ՄԻԱՆԱՆՔ ՀԱՅԵՐ ու ինքնատիպ լույսով միավորվելով ամբողջացնենք հոգեմաշ եղած աշխարհին այդքան անհրաժեշտ ԱՍՏՎԱԾԱՅԻՆ ՀԱՅ ՏԵՍԱԿԸ …
Ի դեպ, իրեն աստծո ընտրյալ ժողովուրդ համարողները հասկացել են , բայց վախենում են խոստովանել ,որ ՅԱՀը նույն ՀԱՅն է, որ Քրիստոսը ՀԱՅ հոգու մարմնացումն է, որ գթասիրտ ՀԱՅը միշտ էլ ջանք չի խնայել մոլորյալներին ու տկարամիտներին դարձի բերելու գործում … Նրանք վախենում են խոստովանել , որ իրենք երախտամոռության տենդող բռնված Հին Կտակարանի խեղաթյուրած դանդաղ ներգործող թույնը զգուշորեն լղոզել են լուսավոր ՔրիստոնԷԱԿԱՆ հոգուն, որպեսզի ՀԱՅ հոգու կարեւորությունը խեղաթյուրելով ՝ պարզճակատ դուրս գան / այսպես վարվում են իրենց հիվանդությունից բուժվել վախեցող ու դրանից ծագած բարդույթներից ազատվել փորձող թուլակամ մարդիկ, օրինակ՝ ԹՄՐԱՄՈԼՆԵՐԸ, կամ կամքի ուժից զուրկ ԾԽՈՂՆԵՐԸ. առհասարակ ԿԱՄՔԻ ՈՒԺ չունեցող ցանկասերները հոգեւոր բուժման կարիք ունեն, որովհետեւ թույլ դիմադրողականություն ունեն/…

ԱՐԵՎ ՄԻՀՐ անունով ցեղակրոն հայրենակցիս ողջունելով ասեմ, որ արիական հոգու վեհությունը թաքցնելու իմաստ, իհարկե չկա, քանզի դա մեր՝ հայերիս ԷՈՒԹՅՈՒՆՆ է…

Ես նկատել եմ , որ հայերս վախի բնածին արատ չունենք դրա համար էլ երբեք աստվածավախ չենք դառնում…
Ցանկացած կրոնի համար արվեստի գործեր ու մասունքներ ստեղծելու ինքնաբուխ վարպետներ ենք…

Գտա, որ ԿՐՈՆ կոչվող դեղը թուլությունների զոհ դարձող ազգերի համար / բոլոր դարերում/ ստեղծել են ՀԱՅ կատարյալ դիմադրողականություն ունեցող տեսակից փոխ առնելով…

Նախանձախնդիրները ՀԱՅերին մոլորեցնելով ու գաղտնի միջոցներով թյուրիմացությունների զոհ դարձնելով՝ խեղաթյուրեցին աշխարհի ապաքինման գործընթացը …

Ժամանակն է , որ զարթնենք, այս մղձավանջի մեջ ընկածներին էլ զարթնեցնելու համար …
Ոչ մի մոլորյալի նկատմամբ չարությամբ լցվել չի կարելի , քանզի չարությունը թուլություն է…

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

Մի ժամանակ հոգեւորականների կայքէջի էի հանդիպել. օգնեք գտնենք այդ կայքէջը ու այնտեղից մարդկանց հրավիրենք մեզ մոտ ամեն ինչ պարզ ու արդյունավետ քննարկելու համար…

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

Մշտապես տղամարդը որպես հագեցնի իր սեռային պահանջները կնոջ հանդեպ, հարկ է լինում նախորոք սիրալիր վերաբերմունքով վաստակել այն…

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

«Հրեաները պատկանում են մութ և վանող ուժին: Ով գիտի, թե որքան բազմամարդ է այդ խառնախումբը, ինչ միասնական են նրանք և ինչ հզորություն կարող են ցուցաբերել իրենց սերտ միաբանությամբ»:

Մարկոս Ցիցերոն (մ.թ.ա. 106-43թթ.)

«Դժվար թե երկրի վրա գտնվի մի տեղ, ուր չեն կառավարում հրեաները… Հրեական ցեղը կարողացել է արդեն ներթափանցել բոլոր պետություններ, և հեշտ չէ գտնել մի այնպիսի տեղ ողջ աշխարհում, որն այդ ցեղը զբաղեցրած և իր իշխանությանը ենթարկած չլինի»:

Ստրաբոն /մ.թ.ա. 64-63–մ.թ. 23-24թթ

«Սիրիական թագավոր Անտիոք Էպիֆանեսի բարեկամ պետությունները խորհուրդ տվեցին նրան գլխովին կոտորել հուդաներին, «քանի որ բոլոր ժողովուրդների մեջ նրանք միակն են, որ չեն ուզում մերձենալ ոչ մի այլ ժողովրդի հետ և բոլորին նայում են իբրև իրենց թշնամիների»: Եգիպտոսից դուրս գալուց հետո, պատմում է Դիոդորոսը, նրանք բնակություն են հաստատում Երուսաղեմի մոտ և «հրեական ժողովուրդ կազմավորելով` իրենց միջավայրում ժառանգաբար փոխանցում են ատելությունը մարդկանց նկատմամբ»:

Սիկուդ Դիոդորոս /մ.թ.ա. 30–մ.թ. 20թթ./

«Քանի դեռ ասորեստանցիները, միդիացիներն ու պարսիկներն էին տիրում Արևելքին, հուդաները նրանց ենթակաների առավել արհամարհելի մասն էին: Այն բանից հետո, երբ իշխանությունն անցավ մակեդոնացիների ձեռքը, Անտիոք արքան փորձ արեց վերացնել նրանց սնահավատությունը և նրանց մեջ մտցնել հունական սովորություններ` վերադաստիարակելու համար այդ զզվելի ժողովրդին: Հրեաները պիղծ են համարում և արհամարհում են այն ամենը, ինչ մեզ համար սուրբ է, և անում են այն, ինչը մեր զզվանքն է առաջացնում»:

Կոռնելիոս Տակիտոս /մ.թ. մոտ 56-117թթ./

«Այս ինչ թալան է ու ինչպես են ջհուդները քերթում աղքատների կաշին, որոնք այլևս չեն կարող հանդուրժել դա…
Գթա՛ նրանց, Աստված: Հրեա վաշխառուներն արագ արմատ են գցում անգամ փոքր գյուղերում, և եթե նրանք հինգ ֆլորին պարտք են տալիս, ապա վեց անգամ ավելի գրավ են պահանջում: Տոկոսներից նրանք տոկոս են վերցնում և այս ամենից` էլի մեկ անգամ տոկոս, այնպես որ, խեղճը կորցնում է այն ամենը, ինչ ուներ: Այս ամենն անցնում է չափ ու սահման, և այլևս համբերել անհնար է»:

Էրազմ Ռոտերդամցի /1466-1536/ հումանիստ:

«Ջհուդները մի ցեղ են, որ այնքան ուժեղ վարակ է տարածում, բարոյապես այնքան բորոտ ու վտանգավոր, որ արժանի են, որպեսզի նրանց ոչնչացնեն մինչև ծնվելը… Ջհուդները միշտ ստոր, ստրկամիտ, անազնիվ, մեկուսի, ինքնամփոփ, այլ ժողովուրդների հետ շփումներից խուսափող ժողովուրդ են, որոնց հետապնդում են գազանային արհամարհանքով` դրանով իսկ իրենց հանդեպ առաջ բերելով միանգամայն արժանի քամահրանք իրենց կողմից»:

Ջորդանո Բրունո /1548-1600/

«Ես գերադասում եմ իմ երկրում տեսնել մահմեդականների ու հեթանոսների, քան ջհուդների: Վերջինները խաբեբաներ ու խարդախներ են: Ես արմատախիլ եմ անում չարիքը, ոչ թե բազմացնում. նրանք բնակություն հաստատելու և իրենց գործերը դասավորելու թույլտվություն չեն ստանա, չի լինի նրանց համար Ռուսաստանում ո՛չ տուն, ո՛չ առևտուր, որքան էլ նրանք ջանան և փորձեն գնել ինձ մոտ կանգնած աստիճանավորներին»:

Պետրոս Առաջին /1672-1725/

«Հրեաները ոչ այլ ինչ են, եթե ոչ տգետ, քամահրելի և բարբարոս մի ժողովուրդ, որը հնուց ի վեր միավորում է ամենակեղտոտ շահախնդրությունը նողկալի սնահավատության ու այն բոլոր ժողովուրդների հանդեպ անհաղթահարելի ատելության հետ, որոնց մեջ նրանց հանդուրժում են ու որոնց հաշվին նրանք հարստանում են: Նրանք ամենաչարակամ և ամենասկանդալային ժողովուրդն են փոքր ժողովուրդներից. նրանք ստորաքարշ են, երբ անհաջողության մեջ են, և մեծամիտ են, երբ գործերը բարգավաճում են»:

Ժան Ֆրանսուա Վոլտեր /1694-1778/

Այն բոլոր երկրներում, որտեղ մեծ թվով հրեաներ են բնակություն հաստատել, նրանք իջեցրել են դրանց բարոյական մակարդակը, առևտրային ազնվությունը, նրանք մեկուսի են պահում իրենց և ձուլման չեն ենթարկվում: Նրանք ծաղրում և փորձում էին խափանել քրիստոնեական կրոնը: Նրանք պետություն հիմնեցին պետության մեջ և իրենց նկատմամբ ընդդիմության դեպքում ձգտում են մահու չափ խեղդել երկիրը ֆինանսական առումով: Եթե մենք, Սահմանադրության ճանապարհով, չհեռացնենք նրանց /Միացյալ Նահանգներից/, ապա ոչ ավելի, քան երկու հարյուր տարի անց նրանք վեր կսլանան մեծ թափով, գլուխ կբարձրացնեն, կկլանեն երկիրը և կփոխեն մեր կառավարման ձևը: Եթե դուք նրանց չհեռացնեք, ապա ոչ ավելի, քան երկու հարյուր տարի անց մեր սերունդները կաշխատեն նրանց դաշտերում` նրանց սնունդը ապահովելու համար, այն ժամանակ, երբ հրեաները կշփեն ձեռքերը փոխանակման գրասենյակներում: Ես ձեզ զգուշացնում եմ, պարոնայք, որ եթե դուք չհեռացնեք հրեաներին ընդմիշտ, ձեր երեխաները կնզովեն ձեզ ձեր գերեզմաններում»:

Բենջամին Ֆրանկլին /1706-1790/

«Նրանք ժամանակակից աշխարհում գլխավոր խռովարարներն են… Նրանք մարդկության գիշանգղներն են… նրանք պետություն են կազմավորում պետության ներսում: Անկասկած, նրանք օրինապաշտ քաղաքացիներ չեն… Չարությունը նրանց մեջ բխում է ոչ թե առանձին անձանցից, այլ սույն ժողովրդի բուն էությունից… Հրեա ազգի գործունեությունը Մովսեսի ժամանակներից ի վեր, իր ողջ նախատրամադրվածությունից ելնելով, հանգում է վաշխառության ու դրամաշորթության… Ֆրանսիական կառավարությունը չի կարող անտարբեր դիտել, թե ինչպես է ստոր, նսեմացած, ամեն տեսակ հանցագործության ունակ ազգն իր բացարձակ տիրապետության տակ վերցնում հին Էլզասի երկու հիասքանչ գավառները: Հարկադրված ենք հրեաներին դիտել որպես ազգ և ոչ թե աղանդ: Դա ազգ է ազգի մեջ… Ես կուզենայի որոշակի ժամանակով զրկել նրանց գրավի դիմաց փոխառություն տալու իրավունքից, որովհետև ֆրանսիական ժողովրդի համար չափազանց ստորացուցիչ է պարտավոր լինել այդ ստոր ազգին: Հրեաներն ամբողջ գյուղեր են վերցրել. նրանք կրկին ստրկություն են մտցրել. դրանք ագռավների իսկական երամ են: Հրեաների պատճառած վնասն առանձին անհատներից չի բխում, այլ ընդհանրապես ամբողջ այդ ժողովրդից: Դրանք որդ ու մորեխ են, որ ամայացնում են Ֆրանսիան:
Ես որոշեցի ուղղել հրեաներին, բայց ես չեմ ուզում, որ նրանք իմ պետության մեջ ավելին լինեն, քան կան: Ես անում եմ ամեն ինչ, որ ապացուցեմ արհամարհանքս աշխարհի այդ ստորագույն ազգի նկատմամբ:
Հրեաները ազգ են, որ ի վիճակի են ամենասարսափելի հանցագործությունների: Ես ուզում էի նրանցից քաղաքացիների ազգ ստեղծել, բայց նրանք պիտանի չեն ոչնչի, բացի գործածված իրերի առևտրից: Ես ստիպված եղա օրենք հռչակել նրանց վաշխառության դեմ, և Էլզասի գյուղացիները երախտապարտ եղան ինձ:
Փիլիսոփայական ուսմունքներով ջհուդների բնավորությունը չես փոխի, նրանց համար բացառիկ, հատուկ օրենքներ են պետք:
Ջհուդներին զզվանքով են վերաբերվում, բայց պետք է խոստովանել, որ նրանք իսկապես զզվելի են. նրանց նաև արհամարհում են, բայց չէ՞ որ նրանք արհամարհանքի էլ արժանի են»:

Նապոլեոն Բոնապարտ (1769-1821)

«Ինչ կլիներ, եթե Ռուսաստանում ոչ թե հրեաները լինեին երեք միլիոն, այլ ռուսները, իսկ հրեաները լինեին 80 միլիոն. ինչի՞ կվերածվեին ռուսները նրանց մոտ, և ինչպես կարհամարհեին նրանց: Թույլ կտայի՞ն արդյոք համեմատվել իրենց հետ իրավունքներով: Միանգամից ստրուկների չէի՞ն վերածի: Ավելի վատ. կաշիները լրիվ չէի՞ն քերթի: Մինչև վերջնական ոչնչացում. հիմնովին չէի՞ն ծեծի. ինչպես անում էին հնում. իրենց հին պատմության մեջ, այլ ժողովուրդների հետ:
Մեր ծայրամասերում հարցրեք բուն բնակչությանը, թե ինչն է առաջ մղում հրեաներին ու ինչն է առաջ մղում այդքան դարեր: Միահամուռ պատասխան կստանաք՝ անխղճությունը. դարեր շարունակ նրանց առաջ է մղել միայն անխղճությունը մեր հանդեպ և միայն մեր քրտինքով ու արյամբ հագենալու ծարավը:
Ցույց տվեք ուրիշ որևէ այլ ցեղ ռուս այլազգիներից, որն, իր սարսափելի ազդեցությամբ, այդ իմաստով կարողանար հավասարվել հրեային: Չեք գտնի. այդ իմաստով հրեաները պահպանում են իրենց ողջ ինքնատիպությունը մյուս ռուս այլազգիների մեջ, իսկ դրա պատճառը, իհարկե, նրա «ստատուս ին ստատուսն» է (պետություն պետության մեջ), որի ոգին շնչում է հենց անխղճությամբ այն ամենի հանդեպ, ինչը հրեա չէ. այն անհարգալից վերաբերմունքով ամեն տեսակ ժողովուրդների ու ցեղերի ու ամեն տեսակ մարդկային արարածի հանդեպ, ով հրեա չէ:
Երկրի երեսին քառասուն դարեր. այսինքն, մարդկության պատմության ողջ ընթացքում, այն էլ այդքան հոծ ու անսասան միասնությամբ, գոյություն ունենալ, այդքան անգամ սեփական տարածքը, սեփական քաղաքական անկախությունը, օրենքները, անգամ համարյա թե հավատը կորցնել, կորցնել, բայց և ամեն անգամ կրկին միավորվել, կրկին վերածնվել վաղեմի գաղափարով՝ թեև այլ տեսքով, կրկին ստեղծել օրենքներ ու գրեթե հավատ – չէ, նման կենսունակ ժողովուրդը, նման անսովոր ուժեղ ու եռանդուն ժողովուրդը, աշխարհում նմանը չունեցող ժողովուրդը չէր կարող գոյություն ունենալ առանց «պետություն պետության մեջ»-ի, որը նա պահպանել է միշտ ու ամենուր, իր հազարամյա ամենաահավոր ցրումների ու հալածանքների ժամանակ…
Նյութի էության ու խորքի մեջ չթափանցելով՝ կարելի է պատկերացնել այդ «պետություն պետության մեջ»-ի թեկուզ և որոշ հատկանիշներ, ծայրահեղ դեպքում՝ գոնե արտաքնապես: Այդ հատկանիշներն են. օտարացածությունն ու տարօրինակությունը կրոնական դոգմայի մակարդակով, չմիախառնվածությունը, հավատն առ այն, որ աշխարհում միայն մի ժողովուրդ գոյություն ունի՝ հրեան, իսկ մյուսները թեև կան, բայց միևնույն է՝ պետք է համարել, որ չեղածի հաշիվ են…
«Դուրս արի ժողովուրդների միջից և կազմիր քո առանձնյակը, և գիտցիր, որ այդ ժամանակից դու միակն ես Աստծո համար, մյուսներին վերացրու, կա՛մ ստրուկ դարձրու, կա՛մ շահագործիր: Հավատա հաղթանակին ամբողջ աշխարհի վրա, հավատա, որ ամեն ինչ կհնազանդվի քեզ… Իսկ մինչ այդ ապրիր, խորշիր, միավորվիր, և շահագործիր, և սպասիր…»:
Ահա այդ «Պետություն պետության մեջ» գաղափարի էությունը, այնուհետ՝ նաև, իհարկե, ներքին էությունը, գուցեև խորհրդավոր օրենքները, որ պաշտպանում են այդ գաղափարը… Այդ «պետություն պետության մեջ»-ը միայն հալածանքներին ու ինքնապահպանման զգացումին վերագրելը բավական չէ… Աշխարհի ուժեղագույն քաղաքակրթությունները չկարողացան հասնել այդ քառասուն դարերի կեսին անգամ և կորցրին քաղաքական ուժն ու ցեղային կերպարը: Այստեղ գլխավոր պատճառը միայն ինքնապահպանումը չէ, այլ նաև մի ինչ-որ գաղափար, որ առաջ է շարժում ու իր հետևից տանում մի ինչ-որ համաշխարհային ու խոր բան, ինչի մասին մարդկությունը գուցե դեռ ի զորու չէ ասելու իր վերջին խոսքը»:

Ֆեոդոր Դոստոևսկի (1821-1881)

«Ստուգման ենթարկեք 50 ամենահարուստ հրեա ֆինանսիստներին, որոնք պատերազմներ են «կերտում» սեփական շահույթների համար, և պատերազմները կվերանան»:

Հենրի Ֆորդ (1863-1947)

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

«Ազնիվ հայ ժողովրդին պահել առանձնահատուկ ողորմածությամբ…
Մենք հրամայել ենք նրանց վաճառականությանը ոչ միայն պաշտպանել, այլև առավել մեծ շահի ու օգուտի համար որոշ առանձին արտոնություններով էլ կօժտենք ու ամենաողորմած ձևով բարյացակամ կլինենք»:

Պետրոս Առաջին (1672-1725)

«…Մեկ այլ քրիստոնյա ժողովրդի` հայերի մոտ իշխում է ինչ-որ հատուկ տեսակի առևտրային ոգի, այն է` նրանք զբաղվում են փոխանակությամբ` ոտքով ճամփորդելով Չինաստանի սահմաններից մինչև Կորսոյի հրվանդանը Գվինեայի ափին. դա ցույց է տալիս այն բանիմաց և աշխատասեր ժողովրդի հատուկ ծագման մասին, որը հյուսիս-արևելքից մինչև հարավ-արևմուտք ուղղությամբ անցնում է գրեթե ողջ Հին աշխարհը և կարողանում գրկաբաց ընդունելություն գտնել այն բոլոր ժողովուրդների կողմից, որոնց մոտ լինում են. դա ապացուցում է նրանց բնավորության /որի նախնական ձևավորումը մենք արդեն ի վիճակի չենք հետազոտել/ գերազանցությունը ներկայիս հույների թեթևամիտ և ստորաքարշ բնավորության նկատմամբ»:

Իմանուիլ Կանտ /1724-1804/

«Մենք թույլ ենք տալիս Կովկասյան լեռներից եկածներին բնակություն հաստատել և օգտակար ենք համարում քաղաքներ հիմնել հայերի համար»:

Եկատերինա II Մեծ (1729–1796)

«Դժվար է գտնել մի ժողովրդի տարեգրություններ` պակաս արատավորված հանցագործություններով, քան հայերի տարեգրություններն են, որոնց առաքինությունները խաղաղ էին, իսկ թերությունները` կեղեքման հետևանք, բայց ինչպիսին էլ լիներ նրանց ճակատագիրը, իսկ այն տխուր է, ինչն էլ որ նրանց սպասի ապագայում, նրանց երկիրը միշտ պետք է մնա ամենահետաքրքիրներից մեկը ողջ երկրագնդում…
Այդ մարդիկ ստրկացված, բայց հոգևոր անձինք են վեհանձն ազգի, որը ենթարկվել է աքսորի ու ճնշման հրեաներին ու հույներին հավասար, բայց չի կրել ո՛չ առաջինների չարացածությունը, ո՛չ երկրորդների ստրկամտությունը: Այդ ազգը հարստություններ է ձեռք բերել` չդիմելով վաշխառության, և բոլոր պատիվները, որոնք կարող են շնորհվել նրան, ով գտնվում է ստրկության մեջ, առանց ինտրիգների»:

Ջորջ Բայրոն (1788-1824)

«Բանն այն է, որ նրանք խոսքով ու գրչով երդվում են համայն աշխարհին, թե իբր հնուց ի վեր Կովկասյան լեռնաշղթայի այս կողմում, մինչև Տիգրիսի ու Եփրատի ակունքները, համարյա Սև ու Կասպից ծովերից, եղել է այսպես կոչված Հայաստան… Չբավարարվելով նրանով, որ խայտառակում են մեր անունը, զրկում մեզ ազգային արժանապատվությունից՝ նրանք, որպեսզի վերջնականապես ջնջեն մեզ աշխարհից, վերացնում են և՛ մեր ողջ պատմությունը, և՛ տարեգրությունները, և՛ պատմական մնացուկներն ու հուշարձանները, արյունով ներկված մեր ողջ վաստակը քրիստոնեության առջև և մեզ պատկանող մեր պատմական ունեցվածքը զանազան խարդախություններով վերագրում են իրենց: Ճիշտ է`«ստի ոտքը կարճ է», և խլելով կամ պակասեցնելով ուրիշի արժանիքները` քոնը չես ավելացնի, բայց «սեփական ցանկություններին գերու ականջը խուլ կլինի, լեզուն` սուր», ասում է վրացական ասացվածքը:
Հանուն ինչի՞ է բարձրացված փոշու այս ամպը, հանուն ինչի՞ են ճայթում թվացյալ կայծակներն ու որոտում ամպրոպները: Հանուն նրա, որ ապացուցեն, որ Այսրկովկասում գոյություն ունի միայն մի` հայկական ազգը, գոյություն ունի հնուց անտի, և ապագան, ավելի շուտ, պատկանում է նրան, քանի որ իբր նա պատմականորեն ապացուցել է իր բարոյական ու ֆիզիկական հզորությունը և անսասանությունը, և իր մտքի վեհությունը»:

Իլյա Ճավճավաձե (1837-1907)

«Բոլոր մասնագիտությունների, առևտրի, արհեստների մեջ և պետական ծառայությունում հայերը մրցակիցներ չունեն, և գործունեության ծանրակշիռ դաշտն ամբողջովին գտնվում է նրանց ձեռքում»:

Հենրի Լինչ (1862-1913)

«Հայաստանը ողջ մարդկության հոգևոր կյանքի կենտրոններից մեկն է: Այն արժանի է ուշադրության նույն չափով, ինչ չափով որ ամենահիանալի ժողովուրդների պատմությունը, որոնք իրենց ինքնուրույն ավանդն են ներդրել մարդկության մշակույթի մեջ»:

Վալերի Բրյուսով (1873-1924)

«Հայաստանը հրաշքների երկիր է… Եթե ինձ հարցնեին, թե որտեղ մեր մոլորակի վրա կարելի է հանդիպել ավելի շատ հրաշքների, ես ամենից առաջ կտայի Հայաստանի անունը…
Ակամա ապշում ես, որ աշխարհի այս փոքր անկյունում կարելի է հանդիպել այնպիսի հուշարձանների ու այնպիսի մարդկանց, որոնք կարող են դառնալ ամբողջ աշխարհի զարդն ու հպարտությունը: Թող երիցս փառավորյալ լինի հողը հայկական, տաղանդների օրրանը, մեծ սխրանքների օրրանը»:

Ռոքուել Քենթ (1882-1971)

«Եվ անգամ այլահավատները նրանց պատիվներ տվեցին` ի պատիվ Իսրայելի երկրի: Նման պատիվներ չէին տեսել այս վայրերում. ուղիղ նրանց ոտքերի տակ էին ընկնում և համբուրում էին հագուստների քղանցքները, և նրանց ձիերին վարսակ էին տալիս. այդքան սիրելի էր նրանց Իսրայելի երկիրը, բոլորին, բացի հայերից, որովհետև հայերը Ամաղեկի սերմից էին, իսկ Ամաղեկն ատում էր Իսրայելը: Իսկ այդ հայերն ապրում են ամենուր և առևտուր են վարում միջօրեական երկրների հետ և այնտեղից բերում են բուրումնավետ խոտեր, բույրեր ու համեմունքներ և ճնշում են Իսրայելի ժողովրդին… բայց Իսրայելին նրանք չեն տիրի, քանզի խորտակեց նրանց ուժը Հիսուս Նավինը»:

Շմուել Ագնոն (1888-1970)

Կարդացողի Հավանություն՝ 0  0

Աբե Կոբո

Ուղղակի զարմանալի է որ այսքան ակնհայտ լկտիությամբ, «հոլոքոստ» վերապրած մի «ժողովուրդ»
կարող է ավելի դաժանորեն վարվել իրեն հյուրընկալող ու սեփական ծոցում տէղ ու տուն տված մի հարևան
ժողովրդի նկատմամբ: Առավել սարսափելին այն է, որ թեև աշխարհում ամեն տեղ հայտնի է, և պատմական
բոլոր ժամանակներում հաստատված է «ընտրյալ ազգի» քանդողական քաղաքականությունը, սակայն աշխարհը և՛ կույր է, և՛ համր է, և՛ անկարո՞ղ: Յարաբ, Էս ի՞նչ հանելուկ է:
Բա չասեմ, ողբամ վրեդ Հիտլեր: Հրեա կաղ Գեբելսը / Թուլատը քեզ օրինակ՛) հավաքեց հոտի մեջ ինչքան
քոռ ու քաչալ կար, վառեց, որ մնացածները ուրիշների հետ խաչասերվելով գոնե մարդկային կերպարանք
ստանան, իսկ գերմանացի ու ռուս /մնացածին էլ չհաշված), ժողովորդների գլուխները Բերիայի ու Գեբելսի նմանները կերան,որ հետո տիրեն Գերմանիային էլ, մնացածին էլ: Իսկ Հիտլերը հաղթեր էլ չհաղթեր էլ, մեկ է վերանալու էր: Բայց պատմության մեջ Հիտլերը մնաց երեսը սև, իսկ «սրբերը» շարունակում են աշխարհը աղել ու մաղել: Հեսա Ամերիկայի մաման էլ կլացացնեն: Երևի նոր՛ կրակներից, նոր՛ շագանակներ հանելու նոր՛ տեխնոլոգիաներով թարմ ծրագիր ունեն:
Փաստը մնում է այն, որ երբ մի ժողովրդի ազգային ինքնագիտակցությունը աայնքան բարձր է, որ բոլոր միջոցները ուղղվում են ժողովրդի բարգավաճմանը, անվտանգությանը և կրթությանը, այդ ժողովուրդը
ձևավորում է ամուր պետականություն: Իսկ որպեսզի դա տեղի չունենա, պետք է ուղղակի դրա ժամանակը չտալ ու անդադար փչացնել դրան ուղղված ամենափոքր փորձն անգամ, իսկ խանգարման ձևերն ինչքան ան-բարոյական ու կոշտ, այնքան լավ: Բայց մինչև փչացնելը, նախ գողանալ այն ամեն արժեքավորը, ինչ ստեղծվել է քափ ու քրտինքով, թե չե իրենք հո հավես չունե՞ն: Իրենք յուրացնելու վարպետ են, շողոքորթելու
լացելու, պետք եկած տեղն էլ քծնելու մեջ վարժ:
Ու իմ կարճ խելքով ես էլ մտածում եմ, եթե հիմա աշխարհը ուժերը չհամախմբի, ու չհայտնաբերի էդ համաշխարհային ռակը արմատախիլ անելու միջոցը, ապա նրանք կգործադրեն ամեն ինչ, մի նոր՛ համաշ-խարհային պատերազմ պայթցնելու համար: Ի դեպ տնտեսապես այն արդեն ընթացքի մեջ է:
Ռուսաստանին կրակի մեջ քաշելը ամենամեծ հաջողությունը կլիներ, իսկ եթե վերջնականապես չստացվ կփորձեն ուրիշ եղանակներ:
Այդ հանելուկի լուծման հենակետը ազգային իրական արժեքների վերհանումն ու առանձնահատկությունների
պահպանումն է նոր որակով ու թափով:

Կարդացողի Հավանություն՝ 1  0