Գտա Յուրոզին
http://www.yurozart.com/?p=67

Իրոք յուրօրինակ ստեղծագործություններ են:
Արտերկրում ապրող յուրաքանչյուր անձ ինչ բնագավառում էլ լինի ծանոթների “ազդեցիկ” շրջապատի կարիք ունի առաջ գնալու համար: Մի միայն անուն ունեցիր և բոլոր խնիրներր լուծված են: Ափսոս որ նման անձինք աննկատ են մնում և “ՄԵՐոնք” էլ օգտվում են լավագույնից, իսկ ծանոթացնելու կամ ներկայացնելու ժամանակ պապանձվում:
Ապրես Կարեն դու բավականին մեծ գործ արեցիր ներկայացնելով ճշմարտությունը, մյուս քայլր թղթակցություն ուղարկիր որևէ թերթի, եկեղեցու դռների նկարի հետ միասին, հպարտացիր և նշիր այն ստեղծողի անուն, ազգանունը:

զարմանալի է, և« հետաքրքիր »էտ ինչպե՞ս «Սովետական» ժամանակաշրջանը կարելի է անտեսել Մեր
Հայ իրականությունից
Չէ որ, Հանճարը ,Տաղանդը չի կարող որոշել ,թէ ոտեղ պետք է ծնվի,որ ազգին պետք է պատկանի, ինչ հասարակարգում պետք է ստեղծագործի ,ՆԱ ուղղակի ստեղծագործում է ,ԱՐԱՐՈՒՄ Է
ՄԵԶ մնում է միայն ՀՊԱՐՏԱՆԱԼ և ՎԱԵԼԵԼ ՆՐԱՆՑ թողած ժառանգությունը
ես չեմ կասկածում ,թէ որևե մի Հայ չի հպարտացել իր ՄԵԾԵՐՈՎ , հանձինս Ա. Ի. Խաչատտրյանի կամ
Փարաջանովի ,Վ Համբարձումյան և այլն(ամեն մեկին իր տարօրինակություններով)
մի խոսքով, հասկանալի չէ Պարոն ՍՏԵՓԱՆ ջան ,«համ նալին ես խփում, համ մեխին»
եթէ սկսենք զրօի հավասարացնել Սովետական ժամանակաշրջանը ,տակին համարյա բան չի մնա
Մեր մշակույթը ծախկում ապրեց անցած դարում,«սովետական» ժամանակներում
ոչ-ոք չի կարող դա ժխտել
Ձեր հարգարժան հյուրը շատ ճիշտ ուղղում կատարեց–Ա. Խաչատրյանի դեմքին նայելով միայն երաժշտություն լսեք,–իսկ բնավորությունը թողեք մի կողմ –ամեն ՄԱՐԴ մի աիբ ունի,
ճիշտն ասած դա մեզ հետաքրքիր ել չի ,թէ ով ինչ բնավորության տեր ՄԱՐԴ էր,նման զրույցները կարելի է դասել ԱՍԵԿՈՍՆԵՐԻ շարքին և հաշվի չառնել,
կամ ՆԵՐՍԵՍ ՇՆՈՐՀԱԼՈՒ քիթը ջարդելը ինչ՞է նշանակում,ինչպես կարելի է նման բան առաջարկել մի մարդու, առավել ևս Հեղինակին
դա հավասար է վանդալիզմի
Ես սպասում էի զրույցի բուն թեման զարգացնեք, թէ ինչպես է պատահում ,որ՞
Գործը անում է մեկը,իսկ մեկ ուրիշը դափնեպսակ է գլխին դնում,ոտնահարելով ԱՐՎԵՍՏԱԳԵՏԻ հեղինակային իրավունքները և (300 000$) գրպանը դնելով
հազար ներեղություն,եթէ Ձեզ զայրացրի

Հարգելի պրն. Քիրեմիջյան ներող եղեք,որ քննարկումներին ակտիվ չեմ մասնակցում: Պատճառը աշխատանքային ու կենցաղային չափազանց ծանրաբեռնվածություննս է: Բայց այսօրվա հաղորդման վերաբերյալ կարճ, մի քանի բան կուզեի ասել:
Արվեստի ոլորտը շատ հոգեհարազատ է, որովհետև ինքս էլ այդ ոլորտից հեռու չեմ ու գեղեցիկի նկատմամբ միշտ էլ հատուկ վերաբերմունք ունեմ: Համարձակվում եմ ասել նաև՛ որ Դալիի արվեստը չնայած իր հետա-քրքիր տարածական լուծումներին, գեղեցիկ արվեստ չի ներկայացնում: Ես դրանում համոզվեցի, երբ այստեղ Մետրոպոլիտենում նայեցի նրա գործերը: Եվ պիտի ասեմ, բոլորովին էլ չեմ զարմանում նրա մերկ վազելով ,սենյակի այս ծայրից այն ծայրը կտրել անցնելուվ: Ուզեցել է «խիստ բնական» երևալու «տաղանդով» էլ հավասարը չունենալ: Աշխարհն էլ տարօրինակություններով «տպավորվելու» մեռած է: Էլ ոնց կլինե՞ր: Ժամանակին ցուցահանդեսների էլ եմ մասնակցել ու շփվել եմ տարբեր արվեստագետների հետ : Այո՛ ոմանք օրիգինալ են,ոմանք էլ օրիգինալ խաղալու մեռած են:
Ալբերտ Առաքելյանի տաղանդավորությունը ակնհայտ է: Եվ Մելիք Կարենի ասածների ճշմարտությունն էլ եմ ընդունում: Երվանդ Քոչարի մասին խոսելիս Ձեր ձայնի երանգն էլ շատ հավանեցի:
Սակայն Ձեր նկարագրած մսացու նապաստակների, մարալ ու ջեյրանների որսագողերի առկայության փաստը ամենադիպուկն էր: Անվիճելի է, ու գերազանցում է մեր տաղանդավոր, բայց միամիտ երևակայությունը, հատկապես երբ ամբիցիաները գերազանցում են տաղանդն էլ՛, երևակայությունն էլ՛, գումարած կարիքն ու անտերությունը: Շատ բաներ կարելի է ասել, բայց……..
Հարգելի Քիրեմիջյան մի քանի օր առաջ Իրանի վերաբերյալ Ձեր հաղորդումներից մեկի ժամանակ պատմեցիք մի պարսիկի ու Ձեր հանդիպման մասին և նկարագրեցիք այն հայի վիճակը, որ նման էր աբորիգենի: Անկեղծ ասած Ձեր համեմատությունները շատ եմ հավանում: Ու խոստովանում եմ, որ մի այլ
ռակուրսից, որոշ հարցերի վերաբերյալ, գուցե կընկալվեմ որպես աբորիգեն, բայց մեր նապաստակների ու
ջեյրանների վերաբերյալ, շատ չծավալվելու համար, ուղղակի կուզեի ասել.

Դառնամ զողորմին տի տամ Գուրգեն Յանիկյանին.
Հազար՜ ողորմի………