Հարգելի Ստեփան, ընդհանրապես համաձայն լինելով փողոցների Ձեր առաջարկած անվանակոչության սկզբունքների հետ, թույլ տվեք չհամաձայնվել Բաղրամյանի եվ Իսակովի մասին Ձեր խոսքերի հետ:
1941-1945 թ.թ. պատերազմը հայ ժողովրդի համր ԿԵՆԱՑ եվ ՄԱՀՈՒ պատերազմ էր:
Ի՞նչ էր սպասում ազգերին ՍՍՀՄ-ի պարտության դեպքում՝
- գերմանացիները իսպառ կոչնչացնեին հրեաներին, գնչուներին, կոմունիստներին, հաշմանդամներին, մտագարներին;
- մերձբալթյան երկրները կծաղկեին, կբարգավաճեին;
- Բեսարաբիան կմիանար իր ավագ եղբոր՝ Գերմանիայի զինակից Ռումինիային;
- Կարելիան կմիանար իրեն հարազատ Ֆինլանդիաին;
- հնարավոր է, Տաջիկստանին կվերադարձվեին Սամարղանդի եվ Բուխարաի խանությունները (էմիրատները);
- ՈՒկրաինան վերջապես կանկախանար այքան ատելի (ուկրանացիների համար) Ռուսաստանից:
- Վրաստանը իր թավադներով (իշխանիկներով) կծլեր, կծաղկեր;
- այսպես կոչված «ադրբեջանցիները» , իսկ իրականում «կարակոյունլուցիները» (սեվ ոչխարները), կիրագործեին իրենց դարավոր երազանքները՝ կմիանաին իրենց պապերի՝ «աղկոյունլուցիների» (սպիտակ ոչխարների) հետ;
Քանի որ Գերմանիային աշխատող ձեռք էր պետք, կոմունիստների ատելի լծից ազատագրված (շնորհիվ Գերմանիայի) Ռուսաստանի եվ Բելոռուսիայի ժողովուրդները նունպես գոհ կլինեին իրենց վիճակից:
Միջին Ասիայի թրքալեզու ժողովրդների մասին քիչ հետո:
Իսկ ի՞նչ էր սպասում Հայաստանին եվ հայ ժողովրդին: Ահա թե ինչ:
Հայաստանի սահմանին 1942 թվի դրությամբ Թուրքիան կենտրոնացրել էր 20-ից ավելի դիվիզիա (մոտ կես միլիոն մինչեվ ատամները զինված ասկյարներ) եվ անհամբեր սպասում էր Գերմանիայի հաղթանակին Ստալինգրադի տակ, որի դեպքում Թուրքիան կներխուժեր Հայաստան, կոչնչացներ մինչեվ վերջին հայը, եվ կիրագործեր իր դարավոր պլանը, կհասներ մինչեվ Խաղաղ օվկեանոս, ճանապարհին ոտնատակ անելով Թուրքմենստանը, Ղազախստանը, Ուզբեկստանը եվ Ղրղզստանը, որոնց ժողովրդները անհամբեր սպասում էին իրենց մեծ եղբայր թուրքին, կստեղծեր Մ Ե Ծ Թ ՈՒ Ր Ա Ն պետությունը:
Սփյուռքի հայությունը զրկվելով Հայաստան երկիր ստիմուլից (խթան), կմիաձուլվեր ուրիշ ժողովրդների հետ եվ պատմության մեջ Հայաստանը կգրավեր Ասորեստանի նման մի տեղ:
Քանի դեռ գոյություն ունի Հայաստանը, Բաղրամյան, Իսակով, Խամփերյանց, Բաբաջանյան, Նվեր Սաֆարյան փողոցների անունները փոփոխության ենթակա չեն:

Ողղակի զարմանալ կարելի է թե ինչ աստիճան ամբողջ մարդկության գլուխը պետք է լվանաին, որ համոզ էին, որ այս “Աստված”-ը հին կտակարանում (կամ որ նույնն է տորրայում) ,անբողջ մարդկության աստվածն է: Հլը մենակ նայեք թե ինչ պատվիրան է տալիս հրեաներին՝
ՀԻՆ ԿՏԱԿԱՐԱՆ
ԵՐԿՐՈՐԴ ՕՐԷՆՔ ԳԼՈՒԽ 14
21.Ոչ մի սատկած անասունի միս չուտէք։ Այն կը տաք ձեր քաղաքներում գտնուող պանդխտին, որ ուտի, կամ էլ կը վաճառէք օտար մարդու, որովհետեւ դու քո Տէր Աստծու սուրբ ժողովուրդն ես։

Հարգելի Քիրեմիջյան, ուրախ եմ, որ Ձեր, Ալբերտ Առաքելյանի ու Լույս Աշխարհում հանդիպածս հայերի հետ մտափոխանակության ու դասեր քաղելու հնարավորություն ունենք: Սիրում եմ հայ մեծահասակներին լսել, երեւի սա է պատճառը, որ չեմ կարողացել արտասահմանյան գրողների, փիլիսոփաների ու արվեստագետների երկրպագուն դառնալ: Յուրաքանչյուր երկրպագվող բան չափազանցության մեջ ընկնելով ու հավասարակշռությունից դուրս գալով վնասակար երեւույթի է վերածվում:
Ինչ լավ է , որ Ձեզ լսելու ու մեր մտքերը հավասարակշռել սովորելու առիթներ եք ստեղծում:
Մենք այսօր տեսնում ենք, թե ինչպես են հայկական ազգանուն կրող գրող-լրագրողների, կինոռեժիսորների, նախկին ազատամարտիկների, մահապարտների, կառավարության անդամների, սփյուռքահայերի,հեթանոսների, քրիստոնյաների, արեւապաշտների ու տարաբեւեռ իրենց մոլի հայրենասեր կոչողների միջոցով ականապատում մեր ներկան, որը ապագա սերնդի համար թունավոր անցիալ է դառնալու: Այսօր անցիալը փորփրողները պետք է շատ ուշադիր եւ հետեւողական լինեն, թե չէ կեսից փորում են ու մեզ ստիպում հավատալ, որ հայկական անձնանուններ համարիա թե չունենք, իսկ մեր գրեթե բոլոր բառերն ուրիշ ազգերից ենք փոխ առել… Նրանք փորձում են ազնիվ ու արդար լինել ու ծայրահեղության մեջ ընկնելով՝ այս սարքովի իրականության ոտքերի տակ են տալիս մեր ունեցած- ստեղծածը : Համարիա ամեն ինչ ոչ հայկական համարելով՝ հատում են հայոց կենաց ծառը ու նոր շիվեր հորինելով՝ չեն հասկանում, որ ինչքան էլ ջանան այլեւս ծառ չեն գոյացնի, այլ գաճաճ թփուտի կվերածեն հայ իրականությունը…
Ես մնացել եմ նույն համոզման, որ ՀԱՅԿԱԿԱՆ ԲԱՐՁՐԱՎԱՆԴԱԿԸ ԱՇԽԱՐՀԻ ՈՒՂԵՂՆ Է ՈՒ ՊԵՏՔ Է ԶԳՈՒՇՈՒԹՅԱՄԲ ՄԱՔՐՎԻ ՖՈՒՆԿՑԻԱՆԵՐԸ ԱՐԳԵԼԱԿՈՂ ԹՈՒՐ(ք)ԵՐԻ ԾԱԿՐՏՈՂ ԳՈՅԱՑՈՒԹՅՈՒՆԻՑ: