ձեզ,հեռանալ ձեզնից,կամ՝ թշնամանալ ձեզ հետ,այ հենց այստեղ գլուխ է բարձրացնում ասածս անհանդուրժելի երևույթը:Հենց այսպես ու սկիզբ առնելով ընտանիքներից,պառակտվում,քայքայվում է ազգը:Անհանդուրժելի է,երբ Եհովայի վկան չի ցանկանում զենք վերցնել ու պաշտպանել հայրենիքը,երբ անխուսափելի մահվան հնարավորության դեպքում անգամ,թույլ չի տալիս իր երեխային կամ հարազատին արյուն ներարկել ու փրկել կյանքը,որը հավասարազոր է ինքնասպանության:Ասեմ նաև,որ այս բանն ասում են նաև Եվրոպացի Եհովայի վկաները,բայց նրանք երբեք էլ այնպես անառարկելի մոտեցում չեն ցուցաբերում,երբ կանգնած են լինում իրական փաստի առաջ,ինչպես մեր հայ աղանդավորները:Եվ այսպիսի երևույթներից խուսափելու միջոցը ոչ թե համաշխարհային այս ծրագրված երևույթի դեմ պայքարելն է,որը ուղղակի հնարավոր էլ չէ,այլ պայքարելը հենց տվյալ հայ անհատի դեմ,անկախ նրանից,թե դա ինչ արձագանք կունենա դրսում,ինչպես կնդունվի Եվրոպայի և մյուս տերությունների կողմից,պայքարել բոլոր մեթոդներով և ամբողջ ուժով,ամենախիստ պատասխանատվության ենթարկելով ինչպես Մովսեսի նմանների վրա ձեռք բարձրացրած ծախու տականքներին,այնպես էլ Եհովայի վկաների անվան տակ գիտակցաբար,կամ թեկուզ անգիտակցաբար ,բայց և դարձի գալ չուզող ազգի պառակտիչներին և բոլոր մյուս քայքայիչ,հակաազգային երևույթները հովանավորողներին ու իրագործողներին: Մենք այդ երևույթները բերող,թելադրող օտարների հետ գործ չունենք և ոչինչ անել չենք էլ կարող,բայց մենք անհանդուրժողականություն պետք է ցուցաբերենք մեր երկրում կատարվող դրանց հետևանքների ու դրանք իրագուրծողների դեմ:Սա է իմ ասածի միտքը եղել Մովսեսի սպանության հարցը քննարկելիս և սա է Ձեր հարցի ի´մ պատասխանը,հարգելի Լիանա:

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

Լիանա ջան, այդ տեսակ էլ–նամակներից ու կայքէջերից հեռու մնա, ես մի երկու շաբաթ առաջ միամտաբար բացեցի մի էջ, որը տեղադրված էր ադնակլասնիկի ռուսական կայքում…ու մի վիռուս մտավ համակարգչիս մեջ, այնքան բարդ մի բան, որ ստիպված եղա ջնջել ամեն ինչ, ու սկսել նորից. ցավալի էր…մինչ հիմա չեմ կարողանում ետ վերականգնել կորցրած ֆայլերը…

Կարծում եմ, նոր հակավիռուսային ծրագրերն էլ ունակ չեն ոչնչացնել այնպիսի վիռուսներ, որոնք հեշտությամբ թափանցում են ծանրաբեռնված եւ հին համակարգիչների մեջ։ Օրինակ Վինդոս ԵքսՓի ծրագրով օգտագործելիս, կառաջարկեմ ստեղծել մեկ Ադմինիստրատիվ հաշիվ, եւ ստեղծել մեկ այլ հասարակ հաշիվ, որը չունի ադմինիստրատիվ իրավունքներ… այդպիսով, երբ օգտվեք հասարակ հաշվով ինտերնետից եւ էլ–փոստից, այդ ժամանակ վիռուսները չեն կարող թափանցել եւ տեղադրվել համակարչում–քանի որ, այո՛ նրանք չեն կարող օգտվել ադմինիստրատիվ իրավունքներից։ Հույսով եմ, ոչ մի ֆայլ չկորցնեք այդ վիրուսներից…ամենա ցավոտ բաներից է…զգացել եմ։

Սիրելի՛ Սվետլանա,
ի՞նչ է նշանակում անհանդուրժողականություն ցուցաբերել:
Ինչպիսի՞ գործողություններ են ակընկալվում անհանդուրժողականություն ցուցաբերելիս:

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

Հարգելի պարոն Քիրեմիջյան,հենց այս քննարկումների մեջ,երկու օր առաջ կար նաև իմ նամակը-պատասխանը՝ ուղղված Ձեզ և ահա այսօր նկատեցի,որ այն անհետացել է քննարկումների էջից,որի համար ես ինձ իրավունք եմ վերապահում իմ եզրակացությունն անելու:Նամակ -պատասխանս ջնջել եք կամ՝.
1-վախենալով Ձեր հաղորդումների էջում թողնել իմ մերկապարանոց ճշմարտացի խոսքը,որտեղ առանց իսկ երկմտելու տվել էի Հանրապետության ամենամեծ հանցագործներից մի քանիսի անունները,ինչն այնքան էլ հավանական չեմ համարում,քանի որ գիտեմ Ձեր համարձակության չափը:Կամ՝.
2-ցանկացել եք տպավորություն ստեղծել,որ Ձեր քննադատությունը գրածիս վերաբերյալ մնացել է անպատասխան,քանի որ ընդունելի եմ համարել՝ ինչն այդպես չէ:
Նաև ցանկանում եմ ասել,որ ոչ մի Արմինե Կարայան,երբեք չի կարող համարվել առաջին կարգի վկա,լինելով ընդհամենը Մովսեսի կնոջ՝ Ռուզանի ընկերուհին,որը մանավանդ տեղյակ չի եղել ամենակարևոր փաստին ու Ձեզ հաղորդել է ապատեղեկատվություն,այն է՝ Մովսեսը վիրավորվել է կոնքոսկրից,կամ նրան ստիպողաբար են հանել շտաբից ու տարել մարտի դաշտ,կամ նրանք երեքով են գնացել մարտի դաշտ և այլն:Դժվար բան չէր,եթե Դուք ցանկություն ունեյիք ճշտելու և Ձեր հաղորդման մեջ օգտագործելու իմ՝ հենց իսկական առաջին կարգի վկայիս ու նաև մասամբ՝ ականատեսիս բերած փաստերը,կարող էիք դիմել ինձ և ստանալ Ռուզանի հեռախոսահամարը,ում հետ զրուցելով,ավելի ճշմարտացի կստացվեր Ձեր հաղորդումը:Բայց ափսոս,այժմ արդեն ոչինչ անել չենք կարող,հաղորդումը եթեր է գնացել:
Նաև,հաղորդման վերջին մասում, հին քաղբանտարկյալներին ներկայացնելով որպես գործիք,որոնց միջոցով իբր Գորբաչով կոչված հերթական հայատյացը քանդեց Սովետական Միությունը,Դուք ոչ միայն վիրավորում եք իրենց ամբողջ երիտասարդ կյանքը անմնացորդ հայրենիքի ազատության պայքարին նվիրած այդ մարդկանց,անկախ նրանից՝ թե նրանք հետագայում որքան ընդունելի եղեն ժողովրդի կողմից,այլև՝ նոր սերնդի աչքին աղավաղում եք նրանց կերպարը՝ անուղղակի կերպով աղավաղելով նաև Սովետական շրջանի ազգային-ազատագրական պայքարի մեր պատմությունը:Գորբաչովն,այո,ծրագիր ուներ և ֆինանսավորված էր դրսից,քանդելու ՍՍՀՄ-ը,բայց և´ Գորբաչովից առաջ եղածները,և´ հենց Գոիրբաչովն ինքը,պահում էին բոլոր,այդ թվում և Հայ այլախոհներին բանտերում և նրանց համարում պատության թշնամիներ:Նույն այդ Գորբաչովն էր,որ Պարույր Հայրիկյանին հայտարարեց հայրենիքի,այսինքն՝ Սովետական Միության թշնամի և վտարեց երկրից,բռնի կերպով տանելով նրան և իջեցնելով՝ ոչ ավել,ոչ պակաս՝ Եթովպիայում և միայն հենց այդ նույն Գորբաչովի կողմից ՍՍՀՄ-ը քանդվելուց հետո,նրա վերջին հրամաններից մեկը եղավ՝ ներում շնորհել Պարույր Հայրիկյանին:Նրա Հայրենիք վերադառնալուց հետո,ես մի քանի անգամ հանդիպել եմ նրան,բայց երբեք չեմ տեսել,որ նա զենք ունենար իր մոտ:Աշոտ Նավասարդյանն,այո,ուներ անձնական ատրճանակ,ուրիշ կերպ լինել չէր էլ կարող,քանի որ նա «Անկախության Բանակի» գլխավոր հրամանատարն էր:Կամ ինչպե՞ս կարող էր Հայրիկյանը զենք կրել իր վրա,երբ դեռ 1990 թվականի Մարտ ամսին,երկու բանավոր և մեկ գրավոր խիստ հրամաններ էր արձակել ԱՄՆ-ում գտնվող իր աքսորման ժամանակ,կազմալուծել «Անկախության Բանակը» և այն բերել քաղաքական դիրքերի վրա,կարգադրելով Աշոտ Նավասարդյանին՝ հրամանին չենթդեպքում հեռանալ ԱԻՄ-ից,ինչն էլ հենց պատճառ հանդիսացավ Աշոտի հեռանալուն և ՀՀԿ-ի ստեղծմանը:Այդ հրամանի մեկ օրինակը մինչ օրս ես ունեմ իմ արխիվում պահած:Հայրիկյանը ընդհանրապես միշտ դեմ էր զինված ամեն տեսակի գործողությունների,ասելով որ՝ մերը միայն քաղաքական պայքարն է,Հայստանը անկախացնելու գործը:Եվ էլ չեմ ցանկանում ասել,թե նրա Հայաստան վերադառնալուց հետո,քանի անգամ ՀՀՇ-ական իշխանությունները տարբեր չնչին պատճառներով ձերբալակեցին ,բերման ենթարկեցին ՆԳՆ,մեկ-երկու օր պահելուց հետո ազատ արձակելով,իսկ նրանց համար հիանալի առիթ կհանդիսանար Հայրիկյանի զանքը,եթե նա այդպիսին ունենար իր մոտ:
Ինչ վերաբերվում է Ձեր հիշատակած դեպքին,կապված «Ասպարեզ» թերթի,նրա խմբագիր Աբո Պողիկյանի և Հայրիկյանի հետ,ապա պետք է ասեմ,պարոն Քիրեմիջյան,որ այստեղ էլ Ձեր տեղեկությունները և եզրակացությունները միանգամայն սխալ են:Նրանց միջև հակասությունն առաջացել էր թուրքական «Մարմարա» թերթին Հայրիկյանի տված հարցազրույցի պատճարով և ոչ թե նրա համար,որ Հայրիկյանի բավորությունն է իր շուրջ միշտ աղմուկ ստեղծել,ինչպես դուք եք հայտարարում:Դաշնակցությանը պատկանող այդ թերթը,հանձինս իր խմբագիր Աբո Պողիկյանի,շատ ծանր էր տարել այն փաստը,որ Հայրիկյանը ինտերվիու է տվել մեր թշնամուն՝ Թուրքական լրատվությանը և մանավանդ այսպիսի մի նախադասություն է ասել.«Եթե ես թուրք լինեյի,շատ կամաչեյի իմ պետության,իմ ժողովրդի համար,որ թույլ է տալիս Կարմիր Մոսկվային,իրեն որպես սարսափազդու խրտվիլակ օգտագործելու Հայաստանի դեմ»:Հետո նաև շատ բաների թվում ավելացրել էր՝ «Թուրքիան և Հայաստանը ճակատագրով հարևաններ են և ապրելու են կողք-կողքի:Նրանք կարող են ապագայում բարիդրացիական հարաբերություններ ստեղծել:Եթե Թուրքիան ճանաչի Հայոց ցեղասպանությունը,ոչ միայն մեր երկու պետությունների հարաբերությունները կլավանան,այլ նաև մեզանից հազարավոր կիլոմետրեր հեռու գտնվող մեկ ուրիշ պետություն այլև չի կարող թուրքական սարսափն օգտագործելով,իրեն հպատակեցնել Հայաստանը..»:Եվ Հայրիկյանի այս ասածը ամբողջությամբ տպագրվել էր թուրքական թերթում,իսկ դաշնակցության »Ասպարեզը» խայտառակություն էր համարում այն,որ Հայրիկյանը ասել է թե՝«եթե ես թուրք լինեյի»:Բայց Հայրիկյանն այն ժամանակ առաջինն էր,որ իր հարցազրույցի մեջ բացահայտ ասել էր «Հայոց Ցեղասպանություն» արտահայտությունը և այն այդպես էլ տպվել էր թուրքական թերթում:Ես որքան էլ որ մեծ հարգանք ունեմ այդ Հին ու փառավոր անցյալ ունեցող կուսակցության հանդեպ,համենայնդեպս ասել չեմ կարող,որ հենց «Ասպարեզ» թերթն ինքն էր ավելորդ աղմուկ բարձրացրել չեղած տեղը,երևի Մոսկվային դուր գալու համար:Հայրիկյանի այդ հարցազրույցն էլ,«Ասպարեզի» անհարկի քննադատությունն էլ և դրա առիթով ՈՒկրաինական ակումբում Հայրիկյանի կազմակերպած հանդիպման ողջ հարց ու պատասխաններն էլ պահվում են ինձ մոտ,այնպես որ հեքիաթներ չեն,որ պատմում եմ,պարոն Քիրեմիջյան:

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

Սիրելի Լիանա, շատ ուրախ եմ որ ձեր ցավերը ոչ թե ընկճել են ձեր հոգին այլ ավելի մաքրել եվ լուսավորել այն: Բարիների մոտ այդպես է լինում: Շատ են ինձ դուր գալիս ձեր մտքերը եվ միշտ հաճույքով կարդում եմ:

Եհովայական կրոնը շատ չար է(անկախ նրանից թե ապազգային է թե ոչ): Նա կործանում է հոգին: Ինձ թվում է քանի դեռ ձեր մեջի լույսը հզոր է այն խավարից որը կա ձեր սիրած մարդու մեջ պետք է համառորեն, առանց չարանալու, պայքարել դրա դեմ: Բայց եթե տեսնում եք շատ ուզեղ է խավարը հեռացեք: Սա է իմ կարծիքը, բայց երիտասարդ եմ և հնարավոր է որ սխալված եմ: Աստծուց խնդրեք և նա Ճանապարհ ցույց կտա, միգուցե չի տա ինչ որ խնդրում եք բայց ճանապարհ հաստատ ցույց կտա:

Մի բան հիշեցի: Եթե չեք կարդացել, կարդացեք Սենկեվիչի Յո Երթասը կամ Quo Vadis անգլերեն: Պայծաո մարդ է, միգուցե այդ գիրքը օգնի ձեզ, այնտեղ կան նմանատիպ իրավիճակներ: Ամեն դեպքում լավ գիրք է, արզի կարդալ:

Սիրով եվ հարգանքներով, Արարատ

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

Կուզենաի հատուկ շնորհակալություն հայտնել ՆԱՐԵԿԻՆ միշտ շատ հետաքրքիր link էր (հղումներ էր) տեղադրելու համար: Խորհուրդ կտամ բոլորիդ աչկաթող չանել ՆԱՐԵԿԻ պեղած link-ը: Շնորհակալութլուն:
Արմեն

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

Արմենին
Հառգելի Արմեն, բնավ կարիք չկա շնորհակալությւններ հայտնել, կիսվում էմ ձեր հետ իմ գթածներով այնպես ինչպես դուք եք կիսվում ձեր գթածներով, բնական երեվույթ է: Ամեն դեպքում շնորհակալություն գովեցուցիչ բառերի համար:

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

Հարգելի Արարատ, շնորհակալություն. կարծում եմ , որ չեմ կարդացել: Փորձեցի ինտեռնետում շտապ որոնել, գրադարանում միայն վերնագիրը գտա… քիչ հետո կփորձեմ, կամ ամուսնուս կխնդրեմ…Ներոնի կերպարին ծանոթ եմ, բայց որտեղի՞ց ՝ չեմ հիշում… Ինձ թվում է, որ շատ քիչ գրքերն եմ հասցրել կարդալ, իսկ ինչ որ ժամանակին կարդացել եմ , մայրությանը նվիրածս այս ութ տարում, կարծես մոռացել եմ… Այ, տպավորություններն ու քաղված դասերի սեփական մշակումները մնացել են ուղեղումս:
Սիրելի հայեր , եթե արժեքավոր մտքեր պարունակող գրքեր հիշում եք՝ ասեք, սիրով կկարդամ:
Արեւաշող երկրի պատմությունը, եթե ձեր խելացի մշակումներով սեփականացնեք՝ շատ ուրախ կլինեմ… Կարծում եմ, այսպիսի ՝ չարիքի համար անձեռնտու զենքեր արտադրելով շատ էլ լավ կկարողանանք պայքարել համաշխարհային մղձավանջի դեմ

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

Հարգելի Հակոբ, էլի ու էլի շնորհակալ եմ…
Ես տեխնիկական հարցեր ուսումնասիրելու ու լուծելու մեջ շատ չեմ խորանում, որովհետեւ իմ անգին կեսը՝ ամուսինս , ինքն է նման հարցերի լավ գիտակն ու Ձեր առաջարկը երբ բարձրաձայն կարդացի՝ շատ հավանեց ու զարմացավ , թե ինչու՞ մինչեւ հիմա այդպես չի արել:
Այնպես որ, մի շնորհակալություն էլ ամուսնուս կողմից:

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

Հրայր ջան՝ եղբայրս , ես իրոք երազել եմ եղբայր ունենալ …
Այսպես է , իմ բոլոր երազանքները կատարվում են, ոչ իմ ուզած պահին, բայց միշտ էլ ճիշտ ժամանակին:
Մտքերը տեր չունեն, եթե դրանք քոնը չլինեին՝ քեզ հարազատ չէին լինի. ես, պարզապես, առաջ եմ ընկել ու ավելի շուտ եմ ձեւակերպել դրանք/ հաճախ հարգարժան Քիրեմիջյանի հաղորդումը դիտելուց առաջ ամուսինս, կամ ես խոսքի մեջ դուրս ենք թռցնում այն կարծիքները, որոնք քիչ անց լսելու ենք հաղորդման մեջ նրա ձեւակերպմամբ…Այս աներեւույթ մտավոր էներգիան է որ համախմբում է մեզ / անկախ տարիքից ու նախասիրություններից//:

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

Հարգելի Սվետլանա, անչափ ուրախ եմ , որ հնարավորություն ունեմ Ձեր տեսակետներից դասեր քաղելու… Հավատացեք , մեր կարծիքները Ձեր ասածներին չեն հակասում, պարզապես, ես դրանց այլ տեսանկյունից եմ նայում, Հրայրը՝ այլ, հարգարժան Քիրեմիջյանը ՝այլ… Ու դա չի խանգարում , որ հերոսները թեկուզ եւ խաբեության թակարդներով ծածկված միջավայրում ակամայից մի քանի սխալ ունենալով հանդերց՝ հերոս մնան…
Փառք ու անմահություն մեր հերոսներին ու նրանց սուրբ նպատակներին, եւ հավերժական ոչնչացում թերացումներին…
Չէի ուզենա, որ սրանք Ձեր խոսքերը լինեն՝ « Քանզի ոչ ես,կամ մեկ ուրիշը,ոչ էլ ինքդ, չենք կարող այդ օտարների,կամ քո ասած Եհովայի վկաների կամ այդ ուսմունքի դեմ պայքարել ու ասել թե՝. վերջ տվեք ձեր խարդավանքներին,այսինքն՝ մի մտածեք դրանց ետևում թաքնված ձեր շահերի մասին,որովհետև դրանք դեմ են մեր իսկ շահերին:Չենք կարող ասել,հակառակ դեպքում,առնվազն ապուշներ կթվանք:»

—————————
Հասկանում եմ , թե ինչու եք ասում, բայց Դուք, երեւում է, ուժեղ մարդ եք ու, ինձ պես, չեք վախենա ապուշ թվալուց: Դուք էլ, իմ ու այստեղի լուսավոր հայերի նման համահայկական շահերը սեփական եսից բարձր եք դասում : Էլ ո՞վ, եթե ոչ մեր նմանները պետք է սկսեն ինքնավստահ ու, փոխհամաձայնության շնորհիվ, անվրեպ պայքարը այդ հոգեւոր ծովահրեշի դեմ…
Իմ առաջարկած ոճում ոչ մի ազգ ու մարդ չի տուժելու, պարզապես, սերնդե-սերունդ մարդկության երեւակայության մեջ մուտացվող ու ժառանգաբար փոխանցվող վախն ու չարիքն է սկսելու նահանջել ու մարդկության արթնության ու լույսի հաստատման հետ ակամայից վերանալու է մղձավանջը ու չի ներխուժելու Ջոկեռի կերպարանքնառած երեխաներ սպանող մոլորյալ երիտասարդի , կամ Հայաստանը «մոնղոլ-թաթարներից » «փրկող» սեւեռուն մտքով վարակված մոլորյալ հայրենասերի պես…
Գուցե ես չտեսնեմ այդ օրը, բայց իմ զավակներն ու նրանց ծոռները անպայման կհասնեն այդ լուսավոր օրերին, եթե ես, կամ Դուք չվախենանք ապուշ թվալուց : Խնդրում եմ , Ձեր տեսանկյունից կարծիք հայտնեք Ժիրայր Սեֆիլյանի ու հայրենասիրական այսօրվա կազմակերպությունների մասին…
Առհասարակ, սիրելի հայեր, տարբեր տեսանկյունների հավաքով կկարողանանք տեսնել ու մաքրել թերի մասերը…

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

Հարգելի Սվետլանա , մոռացա ասել, որ քույրս երկու առնական տեսքի որդիներ ունի ու նրանց ծառայության տարիքը մոտենում է…
Չէի ուզենա, որ նրանց հոգիները արդեն պղտորել հասցրած լինեն:
Այս միջոցներով նրանց հետ խոսելու հնարավորություն, ցավոք, չունեմ: Գրավոր մտափոխանակությունը նրանով է լավ , որ միտքդ կիսատ չես թողնում ու ժամանակ ունես հավասարակշիռ ու ամբողջությամբ ասել այն ինչ ուզում ես , իսկ քրոջս հետ խոսելիս համարիա ոչինչ ասել չի ստացվում, որովհետեւ ես փոքրն եմ ու անմիջական շփման ժամանակ … չգիտեմ…

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

մախթում եմ Լույս Աշխարհակալներիս Օրհներգը հաղորդումների վերջում լինի.

Այս պահերին աշխարհում
Ես հարուստ եմ բոլորի՜ց:
Ես բարի եմ մանկան պես
Այս պահերին աշխարհում:
Այս պահերին թվում է՝
փակ դուռ չկա ինձ համար-
ՈՒր էլ գնամ՝ կընդունեն,
Եվ չեն մերժի՝ ինչ ուզեմ:
Այս պահերին թվում է,
Որ հողագունդը համայն
Ես կարող եմ մի խոսքով
Թախծոտ մորը սփոփել,
Իմ մի խոսքով կարող է
Սիրտը սիրով տրոփել.
Իմ մի խոսքով կարող է
Գնալ զինվորը մարտի,
Իմ մի խոսքը կարող է
Մարդ դարձնել տմարդին:
Ես կարող եմ ձեռք բերել
Իմ մի հատիկ մի խոսքով,
Ինչ չեն կարող ձեռք բերել
Ո՛չ արյունով, ո՛չ ոսկով.
Ո՛չ հրդեհով, որ տներ
ՈՒ քաղաքներ է վառում…

Ես զորեղ եմ ամենքից
Այս պահերին աշխարհում
Պարույր Սեվակ

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

Բարև հարգելի ՍՎԵՏԼԱՆԱ,հիացած եմ,շատ ճիշտ եք բացատրում,շատ ապրեք,պետք է բոլորն էլ իմանան թե ովքեր են ՀՀՇ ի շակալները,նրանք փորձել են պղծել մեր քաջ հրամանատրների անունները,որը նրանց չի հաջողվել ու չի էլ հաջողվելու,որովհետև իրենք են հիմքից պղծված:Դուք ազգասեր մարդկանց անուններ տվեցիք,թող բոլորն էլ կարդան Ձեր գրածները ու իրերն իրենց անուններով կոչեն,ինձ կներեք,բայց ուզում եմ հիշել ով է Սամվել Մարգարյանը,Հակոբջան Թադևոսյանի մասին լսել եմ,ճիշտն ասաց ոնց որ ենթադրում եմ ով է Սամվել Մարգարյանը ուղղակի չնայած հաստատ համոզված չեմ,նրա կյանքից մանրամասնություններ չգրեմ միայն ասեմ որ հայ ազգին պիտանի անձնավորություն է և եթե չեմ սխալվում նա Հայաստանում չի ինչքան գիտեմ Բելգիայում,հնարավոր է սխալվում եմ,ինձ կներեք ուղղակի մշուշոտ են հիշողություններս:

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

ԲԱՐԵՎ ԲՈԼՕՐԻՆ ՍՐԱՆՔ ՏԱՐԲԵՐ ՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆԵՐ ԵՆ ԵԹԵ ՈԶՈՒՄԵՔ ԾԱՆՕԹԱՆԱԼ ԻՐԱԿԱՆՈՒԹՅԱՆ ԵՍ ԿԱՐՕՂ ԵՄ ՊԱՏՄԵԼ ԵՍ ԻՆՔՍ ԵՂԵԼ ԵՄ ԵՐԱՍԽԱՎԱՆՈՒՄ ԵՎ ՌՈՒՍՆԵՐԻ ՀԵՏ ԳՆԱՑՕՂՆԵՐՑ ՄԵԿՆԵՄ ԵՂԵԼ ՄԻ ԲԱՆԵԼ ԱՍԵՄ ՁԵԶ ԾԱՆՈԹ Է ԵՐՎԱԴ ԱՆՈՒՆ՞

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0