Օբաման տվեց Հիտլերի հայտնի հարցի պատասխանը. Ռոբերտ Ֆիսկ

15:14 • 08.03.10

Նացիստական Գերմանիայի առաջնորդ Ադոլֆ Հիտլերը, խոսելով հայկական կոտորածների մասին, հայտարարել էր` «Ո՞վ է այսօր հիշում հայերին»: Այդ հարցի պատասխանն այս շաբաթ տվեց Միացյալ Նահանգների նախագահ Բարաք Օբաման: Այս մասին բրիտանական The Independent թերթում գրում է հայտնի վերլուծաբան Ռոբերտ Ֆիսկը:

«Թուրքերին հանգստացնելու համար ստիպված ենք լինելու ևս մեկ անգամ մոռանալ 20-րդ դարասկզբի առաջին Ցեղասպանության` Հայոց հոլոքոստի մասին: Միացյալ Նահանգների նախկին նախագահ Բիլ Քլինթոնն այդպես արեց: Ջորջ Բուշն էլ թուլակամորեն ի վերջո զիջեց թուրք գեներալներին: Իսկ հիմա էլ մեր աչքի առջև Նոբելյան մրցանակի դափնեկիրն է այդպես վարվում՝ ևս մի խիզախ նախագահ, ով ընտրություններից առաջ խոստացավ ճանաչել Հայոց ցեղասպանությունը, հետո չարեց դա։ Նախագահ, որը նվնվում է՝ Ներկայացուցիչների պալատի Արտաքին հարաբերությունների հանձնաժողովին խնդրելով չասել ճշմարտությունը 1915թ. 1.5 միլիոն հայերի վայրագ բռնաբարությունների և սպանությունների վերաբերյալ…»,- գրում է Ֆիսկը` համոզմունք հայտնելով, որ Հայոց ցեղասպանության վերաբերյալ թիվ 252 բանաձևը չի հայտնվի Կոնգրեսի լիագումար նիստում:

«Վստահաբար կարելի է ասել, որ բանաձևը քվեարկության չի դրվի Ներկայացուցիչների պալատի լիագումար նիստում: Սակայն եթե նույնիսկ այնտեղ քվեարկության դրվի, Սենատում չի դրվի: Դրա համար ամեն ինչ կանի Օբաման: Մարդը, որը փոփոխություններ էր ցանկանում. չի ուզում փոփոխություն մտցնել այնպիսի հարցում, ինչպիսին նացիստների կողմից 6 միլիոն հրեաների կոտորածի համար ճանապարհ հարթած Ցեղասպանության ճանաչումն է»,- նշում է հայտնի վերլուծաբանը` ընդգծելով, որ Վաշինգտոնում տեղի ունեցած իրադարձությունը, այսինքն` թիվ 252 բանաձևի ընդունումը, ապացուցում է մի քանի բան։

«Ամերիկահայ լոբբին դարձել է ավելի հզոր և հարուստ, քան երբևէ: Իսկ թուրքերի համար լուրջ ազդեցություն ունեցավ այն, որ հրեական լոբբին այս անգամ նրանց թիկունքին չէր: Իսրայելը, որը խայտառակ կերպով պնդում է, թե Հայոց հոլոքոստը Ցեղասպանություն չէ, անցյալում աջակցում էր Թուրքիային: Սակայն այս տարի երկու երկրների հարաբերություններում սեպ խրվեց, և իսրայելցիները դեռևս բարկացած են Թուրքիայի վրա այն բանի համար, որ Անկարան դատապարտեց Իսրայելին Գազան արյան ծով դարձնելու համար»։

Ֆիսկը, անդրադառնալով պաշտոնական Անկարայի` Ցեղասպանության բանաձևի առնչությամբ արած նախազգուշացումներին, գրում է. «Նախորդ անգամ թուրքերը, Բուշի աչքը վախեցնելու համար, գեներալներ գործուղեցին ԱՄՆ: Այս անգամ թուրք արտգործնախարարը նախազգուշացրեց, թե «թուրք-ամերիկյան հարաբերությունները շատ կարևոր փուլում են, և այդ գործընթացի համար անհրաժեշտ է, որ երկու երկրների ռազմավարական համագործակցությունը առավել քան երբևէ բարձր մակարդակի վրա լինի»: Մեսիջը շատ պարզ է: Եթե Միացյալ Նահանգները ճանաչի Ցեղասպանությունը, կկորցնի Թուրքիայում ավիաբազաները ու դեպի Իրաք ռազմական շարասյուներ ուղարկելու ճանապարհները: Ցավալին այն է, որ սրանք նույն այն ճանապարհներն են, որոնցով 1915թ. հայերը քայլում էին մահվան քարավաններով… Հուսանք, որ ամերիկացի զինվորները չեն որոշի կանգնել ու փորել այդ ճանապարհների հարակից դաշտերը»,- նշում է Ֆիսկը` ավելացնելով, որ «դեռ այդտեղ են տասնյակ հազարավոր հայերի կմախքները»:

«Հետաքրքիր է իմանալ, թե ի՞նչ կլիներ, եթե Գերմանիան հանկարծ չընդուներ նացիստների իրականացրած Հոլոքոստը: Արդյո՞ք կանցլեր Անգելա Մերկելը կհամակարպվեր այդ մտքի հետ: Արդյո՞ք Օբաման լոբբինգ կիրականցներ` թույլ տալով Գերմանիային շարունակել այդ անպատկառությունը: Հավանաբար տեղին է հիշել 1939թ. Հիտլերի` գեներալներին ուղղված հարցը: Արևելյան Եվրոպայում միլիոնավոր հրեաներ սպանելու նպատակով Լեհաստան մեկնելուց առաջ Հիտլերն իր գեներալներին մի պարզ հարց ուղղեց. «Այսօր ո՞վ է հիշում հայերի մասին»: Այս շաբաթ Հիտլերն Օբամայից ստացավ իր հարցի այն պատասխանը, որը կցանկանար լսել»,- եզրափակում է Ֆիսկը:

ՀԱՅ ԷՊՕՍԸ
Հիեանալի աշխատանք ու խօսացկութեն նիւթ էր,
որ բացում է հազար ու մի նոր մտածելու դռներ:

ՀԱՅ ԷՊՕՍՆ հիմնական, – բայց ցավոք ուրացած ու
դրանով կօրցրած -, համամարթկաին արժէնք է, որ վերահիշելու
ու տարածելու, խիստ կարիքն ունի, ինչպես ՀԱՅ ԼԵԶՈՒՆ:

Ես շատ կուզէի իմանալ «ԷՊՕՍ» բառի ծակումնաբանութտան բուն ինաստն,
ե՞թէ ունեք, մի նոր բացադրութիւն, արմատական բառարաններից դուրս:

Անհամբեր սպասում ենք շարունակութեանը:

Հարգելի Արթուր, հարգելի Ստեփան, հարգելի ժողովուրդ, ահա մեկ ՄԵԾ ՀԱՅ եվս, որը հանդիսանում է Ռուսաց լեզվի մեծ մասնագետ (տեքստը վերցված է Վիքիպեդիայից)

Степа́н Григо́рьевич Бархуда́ров (23 февраля (7 марта) 1894(18940307), Баку — 3 октября 1983, Москва) — советский лингвист, специалист по грамматике и лексике русского языка, редактор многотомного «Словаря русского литературного языка», член-корреспондент АН СССР (1946).

Родился в армянской семье. В 1918 г. окончил факультет славянской филологии Петербургского (Петроградского) университета. По представлению академика А. А. Шахматова был оставлен на кафедре русского языка для подготовки к научно-исследовательской работе. В 1918—1922 гг. преподавал русский язык в школах Пятигорска, Баку, Петрограда.

В 1950—1953 гг. заведовал кафедрой русского языка Ленинградского педагогического института им. М. Н. Покровского.

Заведовал словарным сектором Института русского языка Академии наук СССР. Был председателем редколлегии 2, 3 и 4 томов и членом редколлегии всех других томов академического «Словаря современного русского литературного языка». В 1970 г. С. Г. Бархударову была присуждена Ленинская премия.

Был инициатором создания четырёхтомного академического словаря русского языка. Он был председателем редколлегии первого тома этого словаря. В 1975—1979 гг. возглавлял подготовку четырёхтомного «Словаря древнерусского языка».

ՀԱՐԳԵԼԻ ՊԱՐՈՆ ԱՐԹՈՒՐ ԱՐՄԻՆ , ՊԱՐՈՆ ՍՏԵՓԱՆ ՔԻՐԵՄԻԴՋՅԱՆ

Ես մշտապես հետեւում եմ Ձեր հաղորդաշարին, ինձ շատ հետաքրքրեց «Սասունցի Դավիթ» էպոսի նորագույն մշակումը Արթուր Արմինի կողմից: Այսպես մենք լսում ենք միայն քննարկումներ էպոսի մասին, կխնդրեի , որ եթե հնարավոր է Էպոսը գոնե մաս -մաս դնել «լույս աշխարհում», որ մեզ նույնպես հնարավոր լիներ կարդալ: Հարգելի Արթուր Արմին, ցավում եմ ,որ դուք հավատարիմ մնալով էպոսի ակունքների տալիս եք նույն վերջաբանը:
Կուզենայի էպոսին տայիք նոր վերջաբան , թե՞ սա մեր ազգին հատուկ է օտարին սերունդ տալը, օտարի համար աշխատելը, օտարի տունը սարքելը եւ մեր տունը երկրորդական ծրագրում, անտեր թողնելը: Վերջապես կգտնվի մի օր մեկը, որ ՄՀԵՐԻՆ չի տանի Ագռավաքար եւ մի զավակ կտա ՁԵՌՔԻՆ, կամ կհանի Ագռավաքարից եւ մի զավակ կտան ՁԵՌՔԻՆ , Մհերը սերունդ չունի նա փակվում է Ագռավաքարում, սա իսկապես մի «չարգործ անեծք է », «չարագուշակ միտք» մեր ժողովրդի գլխին, իհարկե արտասահամանում ապրող հայերը ասիմիլացվում են ՓԱԿՎՈՒՄ Է ԱԳՌԱՎԱՔԱՐՈՒՄ, ԵՒ ՀԵՆՑ «ԱԳՌԱՎԻ » ՔԱՐՈՒՄ,: «Ոտքերի տակ հողը թուլանում է»՝ իսկ Հայաստանն էլ դատա պարտված է հետզհետե սերունդ չտալու, նման վերջաբանը կարելի միայն այս կերպ բացատրել: Ահա սա է մեր՝ հայկական ազգային հերոսական էպոսը, որը համարվում է հայ ժողովրդի ԱԶԳԱՅԻՆ ԱՆՁՆԱԳԻՐԸ, ՈՐՈՎ ՄԵՆՔ ՊԱՐԾԵՆՈՒՄ ԵՆՔ, ՀՊԱՐՏԱՆՈՒՄ ԵՆՔ , եւ իհարկե ՈՐՈՎ ԱՎԵՏՈՒՄ ԵՆՔ ՄԵՐ ԺՈՂՈՎՐԴԻ ՎԱԽՃԱՆԸ :

ՇՆՈՐՀԱԿԱԼՈՒԹՅՈՒՆ

Հիանալի Էր , շնորհակալություն .

Հայ ազի համար «Սասնա Ծռերը» հայրենատիրության կարևորագույն անձնագիրն է հանդիսանում… Սա անվիճելի է… Կուզենայի արտահայտվել ևս, գենոֆոնդի վերաբերյալ և ընտրական հարակցման մասին…
Այս նուրբ հարցին, կ’առաջարկեի մոտենալ, ամենայն զգուշությամբ… Գոյություն ունեն բնական օրենքներ, որոնց շրջանցումը, լի է ամենա անսպասելի չարահոս հետևանքներով: Ամեն մի ցեղ, ազգ, ժողովորդ, – ելնելով իր գլխաքանակից, – հերմետիկ «անթափանցելի» մնալով, մի օր վերջապես կազմում է մի համնընդանուր գենետիկ կոդ, որն կանգնեցնում է այդ տեսակի աճը, և այն սկսում է անկում ապրել, – այսինքն կորցնել իր բոլոր ձեռքբերված գենետիկ հատկությունները… Գեների մեծ հաճախականությամբ կրկնվող բախումներից պղտորվում է արյունը, և դառնում ամեն տեսակի հիվանդությունների չար-ակունք: Պատճառը այն է, որ գենետիկական փակ համակարգը, դառնում է «ինսէստաին», – բոլորը դառնում են, մի ընտանիքի անդամներ, որոնք սեռական կապեր են հաստատում, մեկը մյուսի հետ…
Այս նույն հարցը, այլ կերպ է դիտվում, երբ մենք ինըկատի ունենք, մեր ազգի մեջ ծվարած ու հայերեն խոսող -«հայացած» օտարներին, որոնք մեր երկրում բնակվելով, այլ քաղաքական նպատակներ են հետապնդում… Սրանց անհրաժեշտ է բացահայտել, և շատ արագ:
Ուրեմն հիշենք – «Եթե ուզում ես հակառակորդիտ ոչնչացնել, ապա պահիր նրան շրջափակման մեջ»…