Բարեև պարոն Քիրեմիջյան:Նախ çնորհակալություն հաղօրդման համար…
ՈՒզում եմ ասել,որ ես հայռական կողմից Վանեցի պապ ու տատի թոռ եմ…Պապս բավականին գրագետ մարդ Էր,սովորել և ավարտել Էր Վանի Վարագա վանքի ճեմարանը:Նա երկու ամիս çարունակ մասնակցել Է Վանի ինքնապաçտպանական մարտերին Լևոն Շաղոյանի խմբում,հետո,պարտադրված գաղթի ժամանակ նույն այդ խմբի հետ միասին ուղեկցել Է Վասպուրականի գաղթող հայությանը դեպի Բերկրի,որտեղ Բանդի-Մահու կամուրջը թուրքերի և քրդերի կողմից փակված լինելու պատճառով,կռիվներ մղելով այդ ջարդարարների հետ,անցել են Պարսկաստան և հետո հասել մինչև Բաղդադ և միայն 1921թվականին ներգաղթել Հայաստան…Պապս պատմում Էր Ձեր նսհած դեպքի մասին…Նա ասում Էր,որ ամեն բան ինքնապաçտպանության ժամանակ հաçվարկած Էր…Ամեն ոք գիտեր իր անելիքը,նույնիսկ ՛4-5 տարեկան երեխաներն Էին օգնում ինքնապաçտպանությանը,հղի կանայք…Այո,այդպիսի դեպք եղել Է…Թուրքերը,ցանկանալով կոտրել հերոս Վանեցիների մարտական ոգին,հավաքել և çրջակա բնակավայրերից ինքնապաçտպանական դիրքերին են մոտեցրել հայերին,ցանկանալով նրանց ևս ուղարկել դիրքերից ներս՝ Քաղաքամեջ և Այգեստան,որպեսզի սննդի պակասից բոլորը սովամահ լինեն և կոտրվի ինքնապաçտպանությունը…Եղել Է անչափ ցավալի,բայց պարտադրված հրաման,գնդակահարել դիրքերին մոտեցող հայերին,փրկելու համար մյուսներին և ապահովելու հաղթանակը…Այդպես Էլ եղել Է:Վանեցու անկոտրում կամքի և քաջության առաջ ծնկեց թուրք բարբարոսը…Վանի երկամսյա հերոսական ինքնապաçտպանությունը,որն ավարտվեց հայերի հաղթանակով,մեր պատմության ամենափայլուն,ամենաօրինակելի Էջարից մեկն Է,մեր հպարտությունը:Եվ սովետական çրջանում ինչպես մեզ պարտադրվել Էր «մոռանալ» մեր ազգային հերոսներին,մեր ազգային արժեքները,այնպես Էլ ոչ միայն չԷր խոսվում այս հերոսամարտի մասին,այլև այն ներկայացվում Էր որպես բարբարոս,ամոթալի մի բան ՝ հենց այդ դեպքի պատճառով:Դե անհրաժեçտ Էր անպայման գտնել մի բաց տեղ,սևացնելու համար եղածը,այն՝ ինչը պատիվ միայն կարող Էր բերել Հային,կռտել հայի ոգին ու դարձնել նրան ի վերջո Սովետական ժողովուրդ և այդ ժողովրդի աչքին ատելի ու պախարակելի դարձնել ազգային ամեն վեհ գաղափար ու գործ:Եվ ամոթալի կերպով այնքան Էինք արդեն հեռացել մեր արմատներից,մոռացել մեր ինքնությունը,որ մինչև վերջերս,ո՞վ գիտե՝ գուցե նաև այսօր,դեռ կային մարդիկ ու կուսակցություններ,որ ցեղասպանության համար մեղադրում Էին վանեցիներին,ասելով,որ եթե Վանը չդիմեր ինքնապաçտպանության,գուցե և ցեղասպանություն տեղի չունենար…Ողորմելի այս պատճառաբանությունը,որի հեղինակները ցանկանում Էին հերոս Վանեցուն ևս տեսնել հլու-հնազանդ մորթվողի դերում,մի բան ընդունել չԷին կարող,որ իրենց կարծած ««եղբայրական» Թուրքիան վաղուց արդեն ծրագրավորել Էր Հայոց Ցեղասպանությունը,անկախ ամեն բանից…
Վանի հերոսական ինքնապաçտպանությունը,նրա կազմակերպումը մի նոր որակ հաղորդեց հայի կամքին ու մտքին,այն Է՝ բացարձակ միասնականություն,ինչպիսին չԷր եղել ոչ դրանից առաջ,ոչ Էլ եղավ ավա՜ղ,դրանից հետո…Վանի ինքնապաçտպանական մերտերը ղեկավարում Էին մեր ավանդական բոլոր կուսակցությունները միասնաբար,առանց չնչին անհամաձայնության:Լիովին մոռացած ներկուսակցական հակամարտությունները,ընդհանուր թçնամու դեմ կազմել Էին մի միասնական ճակատ և եկել անառարկելի համաձայնության,որի արդյունքում թուրքական բազմահազարանոց կանոնավոր բանակը ծնկեց հերոս Վանեցիների ոգու առաջ:Վանի հերոսամարտը,իր բարձր կուլտուրայով,եթե կարելի Է այսպես անվանել,իր կազմակերպվածությամբ çատ բան ունի սովորեցնելու մեր ժողովրդին:Հայի միասնականությունը,խելքը,անկոտրում ոգին,որոնք դրսևորվեցին այդ մարտում,եղան հաղթանակի գրավականը և դա ևս մի ապացույց Է այն բանի,թե ինչե՞ր կարող Է անել Հայը միասնական լինելու դեպքում…

Կարդացողի Հավանություն՝ 2  0

Մոռացա ասել,որ երջանիկ եմ այնքանով,որ 2002թվականի Հոկտեմբերին գնացել եմ Վան,իմ աչքերով տեսել այգիների մեջ կորած Այգեստանը,հիմնահատակ ավերված Քաղաքամեջը,բարձրացել Վանա բերդի գլխին,եղել Արտամետում ու ճաçակել նր հոտավետ խնձորը,գնացել Ախթամար կղզի ու մոմեր վառել Սուրբ Խաչ եկեղեցու ավերակ խորանի վրա,հանդիպել,զրուցել ու տեսագրել եմ վանեցի հայերի,որոնք խոսում Էին փայլուն հայերեն…Չափազանցություն չհամարեք,եթե ասեմ,որ երբեք կյանքում դեռ այնքան խաղաղ ու քաղցր քուն մտած չկայի,ինչպես Վանում այդ մի քանի գիçերները…ՈՒնեմ çատ զարմանալի նկարահանված պատկերներ ինչպես Վանից,այնպես Էլ Կարսից,Անիից,Իգդիրից,Բայազդից,Բանդի- Մահու գետի çրջակայքից…Անցել եմ գաղթի նույն այն ճամփեքով,որտեղով անցել են Վասպուրականցի մեր մածերը…Այդ պատկերները հավերժ կմնան իմ աչքերում և իմ հիçողության մեջ:
Եթե ունենայիք հնարավորություն,պարոն Քիրեմիջյան,կարելի Էր Ձեր առաջնորդությամբ կազմակերպել մի գեղեցիկ արçավ,դեպի Արևմտյան Հայաստան,որին իրենց մասնակցությունը կբերեին ցանկացող մեր հայրենակիցները…

Կարդացողի Հավանություն՝ 2  0

Հարգելի քույր, կարդացի և հուզվեցի: Շնորհակալ եմ:

Կարդացողի Հավանություն՝ 1  0

ՎՈՂՋՈՒՅՆ ՀԱՅՈՒԹՅՈՒՆ՜՜…ՎՈՂՋՈՒՅՆ ԱՍՏԾՈ ԻՄԱՍՏՈՒՆ ԾԱՌԱ ՜՜>> ՔԻՐԵՄԻՋՅԱՆԻՆ…
//ԼԵՈՆԱՐԴՈ ԴԱՎԻՆՉՈՒ// ՀԱՅ ԼԻՆԵԼԸ ՆՈՒՅՆՊԵՍ ԿՎՈԳԵՎՈՐԻ ՑԱՆԿԱՑԱԾ ՀԱՅԻ…
ԻՄ 100% ԿԱՍԿԱԾՆԵՐԸ ՀԱՍՏԱՏՈՒՄ Է ՄԻ ՀԱՅՈՒՀԻ, ՎՈՐԸ ԱՊՐՈՒՄ Է ՌՈՒՍԱՍՏԱՆՈՒՄ…
ԼԵՈՆԱՐԴՈՆ ԳՐԵԼ Է ՀԱՅԵՐԵՆ ԻՐ ԿԱՐՈՏԱԾ ԱՐԱՐԱՏԻ՜, ՎԱՆԻ՜ ԱՆԳԱՄ թուրքերի
վայրագությունների մասին: ԴԱՎԻՆՉՈՒ ԿՈԴ -ը հայերեն են գրված հայելու օգնուտյամբ:
ԱՎԵԼԻՆ ԿԱՐԴԱՑԵԿ > htt:p://www.eg.ru/ ԿՈԴ ԴԱՎՆՉԻ.

Կարդացողի Հավանություն՝ 1  0

Հարգառժան պարոն Քիրեմիջյան, իսկ հնարավոր չ՞է այտ գիրքը թվայնացնել PDF և տերավդրել http://www.scribd.com/ ում և Լոիյսւմ: Այտպես նախ կըկարողանամ կարդալ, անհամբեր ցանկանում եմ կարդալ այտ գիրքը, թեկուզ առայժմ ռուսերեն, և ապա կըկարողանամ արագ տարածել այն ինտերնետով մեկ, որպեսզի ինչքան կաելի է շատ մարդ կարդա. Կուզենայ ասել նաեվ, որ հաըաստանիան պետական լրատվւթյւնը, Հ1ը նւյնձեվ ստորավարի է լւսաբանում Պաղեստինիան ցերասպանւթյունը. Ինչը կարիք ունի լուռջ քննադատությա.
Նայեվ կարծում էմ շատ լավ կլիներ տեղադրել http://www.scribd.com/ ում PDFի տեսքով http://www.louysworld.com/2009/01/05/%D5%A1%D5%B0%D5%A1%D5%9B-%D5%B4%D5%A5%D6%80-%D5%A3%D5%A1%D5%B2%D5%A1%D6%83%D5%A1%D6%80%D5%A1%D5%AD%D5%B8%D5%BD%D5%B8%D6%82%D5%A9%D5%B5%D5%B8%D6%82%D5%A8-%D5%A1%D5%B7%D5%AD%D5%A1%D6%80%D5%B0%D5%A1/ մեր գաղափարախոսւթյունը աշխատւթյւնը:

Կարդացողի Հավանություն՝ 1  0

Հարգելի Ստեփան, հարգելի ժողովուրդ, կարդացեք այս հոդվածը՝

Ռաֆայել դե Նոգալես Մենդեսի «Չորս տարի մահիկի ներքո»

http://www.armtown.com/news/am/azg/20070414/2007041406/

Եվ այս հոդվածը՝

“Русская линия” Алексей Сенин 24.04.2006

Книга о геноциде армян и Россия

24 апреля 2006 года исполнилась 91-я годовщина начала геноцида армян в Османской Турции. Число безвинных жертв по разным источникам достигло 1,5 миллиона человек. Этому трагическому событию посвящается фотовыставка, открывшаяся в понедельник в московской гостинице “Арарат парк хайат”.
Накануне годовщины трагических событий в издательстве “Русский Вестник” вышла в свет на русском языке книга очевидца преступлений против человечности венесуэльского “солдата удачи” Рафаэля де Ногалеса Мендеса “Четыре года под полумесяцем”. Об обстоятельствах издания этой книги Русской Линии рассказал главный редактор “Русского Вестника” Алексей Алексеевич Сенин.

- Чем вызван интерес общественности к данной книге?

- В книге Ногалеса содержатся неопровержимые доказательства до сих пор отрицаемого турецкими властями геноцида армян в Османской Турции во время Первой мировой войны. Ведь автор книги как наемник турецкой армии был непосредственным участником этих преступлений. Движимый угрызениями совести, он рассказал о том, как это происходило. Вместе с тем Ногалес вскрыл причины беспримерных преступлений, за что его пытались убить, а книгу, выпущенную в Венесуэле в 1920-е годы, скупали и уничтожали.

- Почему именно “Русский Вестник”, цель которого – содействие возрождению русского национального самосознания, выступил издателем книги о геноциде армян?

- Дело в том, что причины геноцида армян и причины февральской и октябрьской революций в России – одни и те же.
Из книги следует, что главные организаторы геноцида армян – не турецкие военные и не немецкие военные, направлявшие деятельность турецкой армии, ими были руководители Комитета “Единение и Прогресс” – масонской организации, осуществившей “младотурецкую революцию”, т.е. свержение султана в Османской империи в 1908 году. Основные руководители Комитета были так называемыми “денме” – евреями, целенаправленно принявшими мусульманство, прежде всего представителями иудейской общины из города Салоники.

Причины, по которым они организовали геноцид армян, были двоякими. Армяне со времен Византийской империи составляли мощную экономическую и культурную силу в масштабах всей Османской империи. Поэтому, с одной стороны, члены масонского Комитета “Единение и прогресс” несказанно обогатились за счет христиан Оттоманской империи. А с другой, – облегчалась задача превращения Турции в плацдарм еврейской колонизации Палестины.

По той же схеме происходили события в Российской Империи. Сначала масоны – кадеты и октябристы, которые, между прочим, ездили на выучку к младотуркам, свергли законного Государя Николая II, а затем пришла очередь второй команды. Кстати, пресловутый Парвус, финансировавший и привезший в Петроград в запломбированных вагонах команду революционеров, был советником младотурецкого Комитета “Единение и Прогресс”. В результате революций в России был развязан геноцид и невиданное разграбление русского народа, продолжающиеся и поныне.

Результат деятельности денме – ликвидация Великой Армении, когда от нее осталась небольшая территория. Уже в январе 1918 года Троцкий издал приказ о выводе русской армии с Кавказского фронта, вследствие чего Турция, проигравшая войну России, получила 20 тысяч кв. километров территории, ранее входившей в состав Российской Империи, не говоря о других незаконных переустройствах на Кавказе.

Результат деятельности “пламенных революционеров” и их последователей в России – ликвидация Великой России, когда от нее осталась только Великороссия, называемая ныне Российской Федерацией.

В настоящее время мировая закулиса, используя веками отработанные методы, пытается стравить христиан и мусульман. Яркое свидетельство – события в Ливане, Югославии. По тому же сценарию совершалась агрессия против Ирака, а сейчас готовится вмешательство в Сирию и Иран.

- В чем важность книги Ногалеса?

- Книга “Четыре года под полумесяцем” позволяет понять скрытые пружины мировых событий, помогает восполнить информационный пробел, который существовал и пока существует в России, и поэтому становится важным историческим источником. Ведь в ней показаны истинные организаторы истребления одного народа руками другого и вскрыты причины геноцида по национальному и конфессиональному признаку не только армян, но и русского и других народов России в ХХ веке.

Представляется, что материалы книги обличают истинные, долговременные и неизменяющиеся цели тех сил, которые, прячась за спинами участников этнического конфликта, организуют жуткое истребление другого народа, который, по мнению организаторов массовых убийств, им неудобен по тем или иным соображениям. При этом нанятые или изощренно одурманенные палачи не подозревают о своей жалкой исторической роли кровавых марионеток, роли пушечного мяса, роли группового зомби на службе у темных и подлых сил.

Кстати, подлость этих сил в какой-то мере проявилась и во время церемонии открытия упомянутой выше выставки в московской гостинице. В рамках выставки должна была состояться презентация книги Ногалеса. На церемонии присутствовали высокопоставленные лица. Но вел ее почему-то, как показалось многим присутствующим, соплеменник младотурок. Список выступающих определил глава Российской епархии Армянской Апостольской Церкви епископ Езрас, где после владыки вторым должен был выступать я как издатель книги. Но слово мне так и не было представлено.

Не могу сказать, что это как-то удивило меня, за 15 лет издания “Русского Вестника” и не с таким приходилось сталкиваться, однако владыка оказался в неловком положении. Но такими мелкими провокациями правду не закрыть, она – не только в торжественных церемониях, а прежде всего в книге “Четыре года под полумесяцем”. Ибо что написано пером, не вырубить топором!

http://www.rusk.ru/st.php?idar=104297

:

Կարդացողի Հավանություն՝ 1  0

Հարգելի ժողովուրդ, այդ գիրքը («Четыре года под полумесяцем») ես գնել եմ Մոսկվայում 2008-ի նոյեմբերին, (в магазине «Московский Дом Книги»).
http://www.mdk-arbat.ru/branchs.aspx?SID=1

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

http://fr.youtube.com/watch?v=_Tr0Wd7ruWs&feature=channel_page
http://fr.youtube.com/watch?v=dPjoDxu7SEU&feature=channel_page
http://fr.youtube.com/watch?v=E3kCLGN7Fxw&feature=channel_page
http://fr.youtube.com/watch?v=_F2nl-MTQR8&feature=channel_page
http://fr.youtube.com/watch?v=fgYwKFQehGA&feature=channel_page

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

Ադրբեջանի կողմից կազմակերպված և Ռուսաստանի թույլտվությամբ փետրվարի 27, 28, 29-ին Բաքվից ոճ շատ հեռու գտնվող Սումգայիթ քաղաքի հրապարակում տեղի ունեցած 3 հանրահավաքների ընթացքում սպանվել են հայեր և Ադրբեջանի ղեկավարությունը հրամանատարների հետ պայմանավորված թույլ են տվել, որպեսզի Սումգայիթում տեղի ունենան զանգվածային ջարդեր: Ադրբեջանի ղեկավարությունը կազմակերպելու համար ցեղասպանությունը դիմել է նաև մի քանի հայ քրեորեն պատժված հանցագործների, որոնցից միայն մեկն է հրաժարվել մասնակից լինելու այդ ոճրագործությանը: Սումգայիթյան ջարդերի ժամանակ շուրջ 100 հայ է սպանվել և հրապարակվել է գիրք, որի մեջ նշված է անունները, մահվան վկայականները և նկարները:

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

ՀԱՐԳԵԼԻ –GVG -ին:
ՍՈՒՄԳԱԻԹ ՔԱՂԱՔՈՒՄ ՍՊԱՆՎԱԾ ՀԱՅԵՐԻ ԹԻՎԸ ՀԱԶԱՐՆԵՐՈՎ Է…
ՌԵԺԻՍՅՈՐ- ԳԱՎԱՐՈՒԽԻՆԻ- ՆԿԱՐԱՀԱՆՎԱԾ ՜ //ՍՈՒՄԳԱԻԹ// ՓԱՍՏԱՎԱՎԵՐԱԳՐԱԿԱՆ
ՖԻԼՄԸ ԵՍ ՏԵՍԵԼ ԵՄ 1990-թվականին՝ամռանը ԼԵՆԻՆԳՐԱԴՈՒՄ…
ԷԿՌԱՆԻ ՎՐԱՅԻ ՊԱՏԿԵՐՆԵՐԸ ԴԺՎԱՐՈՒԹՅԱՄ ԷԻՆՔ ԴԻՏՈՒՄ…
ԱՆԱՏՈՄԻԿՆԵՐԸ ԼԵՓԼԵՑՈՒՆ ԷՐ ԴԻԱԿՆԵՐՈՎ… ԱՆՀԱՇԻՎ ՄՈՌԹՎԱԾՆԵՐ ԵՎ ՍՊԱՆՎԱԾՆԵՐ…
իսկ մեկ ուրիշ հայ սպայի գրած նամակոմ ասվում էր,թե ինչպես ՊԵՐԵԿԻՇԿՈՒԼ քաղաքի մոտ , երկար
փոսերի մեջ լցնոմ էին դիակները, ,հողով ծածկում և ասֆալտում: Այս սպան ռուսական տանկից տեսել էր այդ
ամենը, և նամակը ուղարկել էր քրոջը՝ Երեվան, թեյի տուփի մեջ դրված: Ես ինքս կարդացել եմ նամակը:
ՔՈՌ –ԼՏՊ–Ն ԱՄԵՆ ԳՆՈՎ ԱՐԳԵԼՔ ԷՐ ՀԱՆԴԻՍԱՆՈՒՄ ՜ ՎԱՂԱՄԵՌԻԿ ՆԱՀԱՏԱԿ ՜
ՍԱՄՎԵԼ ՇԱՀՄՈՒՐԱԴՅԱՆԻ ՈՒՍՈՒՄՆԱՍԻՐՈՒԹՅՈՒՆԵՐԻ ԳՈՐՑՈՒՄ…ԵՎ ԴԱ ԵՂԱՎ
ՊԱԴՃԱՌԸ ԱՅԴ ՀԱՅՐԵՆԱՍԵՐԻ ՄԱՀՎԱՆ…

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

Շնորհակալություն Պր. Քիրեմիջյան,

Ձեր հաղորդումը լսելուց հետո, Գլենդելի «Ապրիլ» գրախանութից գնեցի անգլերեն տարբերակը։
http://www.abrilbooks.com/books/3694.html
Գրքի հեղինակի մասին էջ կար «wikipedia»-ում.
http://en.wikipedia.org/wiki/Rafael_de_Nogales_M%C3%A9ndez
Հետո մի լավ հոդված ճարեցի «Ազգ» օրաթերթում.
http://www.azg.am/AM/2007041406 և գրքի շապիկի նկարը. http://www.azg.am/img/300-200706903.jpg
Ցանկանում եմ «Ազգ»-ում գրված այս հոդվածը ամբողջությամբ մեջբերլ այստեղ և Պր. Քիրեմիջյանին ազատել թարգմանելու հոգսից։ (Կհիշեք իր նպատակից շեղվող և վիշապին սպանելու գնացող հերոսին…)
————————————————–

ՀԱՎԵՐԺԱԿԱՆ ՎԿԱՆ

Մ. ԱՌԱՔԵԼՈՎ, Վ. ԶԱՅՑԵՎ

Ռաֆայել դե Նոգալես Մենդեսը եւ մենք
——————–

Մեր ճակատագիրը մշտապես հետամուտ է մեզ, մեր պատմական անցյալը ուղեկցում է մեզ իմաստուն եւ խստահայաց դաստիարակի պես. մեր ժողովրդին մնում է միայն անսալ պատմության ձայնին եւ հասնել ազգային ինքնագիտակցության էն առավել եւ բարձր աստիճանին, որը իսկապես քաղաքակիրթ ազգերին տալիս է ինքնակա գոյության իրավունք եւ աշխարհում լինելու եւ ապրելու ազատություն:

…Մոսկվայի «Ռուսսկի վեստնիկ» հրատարակչությունը լույս է ընծայել մի անակնկալ գիրք, որ էականորեն առնչվում է մեր ժողովրդի ապրած մեծագույն ողբերգությանՙ Հայոց Մեծ եղեռնին: Խոսքը վերաբերում է վենեսուելացի գրող, զինվորական եւ քաղաքական գործիչ Ռաֆայել դե Նոգալես Մենդեսի «Չորս տարի մահիկի ներքո» գրքին: Այս գիրքը Հայոց Մեծ ողբերգության համաշխարհային առաջին արձագանքներից մեկն է, տաղանդավոր գրչի արգասիք եւ ունեցել է, ինչպես որ գրքի հեղինակը, իր դժվարին եւ ուրույն ճակատագիրը:

Ռաֆայել դե Նոգալես Մենդեսը (Ռաֆայել Ինչասուպե Մենդես) ծնվել է Վենեսուելայի Տաչիրա նահանգի Սան Կրիստոբալ քաղաքում 1879 թվականին: Կրթություն է ստացել Եվրոպայումՙ սովորելով Գերմանիայի, Բելգիայի եւ Իսպանիայի ռազմական բարձրագույն դպրոցներում: Ինչպես ինքն է ասումՙ արաբերենի ու չինարենի հետ կատարելապես տիրապետել է իսպաներենին, անգլերենին, ֆրանսերենին եւ գերմաներենին: Կոչվել է զինվորական ծառայության եւ մասնակցել է բազմաթիվ ռազմական գործողությունների:

Ապրել է շատ բուռն, իրադարձություններով հարուստ կյանք: 1898-ին Կուբայում իսպանացիների հետ պայքարում է ԱՄՆ-ի դեմ, 1902-ին Վենեսուելայում մասնակցում է լատինամերիկյան հերթական հեղափոխությանը: Հետո նա հայտնվում է Չինաստանում եւ 1904-ին մասնակցում է չին-ճապոնական պատերազմին: 1908-ին, երբ Վենեսուելայում դիկտատոր Սիպրիանո Կաստրոն տապալվել էր, վերադառնում է հայրենիք, սակայն նոր դիկտատոր Խուան Վիսենտ Գոմեսի թշնամանքը նրան հարկադրում է հեռանալ Վենեսուելայից: Գալիս է Եվրոպաՙ մասնակցելու լատինամերիկյան երկրների ազատության համար ծավալվող պայքարին, որ սկիզբ էր առել Առաջին համաշխարհային պատերազմի հետ:

Շուտով Ռաֆայել դե Նոգալեսը, իբրեւ թուրքական էքսպեդիցիոն ուժերի սպա, հայտնվում է Պարսկաստանում: Կարճ ժամանակ անց նա Օսմանյան կայսրության կանոնավոր բանակի սպա է եւ մասնակցում է Արեւմտահայաստանի բնակչության տեղահանման եւ ցեղասպանության իրադարձություններին: Ճակատագրի բերումով Նոգալեսը դառնում է աշխարհում առաջին ցեղասպանության ականատեսներից եւ վկաներից մեկը:

Առաջին համաշխարհային պատերազմում բանակին մատուցած ծառայությունների համար Վիլհելմ Երկրորդ կայսեր ձեռքից ստացել է առաջին աստիճանի Երկաթե խաչ:

Այնուհետեւ մասնակցել է Նիկարագուայի հեղափոխությանը, եղել է Աուգուստո Սեզար Սանդինոյի մտերիմ ընկերն ու գործակիցը: Այս ամենի շուրջ հրատարակել է մի գիրքՙ «Նիկարագուայի կողոպուտը» խորագրով:

Այնուհետեւ Ռաֆայել դե Նոգալեսը եղել է պաղեստինյան առափնյա շրջանների ռազմական ղեկավար: Պատերազմից հետո ոսկու նոր տենդ է բռնկվում Ամերիկայում, մանավանդ Եվրոպայի թոհուբոհից փախչող արկածախնդիրների համար: Եվ Նոգալեսը հայտնվում է Ալյասկայում իբրեւ ոսկի որոնող, հետո արդեն նա կովբոյ է Արիզոնայում:

Ռաֆայել դե Նոգալեսը մասնակցել է նաեւ Մեքսիկայի հեղափոխությանը, հեղափոխությունից հետո կանգնելով Մադերոյի կողքին:

Իր բուռն եւ խռովալից կյանքի մասին գրել է «Գեներալ Ռաֆայել դե Նոգալեսի հուշերը» խորագրով գիրքը, որտեղ մանրամասնաբար պատմում է իր կյանքը Չինաստանում, Ալյասկայում եւ այլուր:

Մեզՙ հայերիս համար շատ կարեւոր ու նշանակալից է նրա «Չորս տարի մահիկի ներքո» («Cuatro anos bajo la Media Luna») ծավալուն գիրքը: Սեփական մեղքի խոր զգացումն ու խղճի պարտադրանքը ստիպում են Ռաֆայել դե Նոգալեսին խոսել եւ պատմել ամբողջ աշխարհին ճշմարտությունը Հայոց ցեղասպանությանՙ մարդկության դեմ կատարված ամենազազրելի եւ քստմնելի ողբերգությանՙ աշխարհում առաջին ցեղասպանության մասին:

Գիրքը լույս է տեսնում Վենեսուելայում 1920-ական թվականներին: Հեղինակը ենթարկվում է հետապնդումների, նրա կյանքի դեմ մահափորձ են անում, գրքի ամբողջ տպաքանակը գնում եւ ոչնչացնում են: Նոգալեսի գիրքը, երկրորդ անգամ հրատարակվում է մայրաքաղաք Կարակասում («Casa de Especialidades» հրատարակչություն): Երկրորդ հրատարակությունը նույնպես արժանանում է նույն բախտին: Այդ ժամանակ Նոգալեսը ապրում էր Պանամայում:

Ռաֆայել դե Նոգալես Մենդեսը վախճանվել է 1936 թվականին թոքախտից:

Գրքի մեկ օրինակը, իր կյանքը վտանգի ենթարկելով, խիզախաբար եւ անձնազոհ կերպով, պահպանել է Եղեռնից մազապուրծ, Եղեռնի ականատես մեր մի հայրենակիցըՙ Միհրան Քեհյանը, որ տարագրվել եւ ժամանակին հաստատվել է Վենեսուելայում: Այսօր աշխարհի գրադարաններում անգամ դժվար, գրեթե անկարելի է գտնել Նոգալեսի գիրքը: Միհրան Քեհյանի պահպանած հենց այդ մեկ օրինակն էլ տրամադրվել է մոսկովյան հրատարակչությանը:

Գիրքն ունի հրաշալի առաջաբան, գրված մեծ սրտացավությամբ եւ քաջատեղյակ մարդկանց հմտությամբ, որն էլ այսօր ներկայացնում ենք ընթերցողին: Գրքիՙ հայերին եւ Հայաստանին վերաբերող հատվածները ունեն տողատակ հանգամանալից ծանոթագրություններ: Գիրքը նաեւ հրաշալի ձեւավորված է: Մեծադիր գրքի առաջին ֆորզացը պատմական Հայաստանի քարտեզն է, երկրորդ ֆորզացինՙ Եղեռնի ենթարկված հայաբնակ շրջանների քարտեզը:

Գրքում ներկայացված են պատմական եւ վավերագրական արժեք ներկայացնող մի շարք լուսանկարներ: Գիրքը լույս է տեսել տասը հազար տպաքանակով:

Մեր ժողովուրդը անպայման պետք է իմանա Ռաֆայել դե Նոգալեսի անունը, կյանքն ու կենսագրությունը: Ափսոս, որ հրատարակիչները տեղեկություններ չեն տալիս Նոգալեսի կյանքի մասին: Նոգալեսի այս գիրքը թարգմանվել եւ հրատարակվել է անգլերեն եւ ֆրանսերեն լեզուներով: Ցանկալի կլիներ, որ գիրքը թարգմանվեր նաեւ հայերեն եւ ներկայացվեր հայ ընթերցողին:

ՅՈՒՐԻ ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ
————————————————————–

Վենեսուելացի գրող եւ «հաջողության զինվորագրյալ» Ռաֆայել դե Նոգալես Մենդեսի «Չորս տարի մահիկի ներքո» գրքի ռուսերեն թարգմանությունը եւս մի քայլ է Հայոց Մեծ եղեռնի փաստի միջազգային ճանաչման համար մղվող պայքարում, եղեռն, որ իրականացրել է Թուրքիան 20-րդ դարի սկզբին: Այս գիրքը չկա Ռուսաստանի գրադարաններում եւ, հավանաբար, նաեւ այլ երկրների գրադարաններում նույնպես: Այն ժամանակին գնել եւ ոչնչացրել են: Իսկ ավելի վաղ փորձել են սպանել գրքի հեղինակին իբրեւ հայ ժողովրդի ցեղասպանության կենդանի վկայի: Բայց նա քրիստոնյայի ու քաղաքացու իր պարտքն է համարել փրկվել ու ապրել եւ պատմել ամբողջ աշխարհին մարդկության դեմ կատարված մեծագույն ոճիրներից մեկի մասին:

Իր քաղաքական հայացքներով Նոգալեսը հայերի կողմը չէ: Իր գրվածքում նա կրկնում է թուրքական պաշտոնական քարոզչության կաղապարի մտայնությունը եւ, ցավոք սրտի, ջանում է ցեղասպանության ամբողջ մեղքը բարդել զոհերի վրա: Իբրեւ զինվորական նա մասնակցել է Հայաստանի հնագույն մայրաքաղաք Վանի պաշարմանը, եւ ըստ իր խոսքերի, քիչ չարիք չի պատճառել այս քաղաքի հերոսաբար կռվող խաղաղ բնակիչներին: Ինչպես որ Պուշկինի «Բորիս Գոդունով»-ի հերոսին, նրան էլ են հետապնդում գազանաբար սպանված մարդկանց սարսափելի տեսիլները, հառաչանքներն ու ճիչերը: Նոգալեսը ցեղասպանության տեսարանները նկարագրել է գեղարվեստական այնպիսի ուժով, որ ընթերցելիս անհնար է անտարբեր մնալ կատարվածի ու կարդացածի հանդեպ:

Բայց միայն կույր վրդովմունք չի առաջացնում Նոգալեսի գիրքը: Այն ստիպում է նաեւ մտածել:

Վենեսուելացի գրողը եղել է զարմանալի դիտողունակ մարդ, ընդսմինՙ նաեւ շատ կրթված ու զարգացած: Նա սովորել է Բելգիայում, Գերմանիայում եւ Իսպանիայում եւ հակում է ունեցել գիտական զբաղմունքների: Եվ իրադարձությունները, որ ինքն է նկարագրել, փորձել է տեսնել պատմական եւ մշակութային լայն հեռանկարի մեջ: Բացի այդ, նա դրանք արժեւորել է նաեւ բարոյական տեսանկյունից, քանի որ համարել է իրեն «թափառական ասպետ», 20-րդ դարի իր տեսակի Դոն Կիխոտ: Եվ համոզված է եղել, որ բոլոր այն պատերազմներում, որոնց ինքը մասնակցել էՙ Կուբայում, Մեքսիկայում, Նիկարագուայում յանկիների դեմ պայքարելիս, ինքը կռվել է հանուն արդարության: Երիտթուրքերի քարոզչությամբ մոլորության մեջ ընկած Նոգալեսն Անտանտայի կողմում կռվելու անհաջող փորձից հետո որոշում է գնալ Թուրքիա: Բայց իրականությունը շատ շուտ սթափեցնում է նրան, եւ նա ջանում է բարեխղճորեն գրանցել այն, ինչ ինքը տեսել եւ լսել է: Եվ կարողացել է տեսնել սկզբունքորեն կարեւոր փաստեր, որոնց վերլուծությունը ժամանակակից պատմաբանին հնարավորություն է տալիս նորովի իմաստավորելու Հայոց ցեղասպանության շուրջ եղած մի շարք կաղապարված ըմբռնումները:

Սովորաբար թուրքական պաշտոնական քարոզչությունը այն կարծիքն է պարտադրում, թե ցեղասպանությունը իբր թե հետեւանք է Առաջին համաշխարհային պատերազմի հետ կապված հանգամանքների: Իբր թե հայերը, որ համակիր էին Ռուսաստանին, մշտական վտանգ էին ներկայացնում Թուրքիայի համար եւ կարող էին հարված հասցնել թիկունքից: Անքննադատաբար ընդունելով այս տեսակետը, որոշ պատմաբաններ մեղադրում են Գերմանիային այն բանի համար, որ նա չի կանխել ցեղասպանությունը, թեպետ իբր ունեցել է դրա հնարավորությունը: Եվ նույնիսկ Թուրքիայի քրիստոնյաների ցեղասպանության մտահղացումը վերագրում են եվրոպական այդ երկրի այն ժամանակվա կառավարող ընտրյալ խավին:

Իրականում, ինչպես վկայում է Նոգալեսը, ոչ գերմանացիները եւ ոչ էլ նույնիսկ թուրքական պրոֆեսիոնալ զինվորականներն են մտահղացել եւ իրագործել հայ ժողովրդի ցեղասպանությունը: Դրա գլխավոր կազմակերպիչները «Միություն եւ առաջընթաց» կոմիտեի (մասոնական տիպի կազմակերպություն, որ իրագործել է այսպես կոչված «երիտթուրքերի հեղափոխությունը»ՙ սուլթանի գահընկեցությունը Օսմանյան կայսրության մեջ 1908 թվականին) ղեկավար անդամներն ենՙ Թալաաթը, Էնվերը, Ջեմալը եւ նրանց թիկունքում թաքնվող Նազիմն ու Կարասսոն, որոնք ապիկար զինվորական ստրատեգներ էին եւ ոչ թե «հայրենիքի» մասին էին մտածում, այլ իրենց քսակի: Վենեսուելացի գրողը ցույց է տալիս, որ այս մարդկանց գործունեության հիմնական դրդապատճառը եղել է Օսմանյան կայսրության քրիստոնյաների, առաջին հերթինՙ իհարկե հայերի հաշվին հարստանալու անհագ ծարավը: Ընթերցողը այս գրքում կգտնի բազում վկայություններ այն բանի, թե ինչպես էին իրենց երկրի բնակչությանը կողոպտում «հեղափոխական» երիտթուրքերըՙ ե՛ւ ամբողջ Կոմիտեն, որին պատկանում էր ամբողջ կողոպուտի մեկ հինգերորդը, ե՛ւ նրա գլխավոր առաջնորդները:

Կարո՞ղ էին այս ավազակային կողոպուտի դեմն առնել գերմանացի սպաները, որ ծառայում էին թուրքական բանակում: Նոգալեսը ապացուցում է, որ երիտթուրքերը բացարձակապես հաշվի չէին նստում իրենց դաշնակիցների հետ: Թուրքերը իրենց էին վերագրում նրանց հաղթանակները, նրանց դարձնում էին ենթակա թուրք ապիկար սպաների, որոնք նշանակում էին ստանում «Միություն եւ առաջադիմություն» կոմիտեի առաջնորդների հետ ունեցած ազգակցական կամ անձնական կապերի շնորհիվ: Տպավորիչ է Նոգալեսի պատկերած այն տեսարանը, երբ նա նպարեղենի իր պաշարներից կերակրում է ամենեւին իր աստիճանին չհամապատասխանող վրանում պատսպարված գերմանացի ֆելդմարշալ (ֆելդմարշա~լ) ֆոն Հոլտցին:

Հատկապես գերմանացիների թվում, որոնք այդ ժամանակ Օսմանյան կայսրության մեջ էին, գտնվեցին ոչ քիչ թվով մարդիկ, այնպիսի մարդիկ, ինչպես օրինակՙ Յոհաննես Լեփսիուսը, Արմին Վեգները եւ ուրիշներ, որոնք հայոց ցեղասպանության մասին ճշմարտությունը հասցրին մինչ համաշխարհային հասարակական կարծիքը: Եվ գերմանական դատարանը արդարացրեց հայ վրիժառուինՙ ուսանող Սողոմոն Թեհլիրյանին, որ հատուցման արդարացի դատավճիռ իրագործեց գլխավոր ոճրագործ Թալաաթի հանդեպ:

Ե՛վ գերմանացիները, ե՛ւ գրքի հեղինակը եղել են համաշխարհային ետնաբեմային խարդավանքների զոհերը. երիտթուրքերի ղեկավար գործիչները եղել են անդամներ թուրքական մասոնական հետեւյալ օթյակներիՙ «Վերիտաս» («Ճշմարտություն»), որ հիմնադրել է Ֆրանսիայի «Մեծ Արեւելքը», «Արժանապատվություն», որ ստեղծել է Իտալիայի «Մեծ Արեւելքը»: Հրեական միջազգային «Բ՛նայ Բ՛րիտ» կազմակերպության իտալացի անդամ Էմմանուել Կարասսոն, որ ֆինանսավորել է ԱՄՆ-ում քաղաքացիական պատերազմը, Սալոնիկում ստեղծել է մասոնական ամենաազդեցիկ կազմակերպությունըՙ «Վերածնված Մակեդոնիան»: Թուրքիայում մասոնական օթյակների ստեղծմանը մասնակցել էր «Բ՛նայ Բ՛րիտ»-ի այլ մի անդամըՙ Էմմանուել Վենեցիանոն, որ գլխավորում էր «Հրեաների համաշխարհային միությունը»:

Նոգալեսը ընդգծում է Թալաաթի ազգային պատկանելությունը, ում նա համարում է հրեա, որ ընդունել է մահմեդական հավատ: Այդօրինակ հրեաները, որոնց Թուրքիայում անվանում են «դեոնմե», մեծամասնություն էին կազմում երիտթուրքերի ղեկավար մարմիններում: Եվ այդ կազմակերպության իրական նպատակները, ինչպես վկայում է Օսմանական կայսրության մեջ Մեծ Բրիտանիայի այդ ժամանակվա դեսպան Հ. Լոութերը, այդ երկրում տնտեսական գերիշխանությունն էր եւ Պաղեստինի տարածքում հրեական պետության ստեղծումը: Այսպիսով Թուրքիային հատկացվում էր ռազմական պլացդարմի դեր հրեաների կողմից Պաղեստինի գաղութացման գործում:

Երբ սուլթան Աբդուլ Համիդը հրաժարվում է օգնել սիոնիստական շարժմանը, անմիջապես կազմակերպվում է նրա տապալումը 1908 թվականին: Եվ հենց Էմմանուել Կարասսոն է երիտթուրքերի անունից սուլթանին հայտնում նրա գահընկեց լինելու մասին: Հենց նա էլ գահընկեց եղած սուլթանին պահում է կալանքի մեջ: Հետո նա ղեկավարում էր թուրքերի հակահետախուզությունը Բալկաններում: Իսկ Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին Կարասսոն վերահսկում էր Օսմանական կայսրության պարենամթերքի բոլոր պաշարները:

Եվ երիտթուրք-դեոնմեները ծրագրում են մրցակցի վերացման նոր եղանակՙ ցեղասպանությունը: Միջազգային մասոնության մեթոդներով նրանք նրբորեն-վարպետորեն հիմարացրին-տխմարացրին հասարակ թուրքերին ու քրդերին: Սկզբում «Ազատություն», «Արդարություն», «Հավասարություն» հեղափոխական կարգախոսներով խաբեցին դյուրահավատ մարդկանց եւ զավթեցին պետական իշխանությունը: Այդ նույն կարգախոսները օգտագործվեցին սոցիալական նախանձ հրահրելու եւ բնակչության մի մասի ձեռքով մյուս մասի կողոպուտի գաղափարական եւ հոգեբանական հիմնավորման համար: Հետո արդեն եկավ պանթյուրքիզմի գաղափարախոսության հերթը: Այն թուրքերին, որոնք ծանր էին տանում Օսմանական կայսրության կործանումը, առաջարկվեց նոր միթոսՙ Մեծ Թուրանի ստեղծումը Ադրիատիկից մինչեւ Սինցզյան: Ի դեպ, այս միթոսի ստեղծողը եղել է սիոնիստական շարժման անդամ Արմինիուս Վամբերին, որը եղել է Աբդուլ Համիդի խորհրդականը, բայց գաղտնի ծառայել է Մեծ Բրիտանիայի Ֆորին Օֆիսին: Այս միթոսի սուր ծայրը ուղղված էր երկրի ներսում ազգամիջյան ընդհարումներ հրահրելուն եւ հարաբերությունների սրմանը Ռուսական կայսրության հետ, որի ներսում ապրում էին մի շարք թյուրքական ժողովուրդներ, իսկ Ռուսաստանի հետ հարաբերությունների վատացումը անխուսափելիորեն պետք է հարուցեր թուրքերի կասկածամտությունը հայերի հանդեպ իբրեւ Մոսկովիայի հավատարիմ աջակիցների: Պատրաստակամ անգլիական հետախուզությունը հայերին հուշեց «Մեծ Հայաստանի» միթոսը, իսկ երիտթուրքերի գաղափարախոս դեոնմե Նազըմ-բեյն էլ դա օգտագործեց ստեղծելու համար հայերի կերպարը իբրեւ թյուրքական պետության թշնամու, որին անհրաժեշտ է ոչնչացնել:

Պետք է ասել, որ Անգլիան զգալի դեր է խաղացել Հայոց ցեղասպանության մեջ: Անգլիայում այն ժամանակից ի վեր, ինչ Կրոմվելը հատուկ պայմաններ է ստեղծել հրեական կապիտալի համար, այդ կապիտալի դիրքերը գնալով զորացել են եւ տիրապետող են դարձել Վիկտորիա թագուհու օրոք: Անգլիայի պրեմիեր-մինիստր Դիզրայելին 1878 թվականին Բեռլինի վեհաժողովում հասավ այն բանին, որ Սան-Ստեֆանոյի խաղաղ դաշնագրից հանվեց 16-րդ հոդվածը, համաձայն որի Բ. Դուռը իր վրա պետք է պարտավորություն վերցներ «իրագործելու, առանց հապաղումների, բարելավումներ եւ բարեփոխումներ, որոնք ծագել են տեղական անհրաժեշտությամբ այն մարզերում, որտեղ բնակվում են հայերը, եւ ապահովել նրանց անվտանգությունը քրդերից եւ չերքեզներից»: Դիզրայելին հայտարարեց. «Հայաստան իբրեւ այդպիսին գոյություն չունի»: Լինելով Իսպանիայից արտաքսված հրեաների շառավիղ, Դիզրայելին միշտ քրիստոնյաներին եւ մահմեդականներին գրգռում էր միմյանց դեմ եւ հաստատում էր միայն աշխարհում երկու ռասայի գերազանցությունըՙ հրեաների եւ անգլիացիների: Դիզրայելին ուղղակի պատասխանատվություն է կրում արեւմտահայության ոչնչացման համար, ինչը տեղի չէր ունենա, եթե իրագործվեին Սան-Ստեֆանոյի խաղաղ դաշնագրի դրույթները:

Առաջին համաշխարհային պատերազմում լինելով Ռուսական կայսրության դաշնակիցը, Անգլիան անազնիվ խաղ էր խաղում Ռուսաստանի եւ Մերձավոր Արեւելքի քրիստոնյաների հետ: Նոգալեսին, իբրեւ փորձված զորահրամանատարի, զարմացնում է այն, ինչ ինքը անվանում է իրաքյան ռազմաճակատում անգլիական զորահրամանատարների «զսպվածություն»: Անգլիացիները, թեեւ գերակշռում էին թվով ու ռազմական տեխնիկայով, գտնվելով հաղթանակին մերձՙ երկու քայլի վրա, անսպասելիորեն նահանջում են եւ հնարավորություն են տալիս թշնամուն իրենց ուժերը կարգի բերելու: Նույն բանը տեղի ունեցավ եւ Դարդանելի հայտնի ռազմական գործողության ընթացքում: Կարծես թե Անգլիայի կառավարող շրջանները պահպանում էին երիտթուրքերի բանակը եսապաշտական նպատակների համար, առավել կարեւոր, քան Անտանտայի երկրների ընդհանուր հաղթանակը: Հենց Դարդանելը պաշտպանող թուրքական բանակում գնդապետ, դեոնմե Մուստաֆա Քեմալը, որ «Վերածնված Մակեդոնիա» մասոնական օթյակի անդամ էր եւ Թալաաթի, Էնվերի եւ Ջեմալի անկումից հետո շարունակեց հայերի ցեղասպանությունը, ստացավ «անհաղթելի հերոս»-ի իր առաջին դափնիները:

Բրիտանական զինված ուժերի հրամանատարության տակտիկան հանգեցրեց թե՛ անգլիական բանակի, թե՛ Մերձավոր Արեւելքի քրիստոնյաների բազում զոհերի: Բրիտանական դեսանտը Հելիոպոլում, որի ափ իջնելը առաջարկել էր մասոն Ու. Չերչիլը, դատապարտված էր ոչնչացման: Զոհվեցին տասնյակ հազար անգլիացիներ, ավստրալացիներ, նորզելանդացիներ: Դարդանելի գործողության ընթացքում անգլիացիների պարտությունը ազատ արձակեց երիտթուրքերի ձեռքերը եւ նրանց մղեց հայերի եւ Օսմանական կայսրության այլ քրիստոնյաների ոչնչացմանը:

Հայերի համար նույնանման հետեւանքներ ունեցավ 1920 թվականի հունիսին ամերիկյան սենատում նախապես ծրագրված տապալումը ԱՄՆ-ի Հայաստանյան մանդատի, որի սահմանները արդեն որոշված էին Սեւրի դաշնագրով: Ամերիկյան կառավարող շրջանները, որոնք վերահսկվում էին ետնաբեմից, հայկական հարցի շուրջ վարում էին մի քաղաքականություն, որ շատ ներդաշնակ էր Մեծ Բրիտանիայի վարած քաղաքականությանը եւ արեցին ամեն ինչ, որպեսզի Հայաստանի մանդատը չհաստատվի:

Ե՛վ Մեծ Բրիտանիայի, ե՛ւ ԱՄՆ-ի այս երկակի խաղը շատ բանով կանխորոշեց շրջաններն ու չափերը հայոց ցեղասպանության, ինչը սկսվեց այն պահից, երբ «Միություն եւ առաջընթաց» կոմիտեն ամրապնդեց իր իշխանությունը: 1909 թվականի ապրիլին տեղի ունեցավ հայերի ջարդը Ադանայում, նրանց ունեցվածքի զավթումով: Բայց վրդովմունքը երկրում եւ երկրից դուրս այնքան մեծ եղավ, որ երիտթուրքերի ղեկավարները ջանացին կատարվածի մեղքը բարդել նախկին վարչակարգի վրա եւ զանգվածային սպանությունների զոհերի հատուցման դիմակահանդես սարքեցին: Թալաաթը, Էնվերը եւ Ջեմալը ստիպված եղան սպասելու Առաջին համաշխարհային պատերազմին, որպեսզի իրագործեն վաղուց ի վեր իրենց մտքում ծրագրված հայ ժողովրդի ցեղասպանությունը:

Վենեսուելացի գրողը, մի կողմից, ընդունում է, որ «Միություն եւ առաջընթաց» կոմիտեն ուներ հայերի ցեղասպանության հստակ ու որոշակի ծրագիր, մյուս կողմից զարմանք է հայտնում, որ այդքան մեծաթիվ մարդիկ արժանի դիմադրություն ցույց չեն տվել թուրքական ոստիկանությանը, «համիդիե» ավազակախմբերին, որոնք հավաքագրված էին թուրք, քուրդ եւ չերքեզ ազգաբնակչության ամենահետամնաց եւ ստորին խավերից: Բայց հաջողության գաղտնիքը անսպասելիության եւ դահիճների ուխտադրժության եւ զանգվածային վարքի որոշ օրինաչափությունների նրանց ստույգ նկատառումների մեջ էր: Նրանք անմիջապես ժողովրդին զրկեցին ղեկավարությունից, միաժամանակ ձերբակալելով եւ ոչնչացնելով ժողովրդի հոգեւոր եւ քաղաքական առաջնորդներին, ինչպես եւ մտավորականությանը: Տղամարդիկ կանչվեցին զինվորական ծառայության եւ բանակում անզեն չկարողացան արժանի դիմադրություն ցույց տալ: Իսկ հետո դահիճները առանձին ոչնչացրին ծերերին, կանանց ու երեխաներին: Թվում է, կար եւս մի հոգեբանական գործոն, որ դյուրին էր դարձնում մարդասպանների խնդիրը. բազում զոհեր չէին սպասում այդպիսի գազանության, այդպիսի գազանությունների պանթյուրքիզմի քարոզչությունից բթացած եւ անպատիժ թալանի, կողոպուտի եւ անարգումի հնարավորություն ստացած թուրքերից, քրդերից եւ չերքեզներից, որոնց հետ հայերը դարերով ապրել էին միատեղ: Բայց այն վայրերում, ուր հայերը ժամանակին գիտակցել են իրենց վիճակի լրջությունը եւ որտեղ գտնվել են առաջնորդներ, այդ վայրերում նրանք հաղթել են: Այդպես է եղել, օրինակ, Վան քաղաքի պաշարման ժամանակ, երբ ծերերը, կանայք եւ երեխաները փոքրաթիվ տղամարդկանց հետ ինքնապաշտպանության կոմիտեի ղեկավարությամբ, որ գլխավորում էր բժիշկ Արամը, կարողացան դիմակայել կազմակերպված զորքերին եւ գազանացած «համիդիե» ավազակախմբերին, որոնց ղեկավարում էին պրոֆեսիոնալ զինվորականներ, որոնց թվում էր Ռաֆայել դե Նոգալեսը, որ ռազմական կրթություն էր ստացել Եվրոպայում: Նույն բանը եղավ եւ Մուսա-դաղում, Սասունում եւ այլ վայրերում:

Թուրք որոշ պաշտոնական պատմաբանների ձգտումը հայ ժողովրդի առանձին օջախների դիմադրությունը ներկայացնել ու իբրեւ «քաղաքացիական պատերազմ», մեղմ ասած, զուրկ է հիմքերից: Իրականում անզեն ժողովրդի դեմ կիրառվել է պետության ողջ ոչնչացնող ուժը, որ ուղղորդում էին երիտթուրք-դեոնմեները: Եվ հայ ժողովրդի ոչնչացումը, որ սկիզբ էր առել Ադանայում, շարունակվեց Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին եւ ավարտվեց մասոնների երկրորդ էշելոնիՙ իշխանության գալու ժամանակ արդեն հիշված Մուստաֆա Քեմալի գլխավորությամբ: Նրան տվեցին «թուրքերի հայր» հորջորջումը, թեպետ ինչպես վկայում է ամերիկյան ուսումնասիրող Արմստրոնգը, Քեմալի բարոյական կերպարը բացարձակապես չէր համապատասխանում մահմեդական հավատի իսկական արժեքներին:

Երիտթուրքերին արժե «տեխնիկական նորաբանության» արտոնագիր տալՙ «լուսավոր» իդեալների համար պայքարի քողի տակ, հենվելով ընդհատակյա կազմակերպության եւ դրա միջազգային ցանցի վրա, զավթել պետական իշխանությունը եւ օգտագործել այն իբրեւ զենք ու միջոց մրցակիցների եւ քաղաքական հակառակորդների զանգվածային ոչնչացման համար: Միայն թե իրենց ինքնահրապուրանքի մեջ նրանք չկանխատեսեցին դրա բոլոր հետեւանքները, այն, որ այդ միջոցը միշտ նույն ձեռքերում չի լինի:

Առավել կամ պակաս նման ձեւով դեոնմեների սցենարը կրկնվեց նաեւ Ռուսաստանում: Սկզբում կադետական կուսակցության եւ օկտյաբրիստների մասոնները, որոնք ուսումնառության էին գնում երիտթուրքերի մոտ, տապալեցին օրինական Թագավորին, հետո հերթը եկավ երկրորդ ջոկատի: Պարվուսը, որ «Միություն եւ առաջադիմություն» կոմիտեի տնտեսական հարցերի խորհրդականն էր, Էմմանուել Կարասսոյի գործարար-գործընկերը եւ միլիոններ էր դիզել պատերազմի տարիներին պարենամթերքի խարդախավաճառքով, կնքված վագոնով Պետրոգրադ բերեց հեղափոխականների ջոկատը: Եթե փորձենք վերլուծել-պարզաբանել նրանց ազգային պատկանելությունը եւ մասոնական օթյակների անդամ լինելը, ապա պարզ կդառնա, թե ինչ խնդիրներ պետք է իրագործեին նրանք, որոնք դրել էր նրանց առջեւ համաշխարհային ետնաբեմը: Նրանք Ռուսական կայսրության մեջ հրահրեցին քաղաքացիական պատերազմ, որը վերածվեց ռուս ժողովրդի ցեղասպանության: Համեմատենք ՌԿԿ(բ) ԿԿ 1919 թվականի հունվարի 29-ի հրամանագիրը, որ ստորագրել էր Յակով Սվերդլովը «կազակության բոլոր ղեկավարների» «գլխովին ոչնչացման» մասին, Թալաաթի այն հրամանի բովանդակության հետ, որ բերում է Նոգալեսըՙ «այրել, ոչնչացնել, սպանել»: Եվ այն հարստությունը, որ կուտակել էին Ռուսական կայսրության ժողովուրդները, թալանում եւ յուրացնում էին զանազան համմերները եւ այլք դեոնմեի դեղատոմսերով:

Ռուսական կայսրության եւ հայ ժողովրդի հաշվին համաշխարհային ետնաբեմը փրկեց կործանման եզրին հասած մասոնների իշխանությունը Թուրքիայում: Բոցավառ հեղափոխական, բոլշեւիկ եւ մասոն Լեւ Տրոցկին դեռեւս 1918 թվականի հունվարին հրաման է արձակում Կովկասյան ճակատից ռուսական բանակի արձակման մասին: Հենց նա էլ Թալաաթի հետ գործարք է կնքում Կարսը, Արդահանը եւ Բաթումը թուրքերին հանձնելու մասին: Նրա այդ գործարքին օրինականության տեսք հաղորդեց, առանց հաշվի առնելու հայ ժողովրդի կարծիքը, 1921 թվականի պարտադրյալ Մոսկովյան պայմանագիրը: Համաշխարհային ետնաբեմի համագործակցությամբ ի չիք դարձրին Սեւրի պայմանագրի պայմանները պատմական Հայաստանի տարածքները Թուրքիայից անջատելու մասին: Ավելին, Ռուսաստանին պարտված Թուրքիան նույն Ռուսաստանից ստացավ 20000 (քսան հազար) քառ. կմ պատմական Հայաստանի տարածք, որ նախկինում Ռուսական կայսրության կազմի մեջ էր մտնում: Ի հաճույս քեմալական Թուրքիայի Ադրբեջանին հանձնվեցին Նախիջեւանի մարզը եւ Լեռնային Ղարաբաղը: Սրանից բացի, 1920-22 թթ. Լենինի եւ Տրոցկու էմիսարները Քեմալին, այն ժամանակ, երբ նա կռիվ էր մղում ուղղափառ Հունաստանի դեմ, մատակարարեցին վիթխարի քանակությամբ զենք ու ռազմամթերք (40 հազար հրացան, հարյուրավոր գնդացիրներ, 54 հրանոթ արկերի հազարավոր հավաքակազմով եւ այլն, եւ այլն), ինչպես նաեւ նավթ, բենզին, կերոսին:

Հունաստանի դաշնակիցներըՙ Մեծ Բրիտանիան եւ ԱՄՆ-ը, ուխտադրուժ կերպով դավաճանեցին Միության իրենց դաշնակցին եւ վճռականորեն հրաժարվեցին օգնություն ցույց տալուց:

Իսկ Քեմալին Տրոցկու օգնությունը գալիս ու գալիս էր: Ֆրունզեն, Մդիվանին եւ Արալովը գործուղվում են Թուրքիա գործնական օգնություն ցույց տալու համար: Այն ժամանակ, երբ Ռուսաստանում մոլեգնում էր դաժանագույն սովը, Թուրքիան բոլշեւիկներից ստացավ տասը միլիոն ռուբլի ոսկով: Հատկապես այդ ժամանակ Ռուսաստանում սկսվեց ուղղափառ եկեղեցիների եւ եկեղեցու ունեցվածքի համատարած կողոպուտը:

Քեմալը «արժանապատիվ ձեւով» գնահատեց իր ցեղակից-բոլշեւիկների այս անգնահատելի օգնությունը, 1921 թվականին Սեւ ծովում խեղդամահ անելով Թուրքիայի կոմկուսի ամբողջ Կենտրոնական կոմիտեն, որ ժամանել էր սովետական Ռուսաստանից:

Երիտթուրքերի սցենարով էր գործում եւ Հիտլերը: Որպեսզի հասնի իշխանության, նա օգտագործեց այն նվաստացումը, որ կրեցին գերմանացիները Վերսալից հետո եւ հատկապես Վերսալյան Հանրապետության քաղաքականությունից: Բայց այս անգամ պետական մեքենան գործեց ընդդեմ հրեաների: Եվ ո՞վ է կրում մեծ պատասխանատվությունը միլիոնավոր անմեղ հրեաների արտաքսման ու ոչնչացման համարՙ Հիտլե՞րը, թե՞ ցեղասպանությունը հայտնագործող երիտթուրք-դեոնմեները:

Ներկա ժամանակում համաշխարհային ետնաբեմը, կիրառելով դարերով մշակված մեթոդները, ջանում է քրիստոնյաներին եւ մահմեդականներին հանել միմյանց դեմ: Լիբանանի, Հարավսլավիայի, Իրաքի քաղաքացիական պատերազմները անհամար աղետներ են բերել եւ շարունակում են բերել այդ երկրների ժողովուրդներին: Նույն այդ սցենարով ապակայունացվում է իրավիճակը Իրանի եւ Սիրիայի շուրջ: Իսկ Մարգարեի վրդովեցուցիչ ծաղրանկարների հրապարակումը անկարելի է պրովոկացիա չանվանել: Եվ հայերի ցեղասպանությունը որոշ վայ-պատմաբաններ ջանում են ներկայացնել իբրեւ միջկրոնական բախման հետեւանք: Բայց այդ ջանքերը անկար ու զուր են: Իրականում Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին իրագործված ցեղասպանությունից եւ դրան հաջորդած ժամանակներում փրկված հայերին եղբայրների պես ընդունեցին Իրանի, Սիրիայի, Լիբանանի եւ արաբական այլ պետությունների ժողովուրդները: Հայ ժողովուրդը երբեք չի մոռանա այդ օգնությունը:

Բարձրագույն արդարությունը այն է, որ թափված անմեղ արյան համար միշտ հատուցում կլինի: Ժամանակակից Թուրքիային, եթե նա չի ուզում ճանաչել ցեղասպանության փաստը, մեծ փորձություններ են սպասում: Իր գոյության մոտ ութսուն տարիների ընթացքում այդ երկրում գոյություն ունեցող ռազմական դիկտատուրան հնարավոր բոլոր մեթոդներով «եվրոպականացրել է» թուրքերին, կտրելով նրանց իրենց արմատներից: Չի ընդհատվում քրդերի բռնի թուրքացման քաղաքականությունը: Աջակցությամբ եւ պաշտպանությամբ աշխարհի նույն ուժերի, որոնք օգնեցին երիտթուրքերին իշխանության գալու, արվում է ամեն ինչ, որպեսզի թույլ չտրվի Հայոց ցեղասպանության համաշխարհային ճանաչումը: Բայց Թուրքիայում հակասություններ են հասունանում: Իսկ թե ինչպես կլուծվեն դրանք, կախված կլինի, մասնավորապես, ե՛ւ զղջումից ու ապաշխարումից, ե՛ւ Թուրքիայի ներկա կառավարիչների կողմից պատմական սխալների ժամանակին ուղղումից:

Ահա թե ինչպիսի եզրահանգումների է բերում «թափառական ասպետ»-իՙ վենեսուելացի գրող Ռաֆայել դե Նոգալես Մենդեսի հուշագրության ընթերցումը: Դրա համար էլ ժամանակին ոչնչացրել են «Չորս տարի մահիկի ներքո» գրքի տպաքանակը, իսկ իսպաներեն լեզվով վերջին հրատարակությունը եղել է 1936 թվականին: Արիության եւ ինքնազոհության շնորհիվ Հայոց Մեծ եղեռնի ականատես Միհրան Քեհյանի, որ տարագրվել է Վենեսուելա, պահպանվել է վերջին հրատարակության մեկ օրինակը: Այս գրքի ռուսերեն թարգմանությունը իրագործվել է առաջին անգամ:

Նոգալեսի նոթերի ճակատագիրը մեզ համոզում է, որ Աստվածային նախախնամությունը պահպանում է իսկական վկայությունը: Եվ 20-րդ դարի Դոն Կիխոտի ցուցմունքները կհնչեն այն դատարանում, որը, վերջապես, արժանին կհատուցի թե՛ դահիճներին, թե՛ զոհերին:

Ռուս. թարգմ. ՅՈՒՐԻ ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ

«ԱԶԳ» ՕՐԱԹԵՐԹ #69, 2007-04-14

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

Ապրես՛ Նարեկ ջան: ճակատդ պաչելու է:
Ջ. Ռասսել կոչվածը բոլոր իմաստներով սովից փախած վիճակում Է: Դրանց քաղցը անհագուրդ է, դրա համար էլ վերածվում են գիշատիչների:
Գաղտնիքը գիտեք ո՞րն է:

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

http://blog.ararat-center.org/?p=48#comment-384

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

Հրանդ Տինքն եմ-Մովսես Գորգիսյան եմ,այս պարտավորությամբ պարտքիս և պայքարիս,իրենց ճակատագրին մասնակից եմ լինում ,սիրում եմ և վայ ինձ եթե չհիշեմ Իրենց ….Հունվար 19 ին Իրար նման Հայորդիներ ըտրեցին Գիտակից Մահն,որն Անմահության երաշխիքն է……Խոնարհ Հերոսներս
http://www.memocast.com/mediadetails.aspx?id=108885
http://www.youtube.com/watch?v=007p7Gw4oaA&feature=related

Հրանտ Դինքի պայծառ հիշատակին և Մոսոյիս հիշատակին

Նույն ձեռագիրն էր մեզ վաղու՜ց ծանոթ
Անցել են մենք այս ճամփով արյունոտ
Արդեն մոտ հարյուր տարի է անցել,
Թուրքն էությամբ նույնն է մնացել,
Բնավ չի փոխվել թուրքն արնախում’
Անկուշտ թալանչի ու բիրդ մարդասպան
Աշխարհի երեսին չկա ո´չ մի ազգ,
Նենգ ու ցեղասպան որ լինի այսքան:
ՈՒ ծնվում են, ծնվում են դեռ
Թայլաթներ են ծնվում ու նոր Համիդներ…
Դահիճներ են ծնվում դավադիր, խարդախ
Թուրք մայրերի արգանդից ավաղ…

Սոնա Արշունեցի

Իր ընտիր մեռելների պաշտամունք չունեցող ժողովուրդը անարժան է անկախ հայրենիքի, որը միշտ էլ նահատակների սրբազան աճյունից է բարձրանում:
Յուրաքանչյուր ժողովուրդ բարոյապես այնքան է ուժեղ, որքան ջերմ է նրա պաշտամունքը դեպի իր մեծ մեռելները:
Իր նահատակների, իր անմահների դեմ մեղանչող ժողովուրդը մեծապես մեղանչում է իր ապագայի դեմ:
Խեղճ է այն ժողովուրդը, որն իր պայքարի և խոյանքների ժամանակ չի զգում, թե իրեն աներևութաբար զորավիգ են իր մեծ մեռելները: Գարեգին Նժդեհ

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

Հարգելի Քիրեմիջյան , անգին հայեր, նման գենետիկ ինքնապաշտպանության քայլ էր նաեւ ոչ հեռու անցիալում մոլորության խառնարանում գտնվող տաս երիտասարդների մահվան գնով՝ Հայաստանի ինքնապաշտպանական քայլը /իմ կարծիքով/…
2008թ-ի մարտի 1-ի ցավոտ նետը մեր մաքուր ձեռքերով պետք է դուրս քաշենք Հայաստանի մարմնից ու ներքուստ ապաքինման գործին լծվենք… Վերքը անընդհատ փորփրել ու բորբոքելը դադարեցնելով, ամեն մեկս մյուսի հետ համագործակցելով՝ համախմբվենք ու մեր հնարավորության սահմաններում վերականգնելու գործով զբաղվենք … Այս կայքի, օրինակ, հարգարժան Սոնա Արշունեցին, Ռոբերտը, Վանը ու դյուրազգաց հայերը իրենց գրվածքներով զգայարանի գործընթաց են վարում / իմ կարծիքով/, Հրայրի, Թամարայի/ թվարկել չեմ հասցնի /գրվածքներից բխող էներգիան լեյկոցիտների առողջացնող ֆունկցիան կարծես կատարեն, Հարգարժան Քիրեմիջյանը ուղեղի նեյրոնների …Ես բժիշկ չեմ ու կարող է սխալներ թույլ տամ , դրա համար էլ պարզապես ասեմ, որ այստեղի ԼՈՒՍԱՎՈՐ ՀԱՅԵՐԸ առողջացնող են իրենց բազմազանության շնորհիվ …
Հենց այսպիսի խճանկարի տարբեր մասնիկներ են պետք ու համապատասխան տեղերը գտնող իմաստուններ , որպեսզի բացված վերքերը ապաքինվեն … Ճիշտ է հիշողության տեսքով սպի կմնա, բայց այն արդեն պաշտպանված կլինի օտար մարմինների ներխուժումից ու թարախակալումների առիթ չի լինի…
/Հարգելի զգայուն հայեր, երբ ես հակառակվում եմ ձեզ, ամենեւին էլ զգայարաններ բթացնելու համար չէ, այլ ցավը մեղմելով առողջացման ճանապարհ ցույց տալու… Եթե բոլորս միայն զգայարաններ դառնանք՝ մեր սիրտը կճաքի: Բայց մեր գենետիկ դիմադրողականությունը բազմազանություններով կամբողջացնի իր խճանկարը եւ ամեն ինչ լավ կլինի…/
Հարգելի Քիրեմիջյան , աշխատում էի չգրել, որ մտքերս հավաքեմ ու սկսածս գործը ավարտական տեսքի բերեմ, բայց քանի-որ գրեցի , ասեմ ՝ միայն Ձեր հաղորդումների համար շեղում եմ կենտրոնացումս, ու առիթը բաց չթողելով ՝ բոլոր անցած ու պատրաստվելիք հաղորդումների ու ապաքինման գործընթացը պատվով տանելու համար ՇՆՈՐՀԱԿԱԼՈՒԹՅՈՒՆ եմ հայտնում…

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

Նարեկին:
Վարդանանք հաղորդաշարից՝ ներկայացված տեսանույթերի համար շնորհակալություն, ռասսելների դիմակները ամենուրեք պատռել է պետք, նրանք դեռ վաղ ժամանակներից աղավաղել են մեր պատմությունը, սակայն ներկայիս լույսի դարում, երբ մարդկությունը ապրում է ինֆորմացիոն տեղատարափի ներքո, այլեվս խավարի որդիների ջանքերը մատնված են պարտության:

Տիեզերակառույցում եւ բնության մեջ գերակայող օրենքները ամենուրեք թելադրում են իրենց խաղի կանոնները, որտեղ մշտապես չարը փորձում է վնասել եւ վերացնել բարուն, սակայն այն իր գործելակերպով ավելին է նպաստում է բարու հաղթանակին : Երբ բացասականով լիցքավորված էլեկտրոնները ոչնչացնելու նպատակով լարի միջով սլանալով բախվում են դրական բեվեռին, արդյունքում հաղթում է լույսը:

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

խնթրեմ Մասիս ջան.

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

КЛЯТВА САМУРАЯ

У меня нет родителей-моими родителями стали Небо и Земля.
У меня нет очага-единое средоточие станет моим очагом.
У меня нет божественного могущество, честность станет моим могуществом.
У меня нет средств к существованию- покорность природе станет моим средством к существованию.
У меня нет волшебной силы-внутренная энергия-моя сила.
У меня нет ни жизньи, ни смертьи-вечность для меня жизнь и смерть.
У меня нет тело-смелость станет моим телом.
У меня нет глаз-вспышка молнии-мои глаза.
У меня нет ушей-пять чувств-мои уши.
У меня нет членов-мгновенное движении-мои члены.
У меня нет закона-самосохранение станет моим законом.
У меня нет стратегии-свабода убивать и свабода даровать жизнь-вот моя стратегия.
У меня нет замыслов-случай-мой замысел.
Уменя нет чудесных свойств-праведное учение придаст мне чудесные свойства.
У меня нет принципов-приспособляемость ко всему-вот мой принцип.
У меня нет тактики-пустота и наполненность-вот моя тактика.
У меня нет талантов-быстрота духа-разума-вот мой талант.
У меня нет оружия-доброжелательность и правота-мое оружие.
У меня нет крепостей-невозмутимыйдух-мой крепость.
У меня нет меча-растворение духа в Пустоте-вот мой мечь.

Բարին ընդ Ձէց…..

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

Ի լրացոմ, վարդանանք հաղորդաշարի……..
Եթ՞ե, հայ մարդը՛ Արարիչ Աստծո իմաստությամ զինված ընթերցի վերոհիշյալ գաղտնագրությունները, ապա բարզորոշ նկատելի է… Քրիստոնէությունը՛ որպես հավատամք՛, շարունակությունն է մեր նախնիների նախաքրիստոնէական բոլոր հավատամքների:
Հազարամյակներ շարունակ տիեզերքում ընթանում է համակեցությունը ԼՈՒՅՍԻ,ՀՈԳՈՒ եւ Խավարի,Նյութի միջեւ, կամ ամենակարող ԱՐԱՐ-իչ Աստծո, եւ երկրորդադաս Յահվահ Աստծո միջեւ: Այդ հակասությունը տեղափոխվելով երկիր մոլորակ, ընթանում է հողածին մարդու եւ արիածին մարդու միջեւ, եւ անցյալի ամբողջ պատմության էջերը, ուսմունքները, հավատամքները, հետեվանք են այդ երկարատեվ գոյապայքարի եւ համակեցությանը, որի վերջին դրսեւորումներից էին առաջին եւ նրան հաջորդող երկրորդ համաշխարային պատերազմները: Այն շարունակվում է մինչ այսօր
Երկիր մոլորակի վրա, առաջին հայացքից, թվում է թե հողածին մարդը,՛ տարբեր եղանակներով փրձել է աշխարհի վրայից բնաջնջել արիածին մարդուն, սակայկ դա չէ հիմնական դրդապատճառը, այլ հողածին մարդը՛ ցանկացել է իսպառ վերացնել Հայոց լեզուն, որը հանդիսանում է բոլոր արիածին ազգերի նախալեզուն, սակայն ապարդյուն, հողածին մարդը չի գիտակցում որ, այն ինչ տիեզերածին է, այն հավերժ է, այս բոլոր իրողությունների մասին է վկայում տիեզերածին՛ Մաշտոցյան գրերը:
ԱՐ=ՐԱ=33 Արդյո՞ք պատահականության արդյունք է երբ 33 թիվը նաեւ խորհրդանշում է Քրիստոսին, անկակսած…ոչ

Հավելում:
4 թիվը խորհրդանշում է ջուրը, արիածին մարդուն եւ քառակուսին, որի կրկնակին՛ 8 թիվը խորհրդանշում է ութ թեւանի աստղը՛ կամ արեգակը խորհրդանշող ՎԱՀԱԳՆ Աստծուն: 4+8=12 12 թիվը դեռ վաղ ժամանակներից ըստ Շումերների՛ համարվել է սուրբ թիվ, հետագայում այն կտրելով երկար ճանապարհ տեղ է գտել Քրիստոնէություն հավատամքի մեջ եւ ամենուր: Մաշտոցյան գրերը կազմված լինելով 36 թվից, որը՛ եռապատիկն է 12 թվի, նորից վկայում է սուրբ երրորդության մասին:
Աշխարհի հողմերից, ջուրը խորհրդանշող 4 թվի մասին են վկայում,՛ երբ Աստվածաշնչում հիշատակվում է… Եդեմական դրախտից հոսող 4 գետերի մասին:
Նաեւ պատահական չէ երբ, ըստ արիածին արեվելյան ուսմունքների, հանգուցյալի դին այրելուց հետո, նրա մոխիրը հանձնում են գանգես գետի ջրերին:

Նաեւ պատահական չէ, երբ ըստ Չինացիների 4 թիվը եւ 13-ը որը՛ իր միստիկ նշանակությամբ՛ նորից խորհրդանշում է 4 թիվը(1+3) համարվում են աղետաբեր թվեր, ԻՆՉ՞ՈՒ
Մշտապես լայնամաշտապ ջրհեղեղներից առաջինը տուժել են հողածին մարդիք, որոնք հիմնականում ապրել են ավազուտներում եւ անապատներում(Չինաստանի տարածքի զգալի մասը՛ ավազուտներ են), Իսկ ջրհեղեղները գոյանում են այն ժամանակ երբ, ջրի կաթիլները գումարվելով (համա-արիականություն) վերածվում են Սելաֆի(Ֆաշիզմ):
Ջուրը՛ կենարար է այն ժամանակ, երբ խաղաղ է եւ հավասարակշռված: Աղետաբեր է այն ժամանակ, երբ բռնում է ծայրահեղության ճանապարհը, եւ վերածվում հեղեղի:
Չինացիները՛ իրենց համարում են հողածիններ:
Հիշենք նաեւ ջրով, մկրտությունը: նաեւ ջրհեղեղը եւ Նոյան պատմությունը:

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

հահահա ինչթռւյլեք գրածս եք ջնջռւմ պատասխանելռւ փռխարեն

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

Մախլուտո,

Նախ ասեմ, որ Դու մեր հետ երկխոսության մեջ մտնելու համար դեռ շատ երկար ճանապարհ ունես անցնելու։ Այս ճանապարհն անցնելիս, ականջներդ կփակես, որ գլխիտ կանգնած մարդիկ քեզ չշեղեն այդ ճանապարհից։ Եվ որպես ուղի, իմացիր ու շատ ուշադիր կարդա հետեւյալ տեղերն այս.
Մեզ մոտ Մախնոական քո ձեւը չի ընունվի,
Քո շեզոֆրենիկ զառանցանքը նույնպես բանի պետք չէ,
Եվ եթե քո անունը՝ Մախլուտո, դու մախսուս (պարսկերեն բառ է) ես դրել, ապա լավ մտածիր ու նոր անուն ընտրիր քեզ։

Էտքան բան

Մախլուտո , եթե անձամբ ինձ ուղղված հարցեր ունենաք գրեք այս հասցեով arlianeha@gmail.com…
Հարգելի ադմինիստրատոր , շնորհակալություն, որ փդած հաղորդալարեր չեք թողում այստեղ ու անզույշ հայերին զերծ եք պահում հոսանքահարվելուց …
Բայց, մյուս կողմից էլ, անապատների ստացած արեւի էներգիան միայն սողուններին , փշատերեւներին ու մի քանի օազիսներին թողնելու ժամանակն անցել է եւ պետք է անապատները կյանքով լցնելու զգույշ փորձեր էլ սկսել…
Մախլուխո, եթե խելքը գլխին միտք չգրեք՝ թույլի պիտակը պինդ կպահեք Ձեզ համար:

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

էս ինչ կենեն Հայերով…
շնորհակալեմ բոլորից, հոյակապ գիտելիքներով եք կիսվոմ … ինչ լավ է ինչխոր մեր երկրին էղնինք … Արիներ դուք Հավերժացած եք

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0